GALIZA - ISRAEL

Pensar é de dereitas

2012-02-12T19:24:00.004+02:00

Por Pilar Rahola
www.pilarrahola.com

Que fariamos sen eses gurús de esquerdas que nos din o que debemos debater e pensar? Sen dúbida o mundo sería menos divertido, aínda que bastante máis intelixente. Son xentes alimentadas nas ubres do estalinismo, cando as ideas só podían xurdir do buró político. Abaixo o debate, viva a consígna!, non fóra caso de que os cidadáns chegarán libremente ás súas propias conclusións. Neste país noso, onde eses líderes da dogma aínda teñen un certo percorrido, hai temas que non poden ser debatidos. Deben ser estigmatizados e sepultos baixo capas de pensamento dirixido polos comisarios políticos. Pensar, debater? Iso é de dereitas! Para que debater ideas se xa temos a sor Maruja Torres!

O último exemplo, como non?, vén da man dun ciclo de conferencias de Amics da Unesco sobre Israel. Titulado "Els dilluns d'Israel", analiza a realidade dese pequeno país ao longo de dez conferencias. Pero as boas xentes da Unesco cometeron un grave pecado, condenado no catecismo do bo progre coa pena do estigma: quixeron escoitar, por unha vez, alén. Despois dun ciclo de conferencias sobre Palestina, que ninguén tentou boicotear, nin enviar ao inferno, a pesar de que o adestramento de nenos para o odio ou a inculcación do islamismo fundamentalista ou a negación dos dereitos básicos dos seus cidadáns por parte de Hamas darían para moito. Pero ninguén se presentou con pancartas contra as bombas humanas ou o financiamento do terrorismo por parte de Irán ou a corrupción xeneralizada. Ninguén escribiu cartas, nin tentou parar o ciclo, nin negou o dereito á palabra. Pero con Israel topamos, e aquí o dereito á palabra vaise polo garete da intransixencia progre, que non por ser progre é menos intransixente. E foi así como na primeira conferencia do profesor Xavier Torrens sobre a democracia israelí apareceron sete furibundos berrando e enarbolando pancartas nas que podíanse ler comparacións dos israelís cos nazis ou os racistas surafricanos. Na sala había descendentes de Auschwitz e mesmo un cidadán negro que sufrira o apartheid e que, por suposto, non entendía nada. Nos días previos todas as entidades ricamente subvencionadas nas épocas gloriosas de IC pediron o boicot e dona Maruja capitaneou ás hostes da liberdade de expresión. Só hai unha voz e unha realidade e quen se desvie merece o ostracismo. E estes son os que din defender a Palestina? Desculpen, estes son residuos intransixentes que teñen medo á diversidade de opinión e que basean a súa razón na negación do pensamento, quizais porque cando hai reflexión libre, o prexuízo e a mentira caen polo seu propio peso.

Por certo, os mortos a mans do amigo socialista sirio tamén merecen o boicot? Anda ya, Maruja!
.

ELS DILLUNS D´ISRAEL

http://www.amicsunescobarcelona.cat/index.php?option=com_content&view=article&id=2182&catid=1028

Este sábado en Compostela: Idan Raichel Project no Auditorio de Galicia (21hs)

2012-02-08T05:44:00.000+02:00

Chalomot Shel Acherim
er="0" allowfullscreen>
Hakol Over

Mi´ma´Makin

Live in Berlin

The Idan Raichel Project - Back to Jerusalem - הפרויקט של עידן רייכל

O antisemitismo e Siria

2012-02-07T03:53:00.000+02:00

Por Afonso Vázquez-Monxardín

O espantoso silencio actual dos grupos pacifistas, dos organizadores e flotillas “da liberdade” que trataban de chegar a Gaza non para impulsar á resolución do conflito entre Israel e os palestinos senón promover a súa internacionalización, a actual parálise da monocorde intelectualidade supostamente progresista, o comportamento diario dos que pensan que o fulard é de dereitas e a kuffiya palestina de esquerdas, o cruel silencio colectivo que mantemos ante o masacre constante, lento, firme do goberno de Siria contra o seu pobo, todas estas cousas xuntas e outras moitas, amósannos cunha claridade meridiana a fría cara do pacifismo e do antisemitismo.
Si. Lembremos. Israel abandonou Gaza en 2005 e deixouna en mans palestinas. Daquela colleu o mando Hamás. E coa operación chumbo fundido (2008-9) Israel pretendía silenciar os miles de foguetes que lle chegaban ao seu territorio desde aquela data. Nese momento, ruxiu o inxenuo e manipulable pacifismo europeo. Ese movemento que representa unha forma de cuestionar a ética e o sistema de liberdades occidental desde a comodidade burguesa do San Germain parisino, da Latina madrileña, ou dos pubs da zona vella de Compostela. E a actitude non pode ser máis básica: somos culpables da nosa historia e do noso papel no mundo. E promóvese unha forzada proximidade cos inimigos dos nosos inimigos eternos. Neste caso, proximidade cos inimigos dos xudeus. E non importa que o modelo de sociedade destes aliados de ocasión, ou sexa o modelo de respecto polas liberdades colectivas, de mulleres e homes, sexa algo abominable aos nosos ollos. Si. Nunca iremos alá. Aquí estamos cómodos para poder deostar o noso presente, a nosa historia e pontificar sobre o comportamento dos que tratan de defender o sistema de liberdades occidentais en terras de conflito. O pacifismo de kuffiya ao pescozo co seu discurso entrefrebado de hipismo indignado e antisistema, onde está agora que o goberno de Siria masacra ao seu pobo de forma inmisericorde en Homs, Ugarit, Alepo ou Damasco? Van máis de 6.000 mortos no último ano. Non valen nada estes mortos sirios? A verdade é que todo é moi complexo. Non ten ese pacifismo ningún interese en condenar o poder sirio. Protexeu por moitas décadas aos seus protexidos, a Hamás en Gaza, a Hizbulá no Líbano. Opúxose sempre aos avances das negociacións de paz. Coma as flotillas. Hamás, coa súa sede central en Damasco, foi sempre a grande protexida dos sistema sirio. Agora, claro, non pode nin quere promover a súa condena. Marchan de Damasco, caladamente, mentres buscan outro sponsor. Se cadra Qatar. Como o Barça. Os sirios tamén están sós ante as súas embaixadas. Hamás move aos seus peóns en ocidente para que non haxa condenas na rúa. Calan. E con eles, os pacifistas europeos. Ollan para outro lado e non ven o sangue dos cidadáns sirios que non queren ser menos que os exipcios, que os alxerianos, que os tunecinos e queren buscar o seu camiño na historia. Eu témolles ese camiño, pero eles están esquecidos de todos. Pobre Siria.

Xira galega de Ana Alcaide

2012-02-06T04:47:00.000+02:00

Esta semana estará de xira por Galicia a cantante de música xudeu-sefardí Ana Alcaide

9 Febreiro xoves: Sede SGAE, en Santiago de Compostela

21:00 h
10 Febreiro venres: Sala Liceum, O Porriño

23:30 h.
11 Febreiro sábado: Teatro Principal de Ourense

20:30 h.

http://www.anaalcaide.com/
https://www.facebook.com/pages/ANA-ALCAIDE-M%C3%9ASICA/166694112422

Goebbels Goes To Pallywood

2012-02-05T03:40:00.004+02:00

Fotografía presentada polos medios palestinos como dun suposto soldado israelí pisando a unha cativa palestina

Por Júlio Béjar

A image agonizante de Muhammad al-Dura nos braços do seu pai, manipulada pela autoridade palestiniana com a anuência da cadeia de TV France 2, agitada freneticamente durante meses dia tras dia pela dirigência árabe e os seus sócios antisionistas, ou a desta rapariga pisoteada com violência no ventre, quizá pelo seu próprio pai, que também se tem verificado nas últimas horas como uma burda manipulação, exortando às crianças palestinianas a converter-se em mártires, não faz senão deixar em evidência o ponto nauseabundo a que a causa palestiniana se tem degradado até ficar reduzida a uma monstrosa exaltação do culto à morte.
O nome de Al-Dura foi utilizado e invocado pela chusma enfurezida que desquartizou vivos a dois soldados reservistas em Ramala, na filmação em que Bin Laden reivindicou a massacre do 11-S, e no vídeo ante o que Daniel Pearl foi degolado por umas bestas islamistas como um indefenso cordeiro.
Dos 5000 palestinianos supostamente massacrados em Jenin no Abril de 2002, soubemos, tempo depois, que a cifra de baixas no enfrontamento armado apenas fora de 52 milicianos –por 23 vítimas no bando israeli. Mas o efecto procurado já surtira efecto.
A elaboração e difusão destes vulgares libelos de propaganda názi, com a cumplizidade imprescindível dos compungidos Saramagos de turno e da prática totalidade dos mass media -onde estes desalmados prostituem às suas crianças mortas ou violentadas como se fossem simples trofeus de caza ou embutidos numa sinistra enredadeira de explossivos- têm objectivos tão conhecidos como velhos: promover a indiferença às crescentes agressões contra a comunidade judia em muitos países do mundo. E criminalizar o Estado de Israel, claro; até o ponto de equipará-la no discurso dalguns dirigentes occidentais com a enlouquecida espiral armamentista e repressiva da república iraniana.
Sermos rigorosamente intransigentes na denûncia e exigência duma informação veraz e contrastada acaso não seja a menor das empressas a que estamos convocados os que nos sentimos em déveda com o povo judeu, os que nos negamos a permanecer indiferentes ante a criminal ameaça que se cerne nesta hora sobre o Estado amigo de Israel.
Os valores que defendemos são infinitamente superiores. E contamos com a força da razão.

Pinturas para a Shoáh

2012-02-03T02:47:00.005+02:00

"Santos inocentes"
"Sagrada familia"

"Gas"
.

O pasado día 26 de xaneiro, o artista catalán Eppo Cardelo inaugurou na galería de arte do King's College en Murcia, unha exposición na que presenta os seus novos traballos expresionistas sob o título xeral de "Eppocalipsis". (Para máis información sobre a exposición podes ver na seguinte ligazón: http://www.kcmurcia.es/en/noticias/kings-college-opens-art-gallery-26th-january-2012 . Presentáronse varios traballos inéditos entre os cales destacan, coincidindo coa conmemoración internacional do día do Holocausto, tres impactantes pinturas en homenaxe ás vítimas da Shoah.

Goebbels con internet

2012-02-02T06:44:00.002+02:00

Por Pilar Rahola

http://www.pilarrahola.com/

Que faría Goebbels, o feroz evanxelista do nazismo, se dispuxese de televisións por satélite e internet? É dicir, canta máis eficacia na súa propaganda violenta tería conseguido? Sen dúbida a capacidade planetaria das autoestradas da comunicación sería unha impoñente ferramenta para Goebbels, o home que esculpiu para a historia a idea de que unha mentira repetida mil veces convértese en verdade. O seu imperio de falsidades e populismo descarnado foron a base do asasinato masivo de millóns de xudeus. E tamén o fundamento da sedución que o nazismo produciu en millóns de alemáns.

Pero Goebbels non viviu na era de internet e, aínda que a súa eficacia foi letal, aínda sería maior se dominase os novos medios de comunicación. Quizais conseguiría a miles de papanatas polo mundo, seducidos polo seu verbo atroz. O de Goebbels ou o de calquera dos ditadores que afundiron ao século XX nos seus abismos máis escuros, entre eles, por suposto, o outro gran asasino da historia recente, Josef Stalin. Por suposto internet presenta a outra cara da moeda, e o seu uso por parte das vítimas tamén é unha grande vía de escape e, ás veces, incluso unha ferramenta definitiva. Aí están os blogs de disidentes cubanos ou iranianos, ou a Facebook Revolution das primaveras árabes, aínda que fosen unha pequena chama de liberdade que está languidecendo perigosamente. Pero a pesar da forza libertaria destas novas formas de comunicación, tamén son a ferramenta máis poderosa que tivo nunca a ignorancia, a intolerancia e a opresión.

Ben o sabe Ahmadineyad, que acaba de inaugurar unha televisión por satélite en español para poder vehicular a súa propaganda aos 500 millóns de hispanofalantes. Hispan TV chámase o procreo e foi bautizado polos padriños da Internacional traxicómica, os chamados bolivarianos, sen permiso de Bolívar. Cuba, Nicaragua, Venezuela e Bolivia aplaudiron os primeiros pasos do chiismo integrista na lingua de Cervantes e así fixeron a súa enésima homenaxe á deusa da estupidez. Xa escribín noutras ocasións do esperpento ideolóxico que pode levar a conciliar ás pseudorevolucions chavistas co fundamentalismo islámico, pero a extrema esquerda, iqual que a extrema dereita, sempre tende ao esperpento. E non esquezamos que o islamismo e os bolivarianos atópanse no mesmo odio aos valores da liberdade. Da man, pois, destes aprendices de bruxo, o chiismo violento tenta instalarse no imaxinario hispano, especialmente no suramericano, onde atopou terra abonada para o seu xerme. De feito, é o lugar onde máis está a proxectar a súa sinistra sombra. O peor non é que o totalitarismo pode potenciar a súa propaganda con impunidade. O peor é que probabelmente non nos importa.

Israel: o segundo país mellor educado

2012-02-02T05:10:00.003+02:00

Israel é o segundo país máis culto do mundo, según un informe publicado pola Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE). Dacordo ao informe, o 78% do diñeiro investido na educación en Israel é con fondos públicos, mentras que o 45% da poboación de Israel ten un título universitario. Segundo o informe, os dez estados do mundo de mellor nível de educación son: Canadá, Israel, Xapón, USA, Nova Zelanda, Corea do Sur, Noruega, o Reino Unido, Australia e Finlandia.

http://espanol.cri.cn/782/2012/02/02/1s237517.htm

Rosa Zaragoza en Galicia

2012-02-01T04:59:00.000+02:00

A cantante catalana de música xudeu-sefardí Rosa Zaragoza estará os vindeiros días 17, 18 e 19 de Febreiro en Galicia

http://www.rosazaragoza.org/

CANTAR Y BAILAR, NACER RENACER en Vigo, 18 e 19 de Febreiro.
Información sobre o obradoiro: 17 de febreiro ás 19:00 h. presentación en Vigo.
18 e 19 obradoiro intensivo de 10:00h a 20:00h. en Moaña

Lugar do obradoiro:
Asociación cultural
Latexo
Avd. Xosé Costa Alonso, nº 30, 1ºB
Moaña, Pontevedra.
Hai que levar: unha saia para bailar e roupa cómoda. (os homes tamén)
Prezo: 130€ - Data límite de inscrición:
13 de febreiro
Para formalizala haberá que facer unha paga e sinal de 50€ na conta de EOMAIA, La Caixa
nº 2100/4793/81/0200040245
pon en concepto o teu nome e as iniciais ORZ.

Ana Horszowski

2012-01-30T20:46:00.000+02:00

Silencio

2012-01-28T14:40:00.001+02:00

"Silence" de Sylvie Bringas.

Por qué debemos recordar o holocausto?

2012-01-28T10:05:00.003+02:00

Por Jon Iñarritu, deputado de Amaiur no Parlamento español e membro da Ligue Internationale contre le Racisme et l'Antisémitisme
DEIA - 27.01.2012

Hoxe, día 27 de xaneiro, celébrase o 67º aniversario da liberación de Auschwitz-Birkenau; xornada establecida como Día Internacional da memoria das vítimas do holocausto. Lembraremos a maior das barbaries cometidas na historia; a exterminación programada en modo industrial de millóns de persoas: xudeus, romanís, homosexuais, discapacitados... O caso dos xudeus merece, se cabe, especial mención porque como sinala o nobel Elie Wiesel, "Non todas as vítimas eran xudías, pero todos os xudeus eran vítimas". Seis millóns de persoas borradas baixo o plan Endlösung der Judenfrage (Solución final ao problema xudeu). A peor das atrocidades sucedeu hai apenas unhas décadas, aquí en Europa, no berce do humanismo.

Cada ano, ao chegar esta data ou as conmemoracións do Porraimos (xenocidio romaní), o Iom Ha Shoah, o día do xenocidio armenio, xorden voces avogando por reducir a celebración destes actos ou que defenden que houbo un exceso de dedicación á cuestión. A miúdo exponse que xa sabemos todo o ocorrido, que é historia afastada, e exprésase, malvadamente, que se lle dá á Shoah un uso propagandístico". Incluso algúns representantes institucionais negáronse a celebrar estes actos. Pero o máis terríbel é cando escoitase, en pleno século XXI, que se esaxerou o holocausto ou que non existiu. A negación, a revisión e a banalización seguen de actualidade, defendidas desde postulados ideolóxicos diversos.

Pola contra, o sobrevivente do holocausto, o catalán de orixe húngara Jaime Vandor, opina que non se falou o suficiente do acontecemento máis terríbel da historia". Coñecemos o ocorrido, vimos as imaxes, os documentos, as cámaras de gas, visitado os campos, oído e lido desde aos verdugos a moitas vítimas, como Primo Levi, Simone Veil, Elie Wiesel... pero millóns de testemuños de sobreviventes ou descendentes de vítimas desapareceron transformados en fume ou cinza. Estamos ante a última xeneración que pode relatar as súas terríbeis experiencias. Cantos relatos de vítimas quédannos por coñecer? En setembro de 2011, estando en Xerusalén, acompañei a unha vella amizade ao Yad Vashem. Na sección de documentación descubrimos o certificado da desaparición dunha irmá do seu avó. En cambio, non certificara nin rastro algún do resto desa numerosa familia, gaseada e incinerada, aquí en Europa. Ese día, fun testemuña de como, sete décadas despois, familias chegadas de todos os continentes enchían certificados, achegaban fotos, documentos e testemuños mentres outras buscaban información sobre os seus familiares.

Aquí, en Euskal Herria, centos de persoas foron apresadas e deportadas, unhas ao tentar fuxir vía Estado español; outras, nas súas casas. Dous volveron vivas. Quen o pensase na República da liberté, égalité et fraternité? Aínda estamos a tempo de escoitar a Jackeline Pinede contar como sobreviviu á matanza de Oradour-sur-Glane, onde pereceu a súa familia; a señora Mesplé-Lassallé pódenos narrar a súa experiencia nos campos de concentración, podemos escoitar a George Dalmeyda a súa fuxida e estancia oculta nos Alpes; ou a historia da señora Lates, que sobreviviu agochada no Bearn. Todos sobreviventes da maior barbaridade. Tantas historias por saber!

Debemos lembrar o ocorrido porque debemosllo aos asasinados, aos sobreviventes, aos seus familiares, aos "Xustos entre as Nacións" coñecidos e descoñecidos. De igual forma, nun período no que vemos o auxe da extrema dereita en Europa; en concreto na República francesa, onde observamos con inquietude que un partido para o cal os campos de concentración "foron detalles da historia ou balnearios," conta cun apoio altísimo; nun Estado español, no que o TC decidiu que a negación da Shoah non é delito. Ante uns índices preocupantes de racismo, antiziganismo, islamofobia e xudeofobia na UE Debemos lembrar! Para que non volva suceder e para que a discriminación e o odio non teñan lugar en Europa nin no mundo. Nunca máis!

Eu non estiven alí

2012-01-27T17:23:00.001+02:00

Por Pedro Gómez-Valadés
Faro de Vigo - Atlántico - El Progreso e Galicia Confidencial

Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.
Igual que ese aire incoloro pero gris, acompañará por sempre a vida na Terra, a lembranza, o non esquecemento, a loita contra o devastador ruído do tempo que todo cala e silencia, ese aire, testemuño vital da morte, debe lembrarnos sempre, con cada bocanada que recollemos e expulsamos, que millóns de persoas morreron, foron asasinadas de xeito planificado e industrial durante esa longa noite de pedra que sacudiu as entrañas das Europas na metade do século pasado.
A pesar da distancia na terra e nos tempos. A pesar dos anos trascorridos, a pesar da lonxanía aparente da xeografía da barbarie nazi e da nosa terra finisterraica galega, hai centos de galegas e galegos que xa non están aquí mais que foron e serán por sempre irmáns de sangue dos millóns de xudeus asasinados.
Xosé Fernández Vázquez, o comandante Soutomaior, quen na súa fuxida do fascismo vitorioso en España, padeceu a prisión e a tortura en Auschwitz-Birkenau.
Marceliño Pardal Pouso, o derradeiro supervivente galego, deportado no campo de Mauthausen, e quen faleceu o 19 de abril de 2009.
As irmás Touza, Xulia, Lola e Amparo de Ribadavia que arriscaron a súa vida no máis fermoso xesto de salvar as de centos de xudeus e refuxiados que fuxindo da Europa ocupada e en guerra chegaban a través da rede humanitaria de salvamento que outro galego exemplar, o doutor vigués Eduardo Martínez Alonso, teceu desde os Pirineos ate a fronteira portuguesa e logo desde alí á liberdade e á vida.
E coma pequena homenaxe permitídeme mencionar só a catro galegos, catro. En representación dos centos mortos nos campos de exterminio nazis. O vigués Agustín Cameselle Fernández, morto no campo de Gusen. O ourensán Manuel Soutullo Iglesias, morto en Mauthausen. O lucense de Viveiro, Manuel Lamelas, morto en Mauthausen. O coruñés Xosé Albedro Vilaverde, morto en Mauthausen.
O ano 2005 Nacións Unidas con moitas décadas de retraso decidiu que desde aquela, todos os 27 de xaneiro serían enmarcados baixo o lema de "Recordemos hoxe e por sempre", na memoria pedagóxica para as xeneracións presentes e futuras do que nunca deberán esquecer. Porque nunca debe volver a suceder. Nunca debeu de suceder.
Eu non estiven alí. Ti, caro lector, tampouco. Mais non debemos ser cómplices por esquecemento ou omisión dun crime brutal que nunca con certeza conseguiremos entender na súa enorme dimensión. Eu non estiven alí. Mais precisamente por iso, eu non esquecerei xamais.

27 de xaneiro: Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto

2012-01-27T02:16:00.001+02:00

27 de Xaneiro: "Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto"
Resolución 60/7 de Nacións Unidas
***
"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman
***
Lembrar hoxe e por sempre
***
Asociación Galega de Amizade con Israel

www.amizadeconisrael.org

Clima invernal en Israel

2012-01-25T07:15:00.001+02:00

Conferencia en Vigo: "Vida e morte nos campos de Auschwitz"

2012-01-25T02:42:00.004+02:00

Venres, 27
Día Internacional de recordo das vítimas do Holocausto
Conferencia-coloquio:
“Vida e morte nos campos de Auschwitz”
Interven: Paz Moreno Feliu (catedrática de Antropoloxía Social na Universidade Nacional de Educación a Distancia)

Presenta: Xulio Picatoste (maxistrado da Audiencia Provincial de Pontevedra).
Lugar: Auditorio do Areal (rúa Areal, 46) en Vigo, á 8 da tarde.
Entrada libre
Organiza: Club Faro de Vigo

Orixes

2012-01-24T02:10:00.000+02:00

Por Alfredo Conde

Publicado na revista "De Compostela a Ierushalaim" nº1

A miña tía avoa Raquel morreu con noventa e nove anos. Trátase dunha boa idade pra morrer. Hoxe tería uns cento trinta. A súa irmá Áurea, a Titá, pequeniña e miuda, aínda que de proporcións esveltas, tamén morreu sendo da mesma idade. Un día, pilléina correndo polo pasillo da casa. Pero, Titá, díxenlle, qué fas? Paróuse en seco. É verdade, respondéume, é que nunca me acordo de que teño noventa e nove anos, e claro. Logo sigueu andando a modo cara a cociña, que debía ser onde dirixira a súa aloucada e doméstica carreira. Por aquel entón aínda era quen de tocar o piano e poñerse a entonar cancións cunha voz apagada xa, si, pero aínda fermosa e e doce. Dalí a pouco, a Titá, empezou a dicir que cumprir cen anos era obsceno. Un día encamou, deixou de ter apetite e deixouse ir pra poder seguir sendo decente. Quíxena moito, á Tita. A Raquel non a quixen tanto. Meu pai, sobriño político dela, chamáballe A Sapa. Xa llo chamara o home da Titá, o tío Xan, ó que eu non coñecín. Víaselle que lle acaía.

O avó materno delas e máis da miña avoa Regina, tamén materna, fora escribano en Maceda antes de que os escribanos se volveran finos e comezaran a se chamar notarios. A tía Raquel contabame que, sendo nenas, cada vez que as outras nenas as querían insultar, dicianlles rabí, rabí! Cando mo contaba eu entendía o afán da miña nai pola literatura escrita por xudeos e non deixaba de relacionar os ditos e as consellas, as paremias e os refinamentos verbais da miña avoa Regina cos que viñan nesas novelas que eu tamén lía. Logo atoparía toda esa cosmovisión, todas esas pautas de comportamento, condensadas, reflectidas nos seiscentos trece mandamentos de Maimónides. Ou iso creo.

O meu avó paterno foi médico. Hoxe andaría entre os cento trinta ou cento corenta anos, acaso algo máis. Recordoo sempre dacabalo, lendo, mentres se desprazaba a consultar enfermos, vestido enteiramente de negro e cuberto cun chapeu negro. Unha vez, en Praga, estando cun amigo escritor, esperando polo guía que nos había acompañar ós dous, vin nun trinque un sombreiro igoaliño que os do meu avó e merquéino de contado. Acto seguido, cubrinme con el. Eu ía moi traxeado en negro. Nestas, o meu amigo sinálame unha moza que ven surrindo cara nós e dime: debe ser a guía que esperamos. Cando a beleza que surría chegou onda nós dirixéuse a mín e díxome: Ides ou vindes de Xerusalem? Debeu pensar que eu era un rabino. Daquela viaxe gardo esta anécdota, un vello gramófono e máis un arce que arrinquei no cimeterio xudeo, ó pé mesmo da campa de Frank Kafka, e que hoxe asombra a miña horta.

Veño, pois, de xentes que se ocuparon nos oficios que se lle consentiron ós xudeus e que se comportaban en sintonía co millor que se agardaba deles. Quen dos meus non foi médico, foi boticario; quen non foi escribano, foi escritor; mesmo houbo entre os meus curtidores que conseguiron gran fortuna logo de chegar a Galicia dende fóra, non hai aínda tantos séculos, dous tan só. O resto, agás os Vés Duran da miña avoa paterna, que viñeron das lindes de Aragón e Cataluña, exiliados logo da I República Española, agás eles, os meus, todos, son galegos de vello. Pero todos, prácticamente todos, veñen de por aí, ou de todo por aí por onde eles andaron veño eu, afeito a paremias e ditos, sombreiros e actitudes que, o acendrado catolicismo dos máis deles, se eu ben o vexo, aínda non conseguiu desterrar.

É a miña, xa que logo, unha familia católica, apostólica e romana dende Deus saberá cándo, probe de mín, que me confeso agnóstico e me sei de formación xudeo-cristiá. Pero tamén herdeiro de todo canto a Ilustración aportou ó ser humano, dende os dereitos que o amparan ata a Luz que pretende iluminalo, aínda, nestes comenzos de século nos que tales ideais se atopan xa en regresión que se da por inevitable, agás que a nosa dedicida vontade se empeñe en evitar tal decadencia.

Séime, pois, pertencente a unha certa maneira de comprender o mundo, a unha concepción da cultura que entende por tal todo canto atinxe ó home. Ó mesmo home ó que nada do humano lle pode resultara alleo.

Séime decidido partidario da paz entre os homes e as nacións. Sei que unha lingua non é nunca nemiga doutra lingua e que unha relixión non debera selo tampouco doutra. Pero non ignoro que os homes fan que esas inimistades xurdan, que eses enfrontamentos se produzan, e sei que, chegada a hora de optar, se me empuxaran a elo, se mo impuxeran e non me quedara outro remedio que optar, primeiro seguiría optando pola paz. Logo, xa en derradeira instancia, sei que optaría por todo ese sistema de valores do que se falaba un pouco máis atrás. O que nos aportou a dignidade de ser homes, o reconocemento da existencia duns dereitos que nos identifican como tales, xunto coa libertade e maila condea que sempre implica o ter que vivir nela, pois teño por certo que o home é libre e está condeado a selo. Pra elo sei que debo consideirar a razón coma instrumento de relación e de traballo, nunca a ignoracia, a fe cega e irracional, a violencia como argumento irrefutable, pois sei que un home nunca é máis ca outro. Nin menos.

Colección IIGM co xornal Faro de Vigo

2012-01-22T03:34:00.000+02:00

Galiza nos Campos da Morte nazis

2012-01-21T06:57:00.000+02:00

Por Francisco Xavier Redondo Abal

Lembranza dos galegos deportados polo nazismo

(Inzar Razóns, nº35)

Hai agora case vinte e cinco anos que Lois Vázquez Fernández publicara, nas páxinas de Grial, un arrepiante documento sobre os galegos mortos –asasinados– no campo de exterminio austríaco de Mauthausen. O artigo de Lois Vázquez baseábase, fundamentalmente, no libro editado en 1969 por dous superviventes do inferno concentracionario, Manuel Razola e Mariano Constante. Vázquez narraba o pesadelo dos republicanos españois que dende febreiro de 1939 encheron os campos franceses, tras a saída pola fronteira gala fuxindo da represión dos fascistas e vencedores da Guerra Civil española. Nomes vergoñentos para a nación francesa como Argelès, Saint-Cyprien, Barcarès e tantos outros. Aínda e todo, o verdadeiro inferno estará por chegar para tantos e tantos galegos e españois en agosto de 1940, momento no que, ocupada Francia polos alemáns, se iniciarán as deportacións masivas aos campos da morte nacionalsocialistas. O traballo de Lois Vázquez remataba, para redimilos do silencio, coa nómina dos cento sete galegos asasinados en Mauthausen, unha cifra que coincide practicamente coa ofrecida nas últimas investigacións, pero que deixaba á marxe aos superviventes que hoxe, por fortuna e a modo, comezan a ser rescatados da desmemoria. Dende aquel lonxe 1982, avanzouse moi pouco na memoria das ducias de galegos que viviron, en primeira persoa, o horror do internamento argallado polas autoridades do III Reich. E no pasado Ano da Memoria do 2006, onde surxiron iniciativas tendentes a reparar, rehabilitar e dignificar ás vítimas da represión franquista, todos parecen esquecer que case douscentos galegos –douscentos inocentes– foron, por partida dupla, unha parte dos grandes perdedores da Guerra Civil española. Porque, primeiro, perderon a loita pola legalidade, a democracia e a constitucionalidade que representaba a II República española. E perdérona contra os que, coas armas na man, asaltaron o poder lexitimamente establecido, iniciaron unha cruenta guerra de tres anos e cercearon as liberdades asolagando e esnaquizando o país para convertelo nun vasto camposanto de miseria e medo. Así foi até a metade da década dos setenta. Eses galegos perderon, por outra banda, a dignidade como seres humanos cando foron deportados, co coñecemento e visto e prace das novas autoridades franquistas, aos campos de exterminio. Padeceron fame, frío, enfermidades e traballaron como escravos para a necesitada industria de guerra alemá. Perderon, así mesmo, a nacionalidade: foron nada máis que Kazettler, prisioneiros, roxos españois, pero o triángulo azul cosido ás roupas delatábaos como apátridas. Moitos, unha ampla maioría, perderon incluso a vida. E perdérona nunhas condicións infames onde a supervivencia no día a día supuña un desafío ás veces insuperábel. Hoxe, sen recoñecemento público nin institucional, sen unha praza que os lembre, sen conxuntos escultóricos conmemorativos que recollan os seus nomes e apelidos, os galegos asasinados no universo concentracionario –e os que sobreviviron– son os esquecidos entre os esquecidos. Haberá, algún día, un poder na nosa Terra que repare semellante inxustiza histórica? Bastaría un xesto, por cativo que fose, para que os nomes dos que sufriron en nome da liberdade e a democracia non se perderan na desmemoria colectiva. Non o merecen. En xullo do pasado ano 2006 o Ministerio de Cultura publicou, cunha tirada de 3.000 exemplares, un traballo dos historiadores Benito Bermejo e Sandra Checa, profesores da UNED e da Universidade de Málaga, respectivamente, titulado Libro memorial: españoles deportados a los campos nazis (1940-1945). A obra, froito do traballo calado e teimudo de varios anos, recolle dun xeito aséptico a relación dos case nove mil españois deportados aos infernos dos campos de concentración e exterminio nazis. A maioría, case cinco mil, foron parar a Mauthausen. Daqueles nove mil, só sobreviviron dous mil setecentos, menos dun terzo. Libro memorial é un libro frío, nu, carente de xuízos de valor e de interpretacións, mesmo falto de relatos persoais. É precisamente o estar espido o que lle dá unha valía incalculábel: ao longo das súas 587 páxinas, ordenadas por comunidades autónomas e dentro delas por provincias, só hai nomes e apelidos. Os nomes que hoxe poucos queren lembrar. Os nomes dos esquecidos, dos que morreron e dos que sobreviviron –e que hoxe andan por volta dos noventa anos– e, xunto a eles, a data de nacemento, o número de prisioneiro que lles foi asignado, a data e lugar de deportación, o número da matrícula de ingreso no campo, os traslados –se os houbo– e, como remate, unha letra, unha inicial que transloce o fin de cada un deses nomes: F (falecido), L (liberado), E (evadido). O F, baixo fondo negro, sobresae teimosamente dende a primeira até á derradeira páxina. Parece, visto rapidamente, como se ninguén sobrevivira. O traballo de Bermejo e Checa foi posíbel grazas á apertura dos arquivos en Alemaña, Austria e demais países onde se situaban os campos. Pero, como subliñan os autores na súa presentación, sen a colaboración das familias, tería resultado imposíbel. Porque para elas a cuestión é sinxela: dignificar a memoria do seu parente, de alguén inexistente aos ollos dos outros. Pero que, en realidade, si existiu. Ambos os dous historiadores recollen na súa investigación a nómina dos galegos falecidos nos campos e tamén a dos superviventes –a diferenza de Lois Vázquez, que mencionaba só aos asasinados–, e se facemos un estudo de casos poderemos tirar cuantiosas conclusións. Por exemplo, o número de deportados: en total, 179, todos homes, dos que 78 naceran na provincia da Coruña (44%); 33 na de Lugo (18%); 34 na de Ourense (19%), idéntica cifra que para a provincia de Pontevedra. Eses 179 inocentes conformaron, aproximadamente, o 2% do conxunto dos republicanos españois internados nos campos da morte. Deles, 108 morrerán neles. Case o 90% dos galegos detidos e enviados como animais aos centros de concentración foron parar ao Konzentrationslager Mauthausen, situado na Alta Austria, á beira do Danubio. Un campo especial e excepcional: unha fortaleza construída en pedra, de aspecto medieval, o primeiro en alzarse fóra de Alemaña e o último en ser liberado. Pero Mauthausen non foi, nin moito menos, o único campo que acolleu de entrada, nos primeiros envíos, a prisioneiros de orixe galega: Dachau tivo oito detidos; Buchenwald, seis; e Sachsenhausen, Natzweiler e Neuengamme dous cada un. O primeiro continxente de galegos deportados formárono unha ducia de detidos que tiveron como destino común Mauthausen, a onde foron transladados o 6 de agosto de 1940. Con seguridade foran apresados polos nazis cando se atopaban enrolados nas Compañas de Traballadores Estranxeiros, ao servizo do exército francés. Arrasado este entre maio e xuño de 1940 polas tropas alemás, o apresamento destes refuxiados resultou doado. Nos días seguintes continuarían as deportacións. O derradeiro prisioneiro galego enviado a un campo foi un coruñés, Emilio Rodríguez, transladado a Buchenwald en data tan tardía como é decembro de 1944. Descoñécese se sobreviviu. O prisioneiro máis novo do que temos noticia chamábase Manuel Fernández e nacera na Coruña o 24 de marzo de 1926. Foi enviado a Natzweiler cando contaba só 18 anos de idade. Como poderá supoñerse, este rapaz non puido, por razóns obvias, participar na guerra de España, pero si na resistencia anti-nazi, especialmente se temos en conta a data da súa detención e posterior traslado ao campo (xuño de 1944). Lograría sobrevivir. O mesmo caso, pero no extremo oposto, é o de Cástor Martínez Parada, o prisioneiro galego de maior idade cando foi deportado. Nado en Trascastro, Lugo, en 1880, contaba con sesenta anos cando foi enviado a Mauthausen en agosto de 1940, no coñecido convoi de Angulema. Un ano despois falecerá en Gusen, un dos campos subsidiarios de Mauthausen. Dos cento oito galegos asasinados nos campos, foi o natural de Sarria Jesús Arias López o primeiro en inaugurar a macabra listaxe. Deportado como no caso anterior de Angulema a Mauthausen, falecerá en Gusen en febreiro de 1941. Tiña 31 anos. O nome de Antonio Gómez Torres é o último a engadir á nómina de galegos mortos antes da liberación. Este pontevedrés, nado en 1915, foi deportado a Mauthausen na primavera de 1941. Morreu en Gusen a finais de febreiro de 1945. Restaban pouco máis de dous meses para o final da II Guerra Mundial. A honra, e a sorte, de ser o derradeiro galego en ser liberado da barbarie nazi correspondeulle a Isolino Caamaño Novo, do concello coruñés de Dumbría. Caamaño ingresara en Mauthausen en abril de 1944, sobreviviu en Melk e, no que debeu ser un día resplandecente, foi liberado en Ebensee o 6 de maio de 1945. Tan só un día antes, o 5 de maio, os detidos en Mauthausen vían, por primeira ven en moito tempo, a luz ao final do túnel. Foi aquí, precisamente, en Mauthausen ou nos seus campos dependentes onde pereceron o maior número de galegos. Así, en Gusen foron asasinados 78, todos os que alí foran enviados. Ninguén sobreviviu. Tamén Hartheim recibiu a 17 persoas nadas en Galiza. Todas morreron. Outros moitos campos recibiron, tras un primeiro ou segundo traslado, aos nosos compatriotas e reducíronos a un simple número: Bergen-Belsen, Dora, Flossenbürg, Allach, Melk, Schwerin, Gross-Rosen, Hersbruck... até completar a listaxe de vinte e catro campos de morte onde a presenza galega está documentada. Dos 179 galegos deportados, só 62 regresaron con vida do inferno. Coñecemos os seus nomes, as súas orixes, se morreron... De volta ao principio, a pregunta, hoxe e agora, é: para cando unha lembranza permanente que dignifique a súa memoria? Polo pronto, para eles vaia esta homenaxe.

Bibliografía

Armengou, Montse e Belis, Ricard (2005), El convoy de los 92,Barcelona: Plaza & Janés.Bermejo, Benito e Checa, Sandra (2006), Libro memorial: españoles deportados a los campos nazis (1940-1945), Madrid: Ministerio de Cultura.Borowski, Tadeusz (2004), Nuestro hogar es Auschwitz, Madrid: Alba.Constante, Mariano e Pons Prades, Eduardo (1979), Los cerdos del comandante,Barcelona: Argos Vergara.Constante, Mariano (2005), Los años rojos: españoles en los campos nazis, Barcelona: Galaxia Gutenberg.Massaguer, Lope (1997), Mauthausen, fin de trayecto: un anarquista en los campos de la muerte, Madrid: Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo.Pike, David Wingeate (2003), Españoles en el Holocausto: vida y muerte de los republicanos en Mauthausen, Barcelona: Mondadori.Pons Prades, Eduardo (2005), El Holocausto de los republicanos españoles: vida y muerte en los campos de exterminio alemanes (1940-1945),Barcelona: Bellacqua.Serrano, Secundino (2005), La última gesta: los republicanos que vencieron a Hitler (1939-1945),Barcelona: Crítica.

Unha parroquia chamada Galicia

2012-01-21T05:44:00.004+02:00

Por Luís Seoane

O nome de Galicia ou de galego apenas ten no noso século resonancia algunha en Europa. Descasí en un e outro sitio de xeito misterioso, aparece algunha vez en boca de alguén. Un día alguén nos di que esiste unha ponte onde se lembran dun galego. ¿Quén foi o emigrante que deixóu co nome da terra, "Galicien" memoria da súa estirpe? Non poidemos averigualo. Non embargantes o nome non ten probabelmente máis de medio século, a idade da ponte. ¿Foi acaso un traballador que tomóu parte na súa construcción ou tiña sido alguén procedente de Galicia que se afincóu nos seus arredores, que de tal xeito logróu destacar súa persoalidade? Fai medio século non esistian inmigrantes galegos en Suiza. Tivo que ser un home isolado que dou lugar a esta denominación. Nós non embargantes non poidemos atopar a ponte do "Galicien".

Un día falamos co propietario dunha galería de arte de Ginebra, Don David Benador, un home afabel, cuia nobleza e bondade refrexábanse na faciana, e relatóunos: "A1ó, donde eu nacín, esistía a parroquia Galicia, era unha parroquia difrente ás outras, roáis severa nas oracións e que se caracterizaba porque o pan ácimo da Pascua facíase amasado con viño en vez de auga". O lugar onde nacéu o Sr. Benador e en Andrianápolis, en Turquía, na fronteira con Bulgaria, e o seu pobo, o do señor Benador, é o sefardí. Moitas vegadas temos mostrado a nosa adhesión a este pobo errante que nos deixóu o seu sangue na Penínsua Ibérica e que concretamente en Galicia, transmitíu estirpe e algunhas costumes. Un erudito ourensán de comezos deste século, Alonso, escribíu sobre deles, i Evaristo Correa Calderón adícalles un capíduo de un dos seus libros máis afortunados. Por outra banda na historia medieval galega destácase como unha acción heróica a defensa de Ribadavia feita polos xudíos contra os invasores ingleses apoiados por Portugal. Na Costa da morte esiste unha aldea chamada Sinagoga. Unha estrela de David está grabada nun pórtico dunha eirexa románica de Betanzos e outra na empuñadura da espada de Andrade o Bó no seu sepulcro. Moitos apelidos actuales de Galicia son de ese orixen e bastantes dos que eles levan son de estirpe galega. Un dos máis grandes xudeos de tódolos tempos, Spinoza, era orixinario da provincia de Ourense i está por analizar a infruencia de Galicia no seu panteismo filosófico, como outra insine persoalidade xudea, francisco Sánchez, o médico escéptico de Montpellier, era natural de Tuy. As rosquillas ácimas de Galicia teñen con seguranza o seu orixen no pan ácimo, e algúns eruditos nestas cuestións poden informárennos de outras costumes que nos quedan da Tonga estancia dos xudeos en Galicia. 2 posibel que esa mesma insatisfacción inteleitual e sentimental do galego, ese mesmo non afacerse en esta terra, teña mesturado ao remoto orixen céltico seu porcentaxe importante de herdanza xudea. Américo Castro estudióu nos posos días, moi xustamente ao noso xuicio, a gran herdanza que en xeral legaron á penínsua. Mais volternos ao relato de Don David Benador. Andrianápolis era o nome grego da Edirné de Turquía. Pola data de que nos fala, fin do século XIX, o señor Benador, era unha cidade militar habitada por turcos, gregos, armenios e sefardíes. Unha desas cidades do oriente europeo que se distinguía polo seu pintoresquismo, onde vivían mesturados e por barrios xentes das máis diversas relixións e razas.

Algo do que mdeberon ser na Edade Media algunhas das cidades casteláns, e sabor de todo, con un superior desenrolo cultural, a imperial e inigoalable Toledo. Os gregos eran propietarios de restaurantes, cafés e tabernas. Competían con eles na venda de café e bebidas os armenios, que ademáis ocupábanse de negocios de xoiería. Os turcos musulmáns tiñan como principal oficio fabricar babuchas e xabróns de luxo. E os sefardíes eran mercaderes en teas, en linóleum, e había entre eles bastantes orfebres. Os turcos eran, ademáis, os que gobernaban e constituían a poboación militar. Para éstes, tódolos outros pobos: armenios, gregos, sefarditas, eran "Yaur", como denomiñaban a tódolos que non eran musulmáns. No barrio sefardíe falábase e cantábase en español, en ladino, e o comercio facíase en "la calle", a onde se estendían as ceremonias relixiosas. Coñecíanse uns a outros, máis que polos apelidos polos nomes seguidos dos oficios: David, o mercader en cadros; Abraham, o colchoneiro; Simón, o orfebre; e algúns destes grandes mercaderes eran proveedores do exército turco, o que non evitaba que nas rúas se pelexasen a miudo sefardíes e turcos.De Andrianápolis xurdiron ilustres persoalidades do mundo sefardí como os Alfassa, Camondo e Benveniste, cuias estirpes continúanse en Francia e all se destacóu o sabio Talmudista e poeta Joseph Halevy. Apelidos correntes entre eles eran Rodríguez, Calderón, Castro, Alcabés, Karo, Loria, Navón... Na "parroquia Galicia", como lembra o señor Benador, as leituras dos libros sagrados eran máis longas e asimesmo as oracións. O barrio estaba dividido en parroquias : Aragón, Cataluña, Castilla, Sevilla, etc., e a de Galicia.

En ésta vestíanse de xeito difrente, usaban uns libros que aos mozos parecíanlles máis comprados, eran máis longas, como xa dixemos, as oracións e tiñan o privilexio de comer o pan ácimo da Pascoa amasado sin levadura, feito con viño en vez de auga. 0 privilexio tiña nado en Galicia como consecuencia de unha calaña, esplícanos o señor Benador. Algúns conversos aseguraban que os relixiosos sefardíes degolaban a nenos cristiáns pra realizar as súas ceremonias. Un provocador converso chegóu a poñer sangue na Tora pra denunciar aos sefardíes As autoridades. O sacristán, ou como se chame o encarregado de coidar a sinagoga, tivo un soño inquedante referido á Tora e tivo tempo de cambeala denantes que chegasen as autoridades, deixando quedar en mal lugar ao provocador denunciante e salvando aos seus de unha persecución inxusta. Leenda ou verdade, o caso é que entre os sefardíes de Andrianápolis os de orixen galego diferenciábanse por ese privilexio, ademáis de por algunas outras cuestións de rito, o idioma e os traxes. No oriente europeo continuábase, pois, a diferenciación de Galicia, unha diferenciación en canto aos sefardíes, non coñecida por nós, i endexamáis, que sepamos, estudada en Galicia. Debemos esta noticia a un home que ama e sinte a España e que intruso nos seus anos de xuventude vivíu en Barcelona participando en aquelas loitas que ensanguentaron esa cidade na época en que era unha capital anarquista de Europa.

Na Barcelona de Noy del Sucre e de Anxel Pestaña.

Xenebra, 24-IV-63SEOANE, LUIS: Comunicacións mesturadas, ed. Galaxia, 1973

.
OS SEFARDÍES DE ORIXE GALEGO

A Editorial Universitaria de Buenos Aires acaba de poñer á venda un fermoso libro adicado aos xudeos españoles, "Historia de los sefarditas", cuio autor é Felipe Torroba Bernaldo de Quirós, que é con seguranza, non o sabemos, —na segunda tampa onde se fai referencia ao libro non se di nada sobre o autor—, un xoven profesor cecáis, ou un erudito español. "Sefarad" é a verba hebrea que desiña a España e sefardita é o xudeo oriundo de España; menor, España e Portugal, seguindo as desiñacións actuáis da Península Ibérica, pois contén asimesmo aos xudeos portugueses. Varias vegadas témonos referido aos xudeos galegos, á mestura importante de sangue coas outras moitas sangues que circulan polo home galego actual. Sangues, algunhas delas, máis recentes en Galicia, como a dos suevos, ou de outras tribus xermánicas das que estaban tan orgulosos posos abós, ou así parecíao, ao denominar Suevia a Galicia, e tan antiga con seguranza como a dos derradeiros celtas chegados a territorio galego anos antes dos tempos de Nabucodonosor cando chegaban coas espedicións fenicias en percura do estaño das Casitérides. A partir da primeira mitade do século II chegaron á Penínsua Ibérica en grandes ondaxes de emigrantes espulsados de Palestina.

Todo esto e moito máis narra Torroba Bernaldo de Quirós nun libro de 300 páxinas que sucede, en importancia, aos dous tomos de Amador de los Ríos e aos outros dous de Caro Baroja, que, a pesares da súa estensión, apenas se ocupan de Galicia, onde os xudeos chegaron a se situar en lugar importante pola cantidade deles e polo pulo que exerceron no comercio galego, comoestudióu fai medio século Benito F. Alonso pra se referir aos xudeos da provincia de Ourense. Comenza Don Felipe Torroba o seu capíduo tiduado "Los judíos en Galicia", co seguinte párrafo: "El cielo galaico, la dulzura y feracidad de aquellas tierras ubérrimas con los verdes prados, los emparrados de vid y los parches de granito, atrajeron bien pronto nutridas colonias hebreas. La tierra verdeante, jugosa y fértil, la cercanía de los puertos, tan conveniente a sus afanes mercantiles siempre, hicieron que allí se sintiesen como en su propia casa, adoptando las costumbres, la lengua y hasta la defensa del país galaico. Por eso arraigan allí tan hondamente y han quedado tantos recuerdos y vestigios israelitas en aquella tierra". Este párrafo deberían de aprendelo de memoria os pais galegos pra llo traspasar aos seus fillos racistas que iñoran cuasi sempre que en algúns casos ostentan apelidos galegos de craros antecedentes xudeos, ou igoalmente xudeos que galegos. Torroba Bernaldo de Quirós aporta algúns datos, non dabondos, pois trátase dun libro de divulgación; mais os suficientes pra que calquer galego poda deducir a estraordinaria infruencia que exerceron no pasado de Galicia e na constitución do home galego actual. Refírese aos xudeos de Monforte que repoblaron a vila de Ares, preto de Betanzos "cuya iglesia parroquial de Santa Eulalia conserva arcos de herradura, restos del edificio de la antigua sinagoga"; pero ¿e as grandes colonias hebreas que habitaron na Cruña, Sobrado dos Monxes, Santiago, Pontevedra, Ourense, Celanova, Allariz, Ribadavia, Monforte, Vigo, Bayona, etc.?

Cómo puido conservárese deica os nosos días, non somentes o nome dunha rúa como a da Sinagoga na Cruña, senón con este mesmo nome unha aldea na Costa da Morte, ou o Campo dos Xudeos en Pontevedra, ou o da Pena dos Xudeos na mesma Cruña, i esistiese tamén un terreo chamado Sinagoga en Sobrado dos Monxes? Establecéronse en toda Galicia, cruzáronse con galegos cristiáns, e, nanobleza galega, abondan seus nomes xunguidos aos máis aristocráticos apelidos, moitos que logo da expulsión decretada polos Reises Católicos pasaron a Castela. A eirexa galega foi á súa vez, a diferencia de outras de España i Europa, benévola cos xudeos, pois endexamáis os distinguiron por raza senón por relixión. Algunha vila como Ribadavia tivo en algún tempo máis poboadores xudeos que cristiáns, i escribindo sobre esto, di Torralba Bernaldo de Quirós : "Después de expulsados, no olvidaron los judíos a Ribadavia, legando a los suyos el recuerdo de aquella tierra amada, así en el siglo XVII, volvieron conversos y se establecieron en un arrabal de la villa, haciendo de ella en poco tiempo un floreciente emporio comercial". I esto, en xeral, sucedéu en toda Galicia. "Los judíos de Orense y Pontevedra, durante las persecuciones, alternaban su vida en Galicia y en Portugal, estableciéndose acá y allá, según les iban las cosas y el rencor que les profesaban —luego del decreto de expulsión de los Reyes Católicos— sus denunciadores. Si un decreto les refugiaba en un país vecino, otro les hacia volver. Así han permanecido conversos la mayoría de ellos".

Lástima que non se teña escrito o libro sobre os xudeos en Galicia, que non se recolla canto durme nos arquivos galegos acerca deles. Ufanaríamonos moito menos de ser orixinarios de razas bárbaras que algún día invadiron Galicia, e non aparecerían nas noticias dos xornáis de Buenos Aires algúns racistas de apelido galego, ou aparecerían menos, afortunadamente son moi poucos, e descobriríamos o verdadeiro segredo dalgunhas costumes perdurábeles en Galicia. Pola nosa parte sempre sostivemos que era máis importante pra calquera, ter igoal sangue que a de Cristo ou dos seus apóstoles xudeos que a dun capitán en Flandes, no caso en que tódalas sangues non estén moi mesturadas dende hai moitos miles de anos.

28-VII-68

SEOANE, LUIS: Comunicacións mesturadas, ed. Galaxia, 1973

Intervención do Embaixador de Israel Alon Bar, na cerimonia de entrega dos Premios Samuel Hadas 2012

2012-01-21T03:47:00.009+02:00

Madrid, 18 de xaneiro de 2012

.
Sra. Presidenta,

Sr. Ministro:

moitas grazas polas súas palabras.

Excelentísimas señoras,

excelentísimos señores,

Autoridades,

Señoras e señores,

Amigos,
Boas noites.

Moitas grazas a todos por compartir connosco este acto de clausura das conmemoracións do XXV aniversario do establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel.
Un ano cheo de actividades e iniciativas culturais, comerciais e políticas, entre as que destacan as visitas do Presidente de Israel, Shimon Peres, a Madrid, e a das súas Altezas Reais os Príncipes de Asturias a Xerusalén.
En 1986, na Haia, representantes dos nosos gobernos asinaban o acordo de establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel.
Unha sinatura que puña fin a décadas de desencontro, que pechaba o doloroso capítulo dunha anomalía histórica que prolongouse de máis.
O pasado xudeu de Sefarad e o hispanismo da diáspora sefardí son aspectos singulares e de grande peso, convertendo en algo especial as relacións entre ambos os países.
Nestes 25 anos non fixemos máis que empezar a recuperar o tempo perdido.
Polo peso da historia e polas circunstancias rexionais, o encontro non sempre foi doado, pero sempre moi interesante, cunha alta carga emocional.
Señoras e señores,

A breve historia destas relacións é unha historia de éxito impresionante. España e Israel son hoxe dúas democracias que desde as dúas beiras do Mediterráneo traballan en favor da paz e a cooperación.
O diálogo político é moi intenso a todos os niveis, en ocasións mesmo íntimo.
Os intercambios culturais están en crecemento permanente; cada vez é maior a presenza de arte e cultura israelí en España, e a española en Israel.
Tamén é digno de mención o grande número de turistas israelís que anualmente visitan España; o pasado ano foron máis de 300.000.
Hai que salientar, e máis nestes momentos de crise económica, o alto nivel do intercambio comercial. De feito, Israel é o principal cliente de España en oriente próximo, e aínda estamos moi lonxe do que podemos chegar a facer xuntos.
As prioridades do goberno español e as características da economía israelí, unha economía que creceu un 5% en 2011, unha economía que é dinámica e está baseada na iniciativa e a innovación, sentan a base para dar un salto cualitativo e cuantitativo nas relacións comerciais e empresariais.
A creatividade e a innovación, a flexibilidade e a exportación, deben de ser os alicerces das novas pontes que debemos tender entre España e Israel. Se impulsamos a creación de iniciativas conxuntas empresariais, científicas, comerciais e educativas, sen dúbida afrontaremos mellor os desafíos do futuro.
Este magnífico punto de partida para o futuro das nosas relacións é posíbel grazas á axuda de persoas e institucións que contribuíron ao establecemento de relacións e o seu posterior desenvolvemento e consolidación en diferentes ámbitos. Persoas e institucións como ás que hoxe entregamos os Premios Samuel Hadas de Amizade España-Israel.
Somos conscientes de que outras moitas persoas, institucións e asociacións tamén son merecedoras do noso recoñecemento, pero é parte da natureza deste tipo de eventos. Non por iso esquecemos nin deixamos de agradecer a súa contribución.
O galardón leva o nome de Samuel Hadas, falecido hai dous anos, primeiro Embaixador de Israel en España e un dos artífices do establecemento das relacións diplomáticas en 1986.
Con esta entrega de premios, a Embaixada de Israel fai público o seu recoñecemento e as súas mostras de gratitude a quen tanto fixeron, e non sempre nun ambiente favorábel, para consolidar as relacións entre España e Israel e por defender a causa de Israel.
O Estado de Israel está en débeda con vostedes.
Grazas a todos e brindo, sen ter aínda a copa na miña man, pola nosa amizade, co convencemento de que todo será moito máis doado nos vindeiros 25 anos.
Alon Bar

Embaixador de Israel
(as fotografías e os videos do acto poden verse aquí)

O amigo israelí

2012-01-21T03:22:00.002+02:00

Por Pilar Rahola

http://www.pilarrahola.com/

A pesar dos moitos anos que levo no tema, aínda sorpréndeme a pregunta. Cada vez que o meu nome ou dalgún amigo asócianse á palabra Israel, xa sexa por unha charla ou un libro, sempre aparece alguén que pregunta, por que?. E por suposto nunca se trata dunha pregunta virxe, nacida ao albur dunha conversa despreocupada, senón con aire de interrogación acusatoria. É mentar a Israel, e a algúns ábreselles a porta do inferno, os demos saen a pasear e todos os tópicos do dicionario de burrilandia caen encima do herexe. Por suposto aparecerá na conversa a palabra sionista, o cal non significa que o tal oira falar de Theodor Herzl, nin teña pajolera idea do substrato socialista que palpitou na creación do sionismo, nin saiba nada da democracia israelí. E por non saber nin tan só sabe que acusar a alguén de sionista é unha simpleza de ignorante. Pero oíron algún tam-tam e leron algunha web desas que perpetúan os estigmas antisemitas, tanto na súa versión de extrema dereita como de extrema esquerda, e crense que están dicindo algo moi gordo. Persoalmente non me importa nada, porque aínda que é evidente que non o son (o sionismo corresponde aos israelís), tamén é certo que o sionismo é unha historia de éxito, capaz de crear da nada un país de altísimo nível tecnolóxico e científico, cunha democracia sólida que integra xentes de todas as procedencias e, encima, sobrevivir no medio de países inimigos que os hostigan bélicamente, tanto con guerras como financiando a violencia terrorista. Se algo triunfou naquela zona convulsa é precisamente o sionismo, outrora, por certo, sinónimo de progresismo. Pero como a maioría dos que opinan sobre Israel non saben nada, crense que están insultando ferozmente. Coitados!

Con todo, a miña pregunta é a contraria, e por que non? Como se pode estar en contra dos valores que crearon o Estado de Israel e da súa loita pola supervivencia? Valores que son os nosos porque son os da liberdade. Ou os nosos son os valores de Hamas, de Irán, de Siria? En calquera caso é sorprendente que tanta xente opine tanto sobre un país do que non sabe nada. Pero tampouco é estraño porque a historia do prexuízo contra os xudeus é unha historia de ignorancia. Non podía ser distinto no caso de Israel. Pois ben, e en homenaxe a todos aqueles que se enfadarán, bríndolles o premio que a Embaixada de Israel deunos a un grupo de persoas que fai anos que saímos do armario. Xentes de orixes e ideoloxías diversas pero coincidentes nesta cuestión. O premio é o Samuel Hadas, en homenaxe a unha grande persoa que foi o primeiro embaixador de Israel no estado español. Só me cabe dicir que sintome orgullosa de telo recibido. E saben por que? Porque hai anos que souben responder a esa pregunta.

http://www.lavanguardia.com/opinion/articulos/20120120/54245132431/pilar-rahola-el-amigo-israeli.html

A mensaxe do Holocausto no século XXI

2012-01-21T01:53:00.000+02:00

A mensaxe do Holocausto no século XXI

A derrota do nazismo e o exterminio do xudaísmo europeo

Por Shlomo Ben Ami

60 ANOS DESPOIS DA DERROTA DO NAZISMO e o exterminio do xudaísmo europeo, acompañado de masacres e barbaridades cometidas contra outros colectivos políticos e étnicos, a mensaxe do Holocausto xudeu segue máis vivo que nunca. Máis que nada e perante todo, este reside na aterradora narrativa cuxos plenos detalles probablemente non se coñecerá nunca. Os xudeus --esa mensaxe non debe cambiar--, foron vítimas da maior barbarie xamais cometida contra un pobo pola mera razón de existir, de ser. Pero desde alí, ábrese o camiño á nosa pedagoxía como cidadáns que queren construír un mundo mellor sobre as cinzas do pasado.

UN Holocausto é unha historia de verdugos e de inocentes, diso non pode caber ningunha dúbida. Pero, tal e como reflícte "O pianista" de Roman Polanski, a mensaxe pode as veces ser algo máis complexa. A odisea do pianista Vladislav Spielman quebra todos os moldes, pois na longa noite do Holocausto xudeu, cando a noso pobo estaba rodeado de chamas sen posibilidade algunha de fuxir do inferno, apareceron polacos e alemáns bos e incluso algúns xudeus malos, os mesmos que nos primeiros anos do Estado de Israel serían procesados por colaboración coa besta nazi. Non deixa de ser intrigante que a lei israelí para o procesamento dos nazis e os seus asistentes sexa ate hoxe aplicada principalmente a colaboracionistas xudeus, na súa maioría pobre xente que o que querían era saír do inferno da maneira que fóra, ser kapos nos campos era unha delas. Pero, a pesar de todo, raios de luz de xenerosidade e de humanidade sobreviviron en medio da escuridade. Ao final, o espírito do home como un ser que pode facer o ben non morreu nin en Auschwitz. O pranto xudeu ten seis millóns de razóns, pero ao mesmo tempo estamos chamados a recoñecer o ben que sobreviviu ao mal. Alí está o caso dos xustos entre as nacións. O concepto dos xustos entre as nacións --Hasidei Umot Haolam-- está ancorado nunha milenaria tradición xudía Batia --filla de Deus-- así definiu a tradición á filla do Faraón que salvou ao bebé Moisés do exterminio decretado polo seu pai a todos os primoxénitos hebreos. Ate hoxe, máis de 20.000 non xudeus foron recoñecidos como Hasidei Umot Haolam ao arriscar as súas vidas para salvar xudeus ao longo do Holocausto. É verdade, os nazis non poderían cometer a solución final sen a complicidade activa dos seus propios concidadáns alemáns e dos seus veciños ucranianos, polacos, estonios, latvios, lituanos, húngaros, croatas, franceses, holandeses, belgas, italianos, gregos, iugoslavos e incluso noruegos. Non obstante, naquela Europa enferma moralmente existiron illas de excepción, ocasionalmente, persoas decentes que arriscaron as súas vidas ao abrir súas casas, os seus mosteiros e igrexas para introducir un raio de luz naquel inferno no que parecía que Deus desaparecera.

DOUS. A partir do momento no que o sistema nazi se impuxo en Alemaña en 1933, non poucos gobernos occidentais abriron as súas portas aos refuxiados xudeus. Iso --é necesario constatalo--, foi previo á política de exterminio, cando se trataba só de deportación. Estados Unidos aceptou máis de 150.000, Gran Bretaña 80.000, (incluíndo 10.000 nenos no que se coñeceu como a 'Kindertransport operation' despois do Kristalnacht de 1938). Máis tarde, Europa deu as costas aos xudeus, e pechoulles as súas portas. A guerra absorbeu todas as súas enerxías, e non quedaba espazo de xenerosidade para os xudeus. Pero incluso cando os gobernos nos traicionaron, alí estaban diplomáticos individuais dispostos a cruzar os límites das instrucións dos seus gobernos para facilitar visados. Entre estes salientar o británico Frank Foley, e o Cónsul Xeral chinés en Berlín, Dr. Feng Shan Ho. Ao estoupar a guerra incorporouse a esta sagrada labor de salvación un número considerable de diplomáticos: o holandés Jan Zwartendijk e o xaponés Chinne Sugihara en Lituania; o portugués Arístides de Sousa Mendes que axudou no sur de Francia a miles de refuxiados xudeus a cruzar a fronteira cara España como país de tránsito para América. Co mesmo obxectivo e facilitando un itinerario similar actuou en Vichy o americano Varian Fry. E que dicir do sueco Raul Wallenberg e do español Ángel Sanz-Briz, ambos anxos protectores de miles de xudeus en Budapest. Na ocupada Polonia onde todos os xudeus estaban obrigados a vivir en ghettos, e o fame precedía ao exterminio físico como o maior axente da morte, os alemáns non permitiron ningunha saída. Antes de ser un magno campo de exterminio, Polonia, o xeneral gubernament, foi a prisión colectiva non só dos xudeus polacos senón de gran parte do xudaísmo europeo. De feito, o exterminio masivo das xudeus comezou coa operación Barbarrosa, a invasión da Unión Soviética en xuño do 1941, un espazo onde máis de 2 millóns de xudeus vivían naquel intre. O método era simple, e non foron só os nazis da SS senón as oficiais da Wermacht os que levaron a cabo a barbarización da guerra, sen gases nin cámaras, a través de execucións masivas e fosas comúns. De alí o matanza de Babi Yar, un inferno sobre o cal escribiu máis tarde o poeta Yavtushenko que en Babi Yar non hai nin monumento nin homenaxe aos masacrados. Desa maneira foron executados un millón de xudeus polos Eizensgruppen. Pouca, moi pouca labor quedaba alí para os Hasidei Umot Haolam. Pero, aínda así os houbo. En Byalistok, a primeira cidade alemá conquistada pola Wermacht, centenares de xudeus foron encerrados na sinagoga que acto seguido foi incendiada por unha patrulla de soldados. Os xudeus intentaban fuxir sen éxito, e practicamente todos acabaron mortos; pero non todos. Un cristián polaco, empregado da sinagoga en labores de limpeza e mantemento --cuxo nome nunca se saberá-- puido abrir unha pequena fiestra na parte traseira da sinagoga, a través da cal puideron fuxir unha ducia de xudeus. Foron 2000 os cadáveres sepultados naquela sinagoga de Byalistok.

Non lonxe de Byalistok, en Jedwabue, tanto a masacre como o raio de luz e humanismo chegaron da man da poboación polaca local. Mil xudeus foron asasinados por aldeáns polacos, pero sete, todo un mundo, foron salvados por unha tal Antonina Wyrzykonska. Relixiosamente protexeunos con enormes riscos para toda a súa familia, durante 28 meses. Antonina acabaría a súa vida en Chicago, non porque ela quixese separarse da súa terra, senón porque os seus veciños a perseguiron e fixeron a súa vida imposible por ter salvado a 7 xudeus da aldea. Os mesmos que lle debían a súa vida axudárona a instalarse en Estados Unidos. E non son estes máis que exemplos selectos e non necesariamente os máis destacados. Pois poucos casos son tan emblemáticos como, por exemplo, o de Yanush Korchack, o pedagogo polaco que foi á morte cos seus alumnos xudeus por coherencia cos valores que lles inculcou nas súas clases.

TRES. Cales eran os motivos destes xustos entre as nacións que optaron por salvar a xudeus da deportación e o exterminio? Máis que nada eran persoas que elixiron actuar; a súa foi unha decisión de comportarse dunha forma civilizada, dunha maneira humana. Rehusaron renderse ao paso irresistible da barbarie. Non se trataba de persoas que actuaron de forma espontánea; máis ben valoraron os riscos para eles e para as súas familias e tomaron unha decisión. A presenza de Deus non se notou en Auschwitz; pero ao mellor, e a pesar de todo, si a través do heroísmo destes homes e mulleres electos. Non deixa de ser interesante esta obsesión do Estado de Israel de buscar e rescatar do esquecemento aos xustos. As veces parece que con esa busca o que queremos dicir é que o home é unha besta cruel, e o que nos preguntamos: por que estes xustos se comportaron dunha forma tan anormal? Son eles os normalmente humanos ou son os outros? Tristemente, Hannah Arendt, coa súa banalidade do mal diría que os estraños e anormais eran os xustos e que o mal é o intrinsecamente humano. Para Carl Lutz en Budapest os seus actos de heroísmo para salvar xudeus en Bucareste eran naturais á súa condición de cristián. E ese foi o motivo, relixioso tamén, dalgúns baptistas polacos en Polonia oriental. O papel do Vaticano no Holocausto segue sendo un capítulo aberto e controvertido. Pero cristiáns de fe e amor, xente da a pé, estiveron na vangarda da salvación de xudeus. Son eles quen indicaron os límites do mal, pero tamén a fraxilidade do ben. O ben é sempre difícil, raro e fráxil, pero nunca imposible incluso no inferno dos infernos. Actos de altruísmo heroico non son o monopolio dos Mahatma Ghandi ou Albert Shweitzer; son de feito a manifestación diaria de persoas ordinarias cuxo coraxe moral emana dos camiños rutineiros a través dos cales viven as súas vidas.

CATRO. O imperativo xudeu de lembrar e conmemorar e recoñecer a heroica labor de salvación dos xustos dignifícanos como seres humanos; estamos obrigados a lembrar o ben, non só o mal. É obrigatorio que esta lembranza siga viva máis alá do momento en que o holocausto sexa unha memoria viva. Porque non se trata simplemente de recoñecer a coraxe individual, senón de inmortalizar a lembranza do ben que o ser humano é capaz de facer en momentos en que a civilización parece ter sido secuestrada polas forzas do mal absoluto, lembrar o castelo de carácter do individuo anónimo ao acudir ao rescate das vítimas da barbarie. Máis aínda, trátase de resaltar a fe e a convición de que o home --se é que temos que aprecialo como unha criatura única-- ten unha capacidade sen límites para o ben, para unha conduta ética e moral. Esta parte de luz e esperanza no carácter do ser humano é máis que suficiente, se a rescatamos e a cultivamos, para combater e incluso derrotar á súa parte escura.

CINCO. Hai 15 anos, o xornalista polaco-alemán Henruck Broder acuñou o "bon mot" segundo o cal os alemáns nunca perdoarán aos xudeus polo Holocausto. Iso é hoxe máis que nunca unha verdade tanto en sectores da esquerda como da dereita europea. Desde logo de que criticar a Israel non é antisemitismo, pero illar a Israel como o único obxecto de crítica e denigración nun planeta onde abundan as violacións de dereitos humanos e os xenocidios --de Darfur a Ruanda e Chechenia---, pode as veces que si o sexa. Dicía cinicamente Sir Isaiah Berlin que odiar aos xudeus non é antisemitismo, senón odialos máis do que é necesario.

Agora a moda é a negación do Holocausto. Se esta non fose unha epidemia non se moverían hoxe tantos gobernos europeos a lexislar a penalización da negación, pois, como o expresaba onte o presidente italiano Giorgio Napolitano hai un camiño directo que conduce da negación do Holocausto ao antisionismo.

Nestes días, é a propia Asemblea Xeral da ONU, posiblemente de forma unánime, a que podería subscribir unha condena incondicional á nefasta cultura da negación. A negación da Shoá é en realidade unha forma de desafiar a existencia do Estado xudeu posto que este foi presentado como a xustificación última do Sionismo. Ahmedineyad non inventou nada. O "Institute for Historical Review" de Estados Unidos leva longos anos negando o Holocausto; e ese é tamén o caso de non poucos institutos a través do mundo árabe. "Os (falsos) Protocolos dos sabios de Sión" e tópicos inequivocamente antisemitas foron divulgados persistentemente por persoas e institucións do máis alto nivel a través do mundo árabe. Gran parte da esquerda tende a negar a persistencia do antisemitismo agás cando este vén das filas da dereita. A venda de "Mein Kampf" se dispara constantemente a través de Oriente Medio e os "Protocolos" vendíanse descaradamente no Congreso Contra o Racismo da ONU en Durban, un foro, sexamos honestos, netamente de esquerdas.

O relativismo é tamén outra forma de negación do Holocausto. A partir do fin da Segunda Guerra Mundial houbo unha desafortunada tendencia de asimilar todo tipo de opresión ou agresión co nazismo, a GESTAPO ou as SS. Frecuentemente non se trata máis que de politiqueo barato ou preguiza intelectual. Non obstante, é difícil crer que toda comparación de Ariel Sharon con métodos nazis, e a definición do terrorismo suicida como reflexo dunha resistencia parecida á francesa contra os nazis, é simple inxenuidade.

Cando toda morte civil se converte en crime de guerra, o concepto se devalúa e perde o seu significado; e cando toda expulsión de civís dunha aldea se converte en xenocidio, é que non sabemos xa que é realmente Xenocidio. Cando Auschwitz está en todas partes iso significa que non está en ningunha; e cando toda ocupación militar é un "holocausto", o Holocausto acaba borrándose da nosa memoria e parece que iso é precisamente o obxectivo daqueles que erroneamente cren que para mobilizar simpatías a favor dos palestinos é necesario borrar toda simpatía a favor dos xudeus, sexa en Israel ou na Diáspora, posto que só así pode a "raison d'etre" de Israel ser cancelada. Cando todo é idéntico é que a vida da razón cedeu á propaganda visceral. A distinción, a capacidade de distinguir entre fenómenos humanos e históricos, é un signo de civilización. Así que cando o poeta oxoniense Tom Paulin se pon do lado de quen compara sionismo con nazismo, e cando Saramago fala da batalla de Jenin, onde 52 terroristas e 20 soldados israelís morreron, coma se fóra Auschwitz, é a condición do artista e do intelectual a que está a ser violada. Dicíao Milan Kundera con gran humildade no seu discurso de 1985 ao aceptar o premio Xerusalén: as grandes novelas son sempre algo máis intelixentes que os seus autores.

SEIS I Pero, tamén nós as israelís temos a obriga de ser cautos coa nosa mensaxe e coas metáforas que manipulamos. A Shoá é, pois, non só unha ferida dunha envergadura meta-histórica, é tamén un axente presente na configuración da nosa identidade e unha posible explicación de non poucos dos complexos espirituais e políticos da nosa vida como israelís e xudeus. Se no país máis poderoso de Oriente Medio toda guerra ou ameaza pode ser inmediatamente interpretada coma unha introdución ao Holocausto, é que nós mesmos axudamos a esa banalizacin da Shoá. Ese foi claramente o caso da Guerra dos Seis Días e da Guerra de Yom Kippur. Desde logo, a Guerra do Golfo, coas súas máscaras antigás, os mísiles de Saddam e a sensación de vulnerabilidade total, non fixo máis que consolidar máis aínda se cabe este nexo imborrable entre a existencia israelí e a memoria da Shoá. Para algúns é un nexo cómodo que facilita certas posturas políticas e dá lexitimidade á filosofía do temor ao compromiso, á sospeita eterna fronte aos xentís. O debate que se abriu con Ben Gurión segue pois vivo, aínda que os seus parámetros non son sempre os mesmos. Menahem Begin nunca estivo disposto a iniciar un diálogo normal con Alemaña. O debate interno acompaña a memoria. A Shoá como peza angular na nosa condición de vítimas segue viva e aliméntana tanto os políticos dos distintos bandos coma os medios de comunicación. A conta entre o pobo xudeu e os seus verdugos debe quedar aberta. Iso é vital tanto para o verdugo como para a vítima. Ambos teñen que tirar conclusións e leccións continuas, ambos teñen que educar novas xeracións contra as malignas consecuencias da xenofobia, o racismo e o antisemitismo. As leccións que a vítima ten que tirar non son que o Holocausto nos concede autoridade e inmunidade moral para derrubar todas as barreiras éticas na nosa loita pola consolidación do Estado xudeu. A lección da vítima da xenofobia non é que agora se lle permita a ela tamén exercer a xenofobia e permanecer ate a eternidade dentro dos confíns mentais dun vitimismo obsesivo. Desgrazadamente, aínda que a memoria é intrínseca ao ser humano, este non aprende do seu pasado. Como explicar doutro xeito que a teoría da raza superior e do espazo vital (Lebensraum) sigan tendo as súas variantes nos nosos tempos? Aí este o parkoi, o plano ideado por Slovodan Milosevic que pretendía limpar Kosovo a través da expulsión forzosa e o xenocidio. E que dicir de Ruanda e de Darfur coa inexplicable repetición do fenómeno da indiferenza por parte da comunidade internacional. E aínda así, é un fenómeno único. Non me parece correcto que o verdugo e os seus descendentes eludan a responsabilidade e o se afrontar ao Holocausto como unha barbarie de dimensións únicas a través de exercicios de historicismo --o caso de Ernest Nolte en Alemaña-- cuxo obxectivo é banalizalo, integrándoo no mosaico das atrocidades perpetradas por outros réximes totalitarios e incluso por nacións normais durante o proceso incontrolado da furia bélica durante a Primeira ou a Segunda Guerra Mundial.

A pesar de todo, o Holocausto é unha atrocidade única, e a loita pola continua relevancia das súas leccións debe quedar aberta. A Shoá é aínda unha ferida aberta entre Israel e Europa, un nó de complexos. As difíciles relacións políticas entre Israel e Europa non responden só a posturas políticas diverxentes. Debaixo delas subxace un trasfondo histórico, unha relación enormemente complicada entre xudaísmo e europeísmo. A actitude israelí cara Europa nunca puido estar libre da pesada carga histórica que desde tempos inmemoriais acompañou a nosa simbiótica relación de amor-odio, afinidade e rexeitamento.

Se ben é verdade que o complexo de culpabilidade colectiva dos europeos xogou un certo, aínda que modesto, papel na creación do Estado de Israel, na conciencia israelí Europa segue sendo un continente baixo sospeita. A reacción da opinión pública europea, incluso dalgúns dos seus gobernos, diante da intifada palestina, ilustra posiblemente a natureza e a magnitude do complexo israelí-xudeu na conciencia europea. En Israel, a intifada certamente conduciu a excesos que merecían toda censura, e a propia sociedade israelí rebelouse contra eles. Son contadas as sociedades onde se escoitaran autocríticas tan acerbas e dolorosas en tempos de crise como en Israel. Movementos de masas protestaron polos excesos, a prensa fixo añicos aos gobernos e, consecuentemente, producíronse cambios políticos que respondían ao nexo entre democracia e responsabilidade. Pero a crítica europea que fixo uso con extrema facilidade, e incluso frivolidade, de expresións tan irresponsables por estar cargadas de significado histórico como exterminio, xenocidio, cacería humana --coma se fósemos os israelís tropas invasoras nazis marchando sobre Europa-- demostrou así ter unha axenda oculta na que a obxectividade non era o máis salientable. É difícil eludir a conclusión de que a intifada serviu para que a conciencia europea intentase librarse do seu complexo de culpa polo Holocausto, cargando sobre os ombreiros de Israel a responsabilidade de estar cometendo unha represión de dimensións holocáusticas. En certa forma, había unha sensación de regocixo diante do infortunio do pobo escollido --cuxo exterminio marcara de ignominia a fronte de Europa, a súa marca de Caín--, que deixou así de ser un pobo diferente ou moralmente superior aos demais. En realidade, Europa, cuxa historia está sementada de escandalosos excesos, tanto en terras europeas coma en continentes afastados, non criticaba os supostos excesos israelís, máis ben celebraba con alivio a definitiva integración de Israel, como nación xudía, no clube nada exclusivo das nacións banalmente normais.60 anos despois do Holocausto e cando parece que a narrativa xudía, incluso a narrativa do Holocausto, está sendo integrada na memoria colectiva dos europeos --sexa a través de museos, departamentos e cátedras universitarias ou de proxectos pedagóxicos nas escolas-- e o acto de hoxe é un reflexo digno desa integración da Shoá na narrativa nacional dun país europeo, neste caso España, e nun momento en que o Estado de Israel é xa unha entidade nacional potente e consolidada, aínda segue aberto o debate de se chegou a hora de pechar definitivamente a conta entre xudeus e cristiáns en Europa.

Eu defendo a memoria. Pero ao mesmo tempo é necesario que os xudeus, desde logo tamén en Israel, empecemos a abandonar a mentalidade da vítima e do gueto, que as veces é un impedimento na nosa relación co mundo que nos rodea. Só se chegamos a asumir a lexitimidade das demandas doutras vítimas e chegamos a aceptar que nós, no noso afán de asegurar un futuro normal para a nosa vila, convertemos a outros en vítimas, seremos capaces de conseguir a reconciliación coa nosa contorno. A memoria do Holocausto si, pero para abrir camiños cara o futuro e non para quedar ancorados no pasado. No 1991, despois da Guerra do Golfo, pronosticou o historiador xudeu-americano Charles Meyer que a Shoá perdería a súa centralidade na vida israelí dada a consolidación do Estado de Israel como resultado da inmigración da URSS e o proceso de paz que se inauguraba. Equivocouse. Precisamente nese novo período se intensificou o cultivo da memoria do trauma holocáustico, coma se os israelís necesitasen a seguridade que lles ofrecía a memoria e a mentalidade de vítimas para se afrontar aos novos desafíos. En marzo do 1998, cando o país esperaba o veredito no proceso de Iván Dameniuk, un suposto verdugo ucraniano nos campos de concentración nazis, o profesor Yehuda Elkaná, supervivente en Auschwitz, escribiu un artigo titulado "A favor do esquecemento" no que propoñía abandonar a memoria da Shoá sempre e cando desta se sacasen leccións de exclusivismo nacionalista. A democracia israelí periga, dicía, no momento en que a memoria da Shoá participa na nosa vida cotiá. O predominio da memoria histórica converte a nosa vida estatal nunha resposta ao Holocausto, na expresión dun profundo temor existencial. A presión obsesiva da memoria da Shoá corre o risco de converterse na base ideolóxica dunha sociedade de vítimas con inmunidade moral na súa confrontación co mundo árabe e co mundo en xeral. Esta, dicía Elkana, podería ser a vitoria última e paradoxal de Hitler. Pois é absolutamente perverso comparar a Arafat e a Abu-Jihad con Hitler. Non é necesario divorciarse das leccións para a supervivencia xudía para, ao mesmo tempo, sacar aquí unha lección universal da Shoá. Coa comparación entre Hitler e Arafat, ou incluso Saddam Hussein ou Ahmedinejad, dáse lexitimidade á comparación que algúns palestinos fan entre Israel e os nazis. É así como a través dun perverso proceso de analoxías se humilla a memoria das vítimas do Holocausto. Non nos é permitido perpetuar a vinganza continua de Hitler no sentido de manter á sociedade israelí como refén inválido da memoria. Se todo o que ocorre na nosa vida --especialmente nas nosas relacións e conflitos co mundo árabe-- é interpretado a través da memoria --e non só Arafat, senón tamén o sheik Yassin, Assad, Sadam Hussein, Ali Jamenei e Ahmedineyad, son novas edicións do mesmo Hitler-- chegamos a unha situación na que Israel, e a súa sociedade, en vez de actuar como un estado soberano nun mundo que cambia vertixinosamente, vive encarcerado na paranoia holocáustica dun gueto sempre ao bordo da destrución. Israel necesita dominar a memoria en vez de converterse no seu refén.

SEIS II A existencia de Israel como Estado e como nación deriva das grandes leccións da súa historia milenaria. O noso desafío hoxe é afrontar o mundo que nos rodea non só coas ferramentas defensivas que desenvolvemos ao longo dos anos, pero tamén coa mesma audacia de pensamento e da imaxinación creativa que tanto caracterizou ás elites xudías a través dos séculos. Non nos é permitido permanecer encerrados e inmóbiles no gueto mental das nosas convicións. En instantes clave da nosa historia as elites xudías souberon indicar o camiño da perplexidade á lucidez. Foron entre os primeiros en detectar a chegada do Holocausto --no aniversario de Hermann Broch escribíalle Elias Canetti en 1933 que vivimos entre dous guerras de gases; esta que se aveciña destruiranos a todos-- pero as masas non responderon, nin tampouco as clases medias. Seino. Non é nada fácil ser conciliadores nunha zona do mundo tan disfuncional como é o Oriente Medio, na cal abundan os fundamentalismos e os líderes suicidas, unha parte do mundo na que hai pouca misericordia para o feble, e menos aínda son os casos nos que dase unha segunda oportunidade ao derrotado.

Pero outra saída que non sexa a do recoñecemento mutuo e a salvagarda da dignidade de todos simplemente non existe. Hoxe, as nosas clases dirixentes e a nosa sociedade civil teñen a responsabilidade de concebir solucións valentes e xenerosas precisamente polos nobres ideais sobre os cales se construíu o Estado xudeu, e polos altos valores da civilización xudía. Foi cunha combinación única da razón democrática e da utopía que o movemento sionista fixo posible que os xudeus recuperasen os seus dereitos nacionais históricos e ofreceulles unha licenza para o futuro. Esas mesmas ferramentas terán que ser postas agora ao servizo da titánica labor de quebrar o código xenético do conflito árabe-israelí, e abrir o camiño á nosa definitiva reconciliación co noso contorno.

Cracovia antes da catástrofe

2012-01-20T18:20:00.000+02:00

Cracovia Antes Da Catastrofe

View more presentations from GZ-Israel.

Convite presentación Esther Bendahan Cohen na Coruña

2012-01-20T04:35:00.001+02:00

O galego 4049 de Mauthausen

2012-01-18T04:49:00.000+02:00

Por Manuel Rivas

Estamos nunha casa de Négrepelisse, na prefectura de Tarn et Garonne, no departamento Midi-Pyrinées, en Francia. É o día 6 de agosto de 1945. Un home escribe unha carta o 6 de agosto. Vai para trinta anos. Naceu en San Miguel de Mones, na aldea do concello de Petín, Ourense, o 18 de novembro de 1915. Mais no seu aspecto semella que pasou o século enteiro como unha apisoadora por riba del. Agora non. Xusto agora, non. Porque está a escribir unha carta.
Para el esa carta é máis importante que calquera outra cousa que se poida escribir. Moito máis importante que unha obra mestra. Talvez, de estabelecer algunha comparanza, a carta que escribe laboriosamente, porque non está afeito a escribir, porque leva moito tempo sen poder escribir, mesmo diriamos, e non sería esaxerado, que leva moito tempo sen vivir, pois esa carta, cunha letra que avanza a ritmo de buril en táboa de madeira, tería por título axeitado o de Á procura do tempo perdido, o que puxo Marcel Proust á súa magna obra.

Iso é o que fai Albino González. O galego que vai para trinta anos que chegou a Négrepelisse e que se puxo a escribir unha carta. Este home silandeiro escoita o son da súa propia escrita como unha "voz baixa" da Historia humana. El tamén anda á procura do tempo perdido. Marcel Proust transformou a enerxía da memoria en tempo de pescuda. Lembrar sería un ir á procura. E iso transformou a narración. Xa non só se trataría de facer biografía ou reflectir o pasado. O tempo da novela xa sería un novo tempo. O presente que contén o pasado e que presinte o futuro.
Albino González, ao seu xeito, utiliza a técnica de Proust. Mais ten que ser cauto na expresión do seu lembrar, malia a escribir á persoa que máis quere no mundo. Escribe a María. Escribe a Ibiza. Non desexa lectores. Abonda con María. Sería un triunfo que María o lese. Mais el sabe que vai ter máis lectores. Lectores indesexábeis. Lectores secretos. Talvez apaixonados. Tan apaixonados que, esta tempada, en España, está de moda o andar á caza. Á caza do ser humano. Os da Censura Militar. Os da Censura Policial. Vai ti saber cantos lectores tivo a carta cando chegue a María, se é que chega a María. Porque María, pasado o tempo, é tamén un enigma.
Vexamos o que escribiu Albino:
"A mi inolvidable Marujita: Pienso que te extrañará mucho el recibir esta misiva mía tan tardía, pero la primera por la posibilidad.
Maruja, después de cuatro años te escribo estas líneas para que sepas solamente que aún vivo, y que vivo pensando en ti, en la lucha tan larga y dura que se me ha impuesto para vivir, no he olvidado por ello, el recuerdo de un ser que me ha sido siempre querido.

Yo pienso que te habrás casado o en todo lo mínimo te habrás ligado en amor a otro hombre, cosa que yo considero muy justa, si esto es así, no por ello olvido tu amistad ni tampoco debes hacerlo conmigo, y si por el contrario tu sigues aún queriéndome como yo a ti, espera poco más que días llenos de Felicidad que se aproximan para nosotros.
Dime algo del que como yo fue tan informtunado, tu papá. Cuéntame algo más que yo a ti, yo tengo historia pero no para hoy, dale besos de mi parte con el amor de hijo a tu mamá, a Anita y a Lidya, y recibe inolvidable María el eterno amor de Albino".
En Que é a literatura?, obra do 1948 que marcou durante anos o debate verbo do compromiso do escritor, Jean-Paul Sartre preguntábase por que e para que se escribe. Sabemos que Albino escribe a unha moza chamada María. Sabemos que escribe que á procura. Soña cunha noiva para o futuro. Mais hai un anaco na carta, unha febra deste tecido, que constitúe de seu un manifesto abraiante da condición humana, o agargalar nunha frase a realidade e o desexo. Albino condensa nesa frase todos os tempos e toda a experiencia do mundo. Sen nomealo, contén o horror. Sen citala, apoia na esperanza. Non hai ningunha grandilocuencia, ningunha retórica, ningún ornamento, mais a construción é perfecta, imposíbel de mellorar:
"Escribo estas líneas para que sepas solamente que aún vivo, y que vivo pensando en ti".
Son dezaseis verbas. Eis o porqué e o para quen. Se toda a linguaxe caera no Sil e as aureanas e aureáns que bateaban as augas co cunco para topar as pebidas de ouro tivesen que decantar unhas verbas, que máis quererían? Estou vivo e penso ti. Va que presta lanzar un xubiloso xuramento! Mais Albino escribe esta bomba informativa en voz baixa. Iso é o que leva facendo a humanidade perseguida dende sempre cando transmite a información esencial. Esa é a verdadeira Ars Poetica equivalente a como a define Archibald MacLeish:
"A poem should not mean
But be"
Dito ao xeito de Albino: O poema está vivo.
Quen era Albino González?
Un galego que loitara no Exército republicano, ferido de gravidade en Irún, e que se repuxera en Valencia, onde coñeceu a María Gómez cando ela tiña 16 anos. El volveu á fronte a loitar, pasou a Francia cando a caída de Cataluña e foi internado no penoso campo de Argelés. Cando a invasión nazi, Albino alistouse no exército francés. Detido polos alemáns, sufriu o destino de miles de españois republicanos. Os que levaban como marca o triángulo azul nos campos de exterminio nazis. Cando Franco e Serrano Súñer foron consultados polos xefes nazis sobre o destino destes españois recibiron a resposta de que os "verdadeiros" españois estaba en España. É dicir, estes dous grandes criminais non tiñan mortos dabondo no propio país senón que converteron en apátridas a miles de SP, os spaniards, heroicos españois nas gadoupas nazis. Albino foi levado ao inferno de Mauthausen co número de matrícula 4049. No mesmo convoi ía o ourensán Juan González del Valle, con número de matrícula 4054, logo deportado a Gusen, coa matrícula 9035, onde morrería gaseado o 26 de novembro de 1941. Albino sobreviviu en Mauthausen. Cando foi liberado o 5 de maio de 1945, día en que entrou o Exército dos Estados Unidos, era un dos responsábeis clandestinos da resistencia naquel inferno.
Algo sabiamos del polo que contara o fillo, Xesús González Gómez, sabio certamente en Ars Poetica e na historia das "voces baixas" da humanidade. Autor, entre outras pezas imprescindíbeis nunha biblioteca xerminal, de A lingua secreta. Entre nós, XGG. O valor dunha clave para protexerse do virus da amnesia. É el, XGG, quen agora publica no mesmo volume Cartas da noiva, de Albino González González, e El argonauta, de Juan Gómez Ripoll Campos (Edicions Documenta Balear). El argonauta é o comezo dunha novela truncada polo crime. O seu autor era Juan Gómez, o pai de María, pasado polas armas no cárcere provincial de Palma en 1942. Cando coñece a noticia da morte de Juan Gómez, Albino escribe a María: "Otros muchos conmigo juran ser vuestros padres, o relevar sus funciones, juran defenderos, juran sosteneros, y no hace falta jurar puesto que tú bien sabes quienes somos nosotros". Quen eran? As "voces baixas".

Tirado do xornal El País 21.11.08

Entrevista con Shimon Peres (15.01.2012)

2012-01-16T13:08:00.001+02:00

Que pasou esta semana en Israel?

2012-01-15T20:47:00.000+02:00

Neve en Israel

2012-01-15T20:26:00.004+02:00

Unha vaga de frio, acompañada por unha tempestade, afectou onte a Israel. A neve caiu con intensidade nos Altos do Golan e no Monte Hermon onde, segundo a Radio do Exércíto, chegou a ter un metro de altura.

David Grossman conversa con Vicenç Villatoro

2012-01-14T19:44:00.001+02:00

Converses a la Pedrera: DAVID GROSSMAN conversa amb Vicenç Villatoro from Obra Social CatalunyaCaixa on Vimeo.

Turquía, estado modelo?

2012-01-13T02:47:00.003+02:00

Por Jon Iñarritu / Iñaki Aldekoa / Alex Larragoiti

GARA - 12.01.2011

http://www.gara.net/paperezkoa/20120112/314773/es/Turquia-estado-modelo

Tras unha visita ao Kurdistán Norte, os membros da delegación do partido basco Aralar realizan un balance no que denuncian a volta á represión contra o pobo kurdo por parte dun Goberno turco, que nos últimos anos viña realizando tímidos xestos e promesas. A pesar de querer aparecer en ámbitos internacionais como "exemplo a seguir en Oriente Medio", en Turquía, din os asinantes, vívense uns niveis de represión que lembran aos duros anos da década do noventa.

A principios do pasado mes de decembro, convidados polo BDP e por Abdullah Demirbas, alcalde de Diyarbakir-Sur, unha delegación de Aralar, acudimos ao Kurdistán Norte. Alí asistimos como observadores á macro-xuízo contra 156 representantes políticos kurdos, que retomouse o 6 do devandito mes, e mantivemos unha rolda de contactos con diferentes partidos e asociacións kurdas.
As dificultades que atopamos os observadores internacionais para poder acceder ao tribunal de Diyarbakir e, de igual forma, o ser testemuñas da imposibilidade dos acusados de declarar na súa lingua materna; a vaguidade das acusacións; así como o feito que varios dos procesados fosen xa xulgados e condenados polas mesmas causas, amosounos a gravidade da situación e a falta de garantías democráticas que se está a vivirse no Kurdistán Norte.
Nas reunións que mantivemos cos membros do BDP (Partido da Paz e da Democracia), a Asociación de Dereitos Humanos e a Asociación de desaparecidos, informaronnos dos centos de detencións de representantes institucionais; ademais dos 96 xornalistas (record do mundo superando mesmo a China) e dos centenares de menores detidos; das innumerábeis denuncias de torturas; dos máis de 250 kurdos asasinados «en situacións estrañas»; e todo iso, durante os gobernos AKP. Tamén faláronnos das fosas comúns xa localizadas, e da imposibilidade de desenterrarlos; fosas nas que se atopan os cadáveres dos máis de 17.000 kurdos «eliminados» polo Estado, na súa maior parte, nos anos 90. Este é o panorama estremecedor da «Democracia á turca»; esa que agora veñen a presentar como «modelo a seguir» en Oriente Medio.
Nos últimos anos, o partido gobernante en Turquía, o AKP (Partido da Xustiza e o Desenvolvemento), realizara certos xestos e promesas que deixaban adiviñar un cambio na política represiva exercida polos sucesivos gobernos turcos contra o pobo kurdo: o simulacro de recoñecemento parcial da identidade kurda; a posta en antena dunha canle en lingua kurda; tras anos de prohibición, unha aparente tolerancia ante as opcións electorais kurdas; e unha redución de detencións e torturas.
O espellismo non durou moito. Algúns analistas consideran que estes foron xestos calculados de cara ao cumprimento dos criterios de adhesión á Unión Europea, os coñecidos como Criterios de Copenhague; ou ben unha táctica meramente electoral. A realidade é que o Goberno turco volveu aos peores niveis de represión desde os anos noventa. A isto hai que engadirlle a ruptura da última tregua declarada unilateralmente pola guerrilla do PKK (Partido dos Traballadores do Kurdistan), polo que podemos manifestar que atopámonos cunha espiral de violencia acción-reacción que fai temer o peor e que sitúanos nunha situación que esixe medidas inmediatas de cara a resolver este longo conflito.
O recentemente finalizado ano 2011 pasará á historia como aquel no que en Oriente Medio varias sociedades erguéronse contra os réximes autoritarios que someteron ás súas poboacións, acontecementos coñecidos como «a primavera árabe». Un ano no que a Comunidade Internacional condenou e mesmo tomou medidas contra varios deses estados como Libia ou Siria. Neste contexto, varios estados e organizacións internacionais propuxeron o «modelo turco» como o ideal para estas sociedades. Subido á recuperada doutrina do neo-otomanismo, o primeiro ministro turco Erdogan paseouse por Exipto e Tunes; tense autonomeado defensor máximo da causa palestiniana e dos dereitos humanos en Siria; e preséntase como adaíl da defensa dos dereitos dos desamparados da Rexión. Todo isto, mentres as súas forzas armadas deteñen, torturan e bombardean o Kurdistán, sen piedade algunha.
É salientábel o feito de que, o pasado día 19 de outubro, a aviación turca bombardease o val de Kazán (Sueste), nunha operación contra supostos militantes do PKK na cal morreron 37 persoas. Todos os indicios levan a pensar que nela se empregáronse armas químicas, o que motivou unha investigación que está a ser levada a cabo por varios deputados dos parlamentos europeo e alemán, e encabezada polo membro do Die Linke, Feleknas Uca. De confirmarse estas sospeitas, sería un grave crime segundo a lexislación internacional que esixiría medidas inmediatas.
A ONU e a UE deben ser contundentes con Turquía. Un estado que foi referente no século XX en varias políticas, como as de educación, a laicidade, o feminismo, a igualdade; onde o Kemalismo tivo grandes acertos impulsando as políticas sociais e a igualdade e terríbeis erros masacrando ás minorías.
No momento actual, o Goberno Erdogan está a optar por fomentar o peor do nacionalismo turco, aderezado cun islamismo lixeiro pero imparábel e eliminando da sociedade turca os mencionados «acertos kemalistas». Toda esta estratexia, segundo varios expertos, non ten nada de casual senón que está claramente deseñada, e os guías da mesma parecen non ser outros que a sinistra e islamita «Confraría Gülen» e o seu líder Fetula Gülen, mentores dos señores Gül e Erdogan.
Finalizamos a viaxe na Asemblea Nacional Turca de Ankara, nun encontro cos deputados do BDP, formación que conta con 36 deputados. O seu portavoz, Hasip Kaplan, insistiunos na súa preocupación pola situación represiva actual e manifestou o seu pesar polo pouco eco que ten o «asunto kurdo», non só nos medios e nas institucións internacionais, senón tamén entre as organizacións de solidariedade cos pobos. Por último, mostrou o seu interese polo proceso de paz e normalización vascos, sobre os cales tomou notas, especialmente sobre o labor dos observadores internacionais e sobre a Conferencia de Aiete e os seus membros.
Despedímonos brindando con auga, xa que o Goberno islamita prohibiu o consumo de alcol, mesmo no restaurante do Parlamento. Brindamos cun nos (saúde en kurdo), en voz baixa; pola paz, a liberdade e todos os dereitos dos pobos de Oriente Medio e do Mundo. Topa!, Nos!, tamén desde Euskal Herria por un futuro como o que compartimos ambos os pobos, desde a defensa da nosa identidade nacional e da xustiza social.
PD: Ao estar a rematar este artigo, chéganos a nova do falecemento de 40 civís kurdos, bombardeados por un suposto "erro" da aviación turca. Unha suma e segue na desgraza do pobo kurdo...

Entrevista con Amos Oz (02.01.2012)

2012-01-07T03:10:00.000+02:00

Unha evolución indesexábel cara a un Estado binacional

2012-01-06T04:58:00.007+02:00

Por Abraham B. Yehoshua - Haaretz (30.12.2012)

No seu artigo de opinión da semana pasada ("Agora é o teu turno", Haaretz, 23 de decembro 2011), Avraham Burg expuxo unha nova tese que sostén que chegou o momento de prepararse para a posibilidade de que Israel se estea movendo con certeza cega e irreversíbel cara ao establecemento dun estado binacional en Eretz Israel.
Á parte do campo relixioso (debido á estrutura da súa identidade relixiosa), do campo da extrema dereita laica (debido á violencia das súas fantasías), e á marxe da esquerda post-sionista (debido á súa visión cosmopolita-humanitaria), todos os outros campos políticos e ideolóxicos de Israel entenden e articulan o feito de que un Estado binacional en Eretz Israel é unha posibilidade perigosa e moi desfavorábel, tanto a curto prazo como (especialmente) a longo prazo.
A pesar deste feito, entenden que estamos a dar grandes pasos, aínda que sen necesidade, cara ao establecemento dun Estado binacional, unha entidade que nalgunhas etapas da historia sionista foi contemplada como unha posibilidade plausíbel, e mesmo como loábel nalgúns círculos. Mesmo se moitos de nós cremos que é posíbel evitar a creación dese suposto Estado binacional a través de medidas políticas contundentes, aínda existe a obriga de prepararse para esa posibilidade, tanto intelectual como emocionalmente, do mesmo xeito que nos preparamos para outros estados de excepción. O obxectivo desta atenta vixilancia sería garantir que un Estado binacional non socave a estrutura democrática de Israel, e non destrúa por completo a identidade nacional colectiva dos xudeus-israelís, a cal tomou forma durante as últimas décadas. Debemos darnos de conta de que un Estado binacional non xorde exclusivamente polas accións de Israel, a súa creación tamén sería consecuencia da complicidade e a colaboración silenciosa dos palestinos, tanto de dentro de Israel como de máis alá das súas fronteiras. Incluso os membros máis pragmáticos de Hamas queren arrastrar a Israel, como un primeiro paso, cara a tal eventualidade.
E quizais non se deba só á súa dubidosa suposición de que o que é malo para os xudeus sen dúbida debe ser bo para os palestinos, senón que tamén se derivaría loxicamente da perspectiva palestina, xa que polo que ao pobo palestino se refíre, un Estado binacional en toda a Terra de Israel é unha opción mellor que unha pequena Palestina extraída das fauces de Israel despois de moito esforzo e derramamiento de sangue.
Debido á forte economía de Israel e aos seus fortes lazos con Occidente, un Estado binacional, mesmo un que fose medio democrático, podería prometer aos palestinos unha vida mellor e máis segura, e (o máis importante) unha maior área territorial, toda a cal desexaban obter tras unha campaña de varias decenas de anos e cuxo obxectivo declarado era obter toda Palestina.
É por iso que debemos ter en conta as numerosas razóns dentro da visión palestina para desexar un Estado binacional. Esta visión quizais explique a obstinación da Organización para a Liberación Palestina, tanto no cumio de Camp David de 2000 como durante as conversas entre a Autoridade Palestina e o goberno de Olmert. Ademais de que pode influír na postura da Autoridade Palestina durante as últimas sondaxes do goberno actual de Israel á hora de propor unha serie de negociacións destinadas a forxar unha verdadeira solución, e que foron evitados pola parte palestina. Esta visión tamén explicaría a pasividade dalgunha maneira insondable dos palestinos con respecto á organización de protestas civís non violentas contra os asentamentos. Talvez tamén sexa responsábel da súa tranquilidade aparente tras a queima dalgunhas das súas mesquitas por parte de matóns xudeus.
A diferenza dos seus irmáns en Siria e nos outros estados árabes -que se enfrontaron co torso espido ás balas que o exército disparaba contra os seus propios compatriotas-, os palestinos observan pasivamente como a construción de asentamentos acelerouse, e é que subconscientemente pensan que a súa paciencia arrastranos cara a un Estado binacional.
Ao mesmo tempo, apoiándose en miles de anos de "experiencia", os xudeus unha vez máis parecen "querer inseminarse e cultivarse" dentro do seo doutro pobo, un pobo que pertence á grande nación árabe. Deste xeito, os xudeus actúan exactamente como fixeron os seus devanceiros en Ucraína, Polonia, Iemen, Iraq e Alemaña. En parte por medo, en parte por paixón, os xudeus diríxense cara a unha situación que xa lles trouxo grandes calamidades no pasado e que, aínda máis conmovedoramente, asestaría un golpe mortal a calquera posibilidade de normalización nacional sob soberanía israelí.
Para a maioría dos relixiosos, fanáticos ou semi-moderados, a visión binacional non resulta tan ameazante. Calquera persoa que soubese conservar a súa identidade a través dos ritos relixiosos e dunha vida comunitaria circunscrita a través do mundo durante séculos, sen dúbida podería conservar a súa identidade nun barrio illado, rodeado de aldeas árabes, pero cunha compañía do IDF protexendo o seu benestar.
Os extremistas de dereita, que consideran a Israel como un grande portaavións estadounidense (como o ministro Uzi Landau comentou), penso que consideran que a superpotencia estadounidense permitiralles resolver o problema demográfico chegado o caso mediante a realización dunha serie de transferencias en pequena escala nalgún momento futuro.
Ademais, os "humanistas", os veteranos da degustación das ideas dunha fraternidade ideal entre as nacións inculcadas por movementos como Hashomer Hatzair e Brit Shalom, non atoparán nada ilexítimo en que as oficinas de Hamas se instalen nun futuro no complexo de Azrieli de Tel Aviv, a condición de que estas oficinas non molesten a súa sensibilidade idílica humanista.
Pero para aqueles que crían e soñaban cunha identidade nacional xudía israelí independente, que para ben ou para mal enfróntase á proba de facer fronte a unha realidade nacional-territorial enteiramente propia, un Estado binacional representa un soño roto, unha máis que segura fonte de desmoralización ante os conflitos internos que sen dúbida se desenvolvesen no futuro no devandito Estado binacional, como demostrou o fracaso de todos os experimentos binacionais desenvolvidos no mundo, e onde os pobos involucrados estaban máis preto entre si que os xudeus e palestinos en termos de relixión, economía, valores e historia.
É aínda posible evitar esta conxuntura negativa que se prevé na futura saúde do paciente? Seguirá sendo posible persuadir aos palestinos para que se mobilicen para a consecución do logro dunha solución de dous Estados (mesmo se os estados están unidos como unha federación)? Seguirá sendo posíbel persuadir aos amigos de Israel nos Estados Unidos e en Europa para que continúen mostrando a súa contundencia e apoio moral, e así poder facer recapacitar a Israel sobre a caída en espiral que se marcou para si mesma?
Queiramos ou non, o binacionalismo está a progresar. Como poderiamos conter o dano? Como poderiamos tratar con el de maneira que non destrúa a identidade nacional independente do Israel secular, e non nos esmague creando algún lugar onde reine a exclusión das mulleres, tanto xudías como musulmás? Estas son cuestións vitais e novas á que mesmo o campo da paz debe proporcionar axiña respostas.

Viaxe polo tempo de Hanuká en Israel

2012-01-05T03:22:00.000+02:00

Unha experiencia musical palestino-israelí

2012-01-04T18:31:00.002+02:00

http://www.heartbeatjerusalem.org/

Hai anxos xudeus?

2012-01-02T20:51:00.005+02:00

Por Enrique Valiente Noailles

A medida que pasan os anos, van morrendo aquelas persoas que viviron a Segunda Guerra Mundial e en poucas décadas xa non quedará ningunha. Despois de que morra o derradeiro, a historia ficará a expensas das imaxes e testemuños escritos que non terán como correlato a testemuñas vivas. O paso do tempo ten como efecto a perda de vividez da historia e a súa conversión en algo crecentemente abstracto. Dalí a importancia de contar con testemuños en primeira persoa de quen tiveron a experiencia do ocorrido, cousa que se propuxo o proxecto Remembering World War II: First Person Accounts, cuxos vídeos poden descargarse gratuitamente en iTunes. Algúns minutos dun relato directo en vídeo poden ser máis reveladores que varios manuais de estudo. Un dos relatos, de entre máis de 30, é o de Bruno Bienenfeld, quen conta a súa experiencia de neno no campo de concentración de Jasenovic, Croacia, en 1943. O seu testemuño condensa en tres minutos e corenta segundos todo aquilo do que é capaz o home: a crueldade extrema, o amor extremo.

Bruno chegou en tren ao campo, ante os ladridos dos cans e as metralletas alemás. Un dos cans, que non ladraba, evocáballe aos que el deixara atrás. Desembarcou xunto aos seus avós a quen logo da separación inicial nunca máis volveu ver. E foi encerrado xunto á súa nai e pai nunha barraca rodeada de arames de púa, nun sitio que foi catalogado algunha vez como o epítome do horror. Todos os días recibían unha soa comida, consistente primariamente nun anaco de pan. Pasados uns días, Bruno preguntoulle á súa nai se quedaba pan, porque tiña fame. Bruno evoca a pena e a dor nos ollos da súa nai cando lle contestaba: "Non hoxe, talvez mañá". Unha noite, logo do rezo habitual, a súa nai pediulle que buscase debaixo da súa almofada de palla, e ante a súa sorpresa, atopou un segundo anaco de pan. Cando Bruno preguntoulle como chegara alí ese pan, ela contestoulle: "Foi un anxo, contestando o teu rezo". "Hai anxos xudeus?" preguntou Bruno. "Hai anxos para todas as persoas na Terra", díxolle ela.

O tempo pasou e Bruno notou que era o único no campo que obtiña dous anacos de pan diarios. Mentres tanto, a súa nai debilitábase día tras día, ate que, logo de dous meses, morreu. Esa mesma noite, logo de rezar, Bruno buscou o seu pan, como sempre, pero xa non estaba. Entón díxolle ao seu pai: "O anxo non puxo o pan baixo a miña almofada hoxe." O seu pai abrazouno e díxolle: "Si, seino. É que estaba demasiado ocupado levando á túa nai ao ceo". Bruno Bienenfeld vive agora en Israel. Alguén escribiulle, buscándoo nunha dirección atopada por Internet, dicíndolle que non podía ver ese testemuño sen conmoverse unha e outra vez. Ao que, logo duns días, o Bruno de hoxe, o Bruno de onte, o que non estará mañá, respondeu: "Si, son eu. Tamén choro, a pesar de que pasaron 67 anos. A estraño moito". Hai zonas nas que o tempo non pasa. Coinciden ás veces coas que a historia non debe deixar pasar.

Percorrido polo Tui xudeu

2011-12-29T05:18:00.000+02:00

Entrevista en exclusiva con Yossi Beilin

2011-12-28T07:28:00.007+02:00

Yossi Beilin: "Non están dispostos a pagar o prezo da paz"

Por Gabriel Bacalor*

Entrevista exclusiva que envíanos dende israel o amigo e colaborador de Galiza-Israel, o economista Gabriel Bacalor, onde conversa con quen fora Ministro de Xustiza de Israel e propulsor da Iniciativa de Paz de Xenebra, Yossi Beilin. E onde fálanos acerca da actualidade política de Medio Oriente desde a súa ampla experiencia.
.

-Que perspectivas presenta a "Primavera Árabe" a un ano xa do seu comezo?
Os levantamentos libertarios dos pobos árabes teñen numerosas similitudes coas demandas populares de emancipación, que deron lugar á ruptura da Unión Soviética. Ao cabo de dúas décadas do histórico episodio, boa parte dos países de Europa do Leste desenvolveron democracias estables, pero aínda se observan gobernos autoritarios en certos países de Asia Oriental e até con rumbos soviéticos, como en Ucraína e Bielorrusia. Neste senso, é difícil estimar que sucederá no mundo árabe. Os procesos de liberación exhiben efectos dominó e unha tendencia democrática pode transformarse nunha nova ditadura. En Exipto, por exemplo, as mesquitas serviron de refuxio á liberdade de expresión do pobo, silenciado polo réxime de Mubarak, o cal explica, en boa medida, o abafador respaldo popular aos Irmáns Musulmáns e ao Partido Salafista nas recentes eleccións. Queda por ver se os novos gobernos do mundo árabe son quen de brindar a liberdade que reclaman os seus pobos. Hoxe, tanto poderían replicar un modelo moderado semellante ao de Turquía, como parecerse ao islamismo fundamentalista de Irán. Dentro dese arco entre Irán e Turquía, situarase o mundo árabe.

-Cal é a verdadeira dimensión da ameaza nuclear iraniana?
A capacidade nuclear de Irán consolidaría radicalmente o seu posicionamento como potencia rexional, fundamentalmente, fronte a Turquía e aos países árabes. Isto sería prexudicial para Israel, xa que tamén intensificaría o respaldo desta república islámica aos seus aliados de Hezbollah e Hamás. Considero pouco probábel que a meta do programa nuclear iraniano sexa atacar Tel Aviv. Non digo que as circunstancias non poidan facer que isto finalmente suceda, só sosteño que tendo en conta os antecedentes históricos do programa atómico de Irán, así como as consecuencias que sufriría ese país en caso de afrontar accións militares non convencionais contra Israel, crer que a meta deste programa é destruír a Israel, non parece razoábel. Á luz das actuais circunstancias, deberíase barallar a hipótese que, coa finalidade de impor a súa influencia rexional, Irán desenvolver capacidade nuclear de uso civil que poida ser transformada en pouco tempo para uso militar.

-Por que os gobernos de Israel e da Autoridade Palestina (AP) tomaron posicións tan inflexíbeis para levar adiante as negociacións de paz?
O actual goberno da AP non dispón dos medios necesarios para pechar un acordo integral e o goberno israelí liderado por Benjamín Netanyahu, non ten serias intencións de facelo. Netanyahu non parece disposto a pagar o prezo da paz, que involucra renunciar a media Xerusalén, e a recoñecer ao Estado Palestino dentro de fronteiras negociadas, en base aos límites previos á guerra de 1967. O Presidente Abbas ten a intención de chegar a acordos, pero non controla a Franxa de Gaza, desde a cal o grupo terrorista Hamás ataca con frecuencia, á poboación civil israelí.

-Cal é a estratexia do goberno israelí en relación a continuar a construción de asentamentos xudeus en Cisxordania?
Considero que pretende gañar tempo, solicitando condicións inaceptábeis aos palestinos, para xustificar que é a AP quen non desexa negociar. Netanyahu espera que os republicanos se impoñan nas próximas eleccións en Estados Unidos, e diminúa a presión internacional que actualmente se exerce sobre Israel.

-Que figuras públicas actuais transmítenlle expectativas positivas?
Hai moitas persoas capaces e con altos valores morais na política. A nivel internacional, creo que Barack Obama é un deles, non só polas súas apreciacións respecto ao conflito israelí-palestino, senón tamén pola súa concepción global. En Israel tamén hai moi bos políticos. Podo mencionar o caso de Dan Meridor do Likud, así como moitos outros. Con todo, ningún deles dispón, aínda, das circunstancias políticas, o poder ou a valentía necesaria, para executar as accións que Israel necesita.

-Melloraría o status internacional de Israel se aceptase discutir un Estado Palestino?
Sen dúbida. A partir da proposta de paz da liga Árabe, a creación dun Estado Palestino é a clave para a normalización das relacións entre Israel e os seus veciños rexionais. A grande maioría dos 57 países musulmáns do mundo apoiarían esta iniciativa, e favorecería a posición de Israel fronte aos organismos internacionais.

-Que opinión lle merece a sinatura do acordo de libre comercio entre o Mercosur e Palestina?
Eu estou a favor de toda iniciativa que mellore o estándar de vida dos palestinos. Á sociedade israelí convenlle que isto suceda, pois o crecemento e o desenvolvemento económico do pobo palestino mellora as oportunidades de coexistencia pacífica. Lamentabelmente, o principal destino para as exportacións da AP é Israel, mentres que o seu comercio bilateral con América Latina é practicamente insignificante. O acordo da AP co Mercosur representa un avance simbólico, en prol da independencia comercial dos palestinos.

-Debe Israel dialogar co grupo terrorista Hamás?
Eu estou a favor de abrir o diálogo con Hamás, pero é Hamás quen non está disposto ao diálogo con Israel. O diálogo con Hamás debe involucrar tanto os aspectos operativos que melloren a calidade de vida dos habitantes de Gaza, canto as cuestións estruturais que permitan unha solución negociada ao conflito israelí-palestino. Quizais no futuro, Hamás se integre na Organización de Liberación Palestina (OLP), e Israel poida negociar cunha entidade unificada. Lamentabelmente, os múltiples liderados palestinos constitúen un impedimento para o logro dun acordo integral.

-Que tipo de acordo poderíase alcanzar na actualidade?
Un acordo interino, baseado nos parámetros que establece a Iniciativa de Xenebra. Hoxe, toda solución factíbel ao conflito palestino-israelí, involucra aceptar que Xerusalén Oriental sexa a capital do Estado Palestino, que se negocie a división territorial en base aos límites do 67 e que o problema dos refuxiados palestinos se resolva na súa maioría, dentro dos límites do novo Estado Árabe. Con todo, o problema fundamental non é "a solución", senón quen serán os gobernantes coa coraxe necesaria para executala e pagar, en ambos os lados, o prezo que involucra a paz.
*Director de Bacalor Strategic Consulting. www.bacalor.com

Don Álvaro Cunqueiro e os xudeus galegos

2011-12-25T17:00:00.000+02:00

Hai algún tempo, nunha fermosísima entrevista emitida na TVE, Don Álvaro Cunqueiro falaba do seu proxecto de publicar un libro coas historias galegas dos xudeus galegos. Seica o libro tristemente non chegou a ver o prelo nin seguramente o papel. De todos xeitos os amigos que saben da miña lideira co tema, envianme cando o atopan pezas do mestre nas que debuxaba retallos do libro que non naceu.

_______________

«Aínda en sinagogas que eran moi ricas, e que tiñan a pretensión de vir de sangues moi ilustres e de príncipes entre os hebreos como era o caso da Sinagoga de Ribadavia, por exemplo, o como foi a sinagoga de Betanzos. Misturáronse rápidamente, cando chegou a hora de que saíran os xudeos no tempo dos reises católicos de Galicia non saíron máis que dúas ducias de familias de xudeos moi ricos, a familia Espinosa, a familia dos Méndez de Bande, de donde ven Mendez Franxe o político francés, a familia de Mollo que actualmente creo que e ministro de finanzas no goberno de Israel, chámase Piñas Mollo de modo que xa se pode ser galego e a familia Sapir que hoxe ten grandes representantes polo mundo no mismo Israel ten Sapir e Zafiro, e o Zafiro Sapir é un gran filologo non EEUU etc.

...

De modo que sólo grandes familias ricas se marcharon o resto todas eslas quedaron no país misturándose ca xente do país, hasta o punto de que varias veces no século XVII en pleitos tivos por herencias na Real Chancillería de Valladolid que e a onde iban tódolos pleitos de heredamentos de bes vinculados da nobleza galega, como habí a sospeita de que había moita sangue xudea o mellor o castelán que lle discutíao galego unhos bens vínculados en León ou no sur ou en Andalucía etc en seguida ca ... de xudeu e intentaba remontar o árbol xenealóxico ata pegar cun David, un Moisés un etc ou con algunhas señoras Doña Sol, Doña Noche, Doña Sorprendida, Doña Niebla son os nombres preciosos Doña Sorprendida. Entón este pobo de mestizos ben obrigado no século XI pola chegada das grandes abadías de Cluny a unhas estructuras socioeconómicas que duran deica hoxe e que son un dos grandes problemas de Galicia que a repartición actual da poboación no campo.»

_________________

Está tirado dunha conferencia (páxinas 9/10) que deu o mestre don Álvaro en Lisboa no ano 1970. Podes descargala aquí:

http://consellodacultura.org/mediateca/?p=282

O xudeu errante en Compostela

2011-12-25T16:33:00.000+02:00

Por Álvaro Cunqueiro

Non me estrañou ler en erudita nota que o astrólogo Guido Bonnatti asegura que o Xudeu Errante -Ahasvero, Catófilo ou Buttadeo, que tal é o seu aderezo onomástico- visitara Compostela como peregrino no ano de 1267. Hai un verso que vén en Mistral, pero que me cheira a xentileza de barqueiro provenzal, que di que “baixo a ponte de Aviñón todo o mundo pasou”. Compostela, das súas abertas portas, igual podía dicir. Por que non ía vir a Compostela unha parte tan esencial e significativa da humanidade pecadora coma o Xudeu Errante? Se é verdade o que Ernesto Helio -ese gran escritor sobre o que foi derramado o escuro licor do esquecemento- asegura, que onde o Xudeu Errante pasou a noite fica setenta veces sete anos o doloroso amargor da súa sombra, non andará aínda, vagabunda, pola enorme pedra compostelá, fría “como unha espada mergullada en negra auga”, a sombra alongada de Cartófilo? E digo alongada porque Boemehe, un cóengo de Bruxas, paseando a beira daquelas canles por onde tamén o noso Luís Vives paseou, cantando, ao que era moi afecto, con aquela voceciña desagradable que tiña; digo que paseando o cóengo viu pasar a Ahasvero, e a súa sombra, sobre as mangas augas da amarela canle, alongábase extrañadamente, vermella e movediza. Recentemente non hai noticias de que fora visto. Viuno Werner en Roma? É posible. Cóntase que pousou a súa man sobre un libro que Werner lía, e como brasa, aquela man pecadora, queimouno. Werner conservou, ate os seus últimos días de Salzburgo, o libro sinalado. (Sempre me gustou imaxinar a Werner, e a frei Vernero, no convento franciscano de Salzburgo, onde medran as roseiras do milagre e o reiseñor aniña nas maceiras. Non hai un momento en Werner, como no pobre Enrique von Kleist, no que sobre a súa sombra aterrada e fuxitiva se pousa a sombra terrible de Bottadev?)... Cóntase que Napoleón topouno en Soissons cando os Cen Días, pero parece contradicilo o testemuño de Dumas pai, neno. Relátao Lenotre. Chegou a Soissons a carruaxe imperial e Dumas, curioso, atendía na posta ao cambio de tiro. O Emperador descorreu a cortiniña e preguntou:
-Onde estamos?
-En Soissons, sire.
-A cantas leguas de París?
-A quince, sire.
-A cantas deLyon?
-A oito, sire.
E cambiando o tiro, seguiu a viaxe. Unhas semanas máis tarde Napoleón regresaba a París, e en Soissons, tamén ante Dumas neno, fixo as mesmas preguntas. Entre viaxe e viaxe, Waterloo. Viu a batalla Fabrizio do Dongo, unha personaxe de Stendhal. Pero en Soissons, Napoleón non falou con Ahasvero.
Ía agochado no fondo da carruaxe, contando os Cen Días coma cen pérolas vermellas, derramadas desde as súas mans sobre o eterno campo das batallas... Finalmente, Raissa Maritain conta que León Bloy recibiu unha carta na que se lle aseguraba que tal día de tal mes de tal ano, o Xudeu Errante estaría en Lyon, nunha ponte sobre o Ródano. Bloy viña de publicar “A salvación polos xudeus”, e tomou a carta como misteriosa sinal. Pero, o esmoleiro ingrato non tiña diñeiro para ir a Lyon.
Gustaríame preguntar ás compostelás pedras se as acariñou a sombra xigantesca e sen par do Xudeu Errante. Cal queimou o libro de Werner, non deixaría nalgunha pedra de Santiago o sinal do lume irremisible? Desde agora que sei que Ahasvero estivo peregrino en Compostela, sempre que vaia á cidade, terei abertos os ollos, e espreitarei máis aló de onde a luz se humílla na sombra, por se unha sombra máis profunda arde, fuxitiva, nun recuncho.

Gallegos en Salónica

2011-12-25T16:09:00.001+02:00

Gallegos en Salónica

Por Álvaro Cunqueiro
El Instituto Arias Montano, del CSIC, ha publicado las actas del primer simposio de estudios sefardíes, celebrado en Madrid en junio de 1964. Una de las comunicaciones discutidas en dicho simposio fue la presentada por el sefardí Sr. Uziel sobre características del ladino, y su folklore. En la discusión surgió la g salonicense, es decir, la geada de aquellos judíos, que dicen jato por gato. El Sr. Molho –otro sefardí, cuyo apellido nos declara claramente su procedencia portuguesa–, explicó que la investigación sobre la geada en juderías como la de Salónica podía ser muy importante para conocer cuál es el origen de muchos sefardíes establecidos en Salónica, y como el dice en su parla, «en sus alderredores». El Sr. Uziel. aportando alguna explicación a la geada de Salónica, dijo:

—La provenencia puede ser de Galicia. En Salónica, ande se usa la geada, hubo, parece, un grande contingente galiciano, gallego; porque había en Salónica un cortijo que lo llamábamos «a los jallejos», y una expresión muy corriente era: «somos jallejos y no nos entendemos»- El elemento gallego en Salónica puede ser el que influenció con la geada.
A lo que el Sr. Molho contestó, precisando y negando:
—Los gallegos en Salónica eran poco numerosos. Tenían un patio, un barrio particular, pero eran pocos. La prueba es que ellos no fundaron una sinagoga «Gallegos», como había una sinagoga «Catalán» y «Aragón». Como los gallegos eran ignorantes y no tenían dirigentes –eran muy ignorantes porque eran todos hombres «de pena», aguadores, etc.—, no pudieron fundar una quehilá*, y por eso se afiliaron a los aragoneses. Eran pocos e ignorantes.

A mi no me sorprende, naturamente, que haya sefarditas de origen gallego en Salónica, judíos de Ribadavia, de Monforte, de Lugo, de Ourense; de esta ciudad, los descendientes de aquellos cuyos nombres conocemos por los documentos publicados por Ferro Couselo en A vida e a fala dos devanceiros: Judá Péres, Abrafán de Allaris, Salomón Castelao, don Ouro, Samuel Ciano, doña Judía, o de aquella otra. también innominada —acaso doña Sol, doña Noche, doña Sorprendida, doña Agua...—, «e a judía de Monterrey». O algún pariente de aquel desdichado« o xudío, o rubio e capado»... Lo que si me sorprende es que aquellos paisanos nuestros —me exijo a mí mismo llamarles así— hayan conservado , para soltárselo mutuamente en horas de discordia, o escucharlo como burla en otras bocas, aquel decir de Payo Gómez de Barbeita cuando iban los gallegos a la campaña de Antequera, que mandó el infante don Fernando, el que luego fue a reinar a Aragón en virtud del Compromiso de Caspe; digo que iban los gallegos, y pasada Sanabria se pusieron a discutir airadamente los señores capitanes, Andrade, Ulloa, Moscoso, que los tres querían para sí el mando, y Payo Gómez de Barbeita, iniciando la vuelta a casa, exclamó en voz alta:

—¡Somos galegos e nónos entendemos!

La «gente de pena» de Salónica repetía el decir del fidalgo nuestro, viviendo la miseria de su pequeño barrio, y saludando respetuosamente a la puerta de la sinagoga de Aragón a aquellos ricos señores emparentados con los de la Espina, los Enríquez, los Santángelo, los de Caballería, que eran como príncipes allá en Zaragoza... Tan pobres eran los nuestros, que tendrá razón el Sr. Molho, que ni siquiera pudieron llevar a Salónica la geada. Vendían, eso si, cantando, agua de las fuentes.
* quehilá: comunidad, sinagoga (Nota de Álvaro Cunqueiro).

Grazas a Manolo Barreiro polo galano. Eis un texto tirado de "Los otros caminos de Álvaro Cunqueiro", unha escolma preparada por César Antonio Molina para Tusquets (2ª edición, julio de 2004), nas páxinas 119-120, un texto sobre a presenza de xudíos galegos en Salónica. Títúlase "Gallegos en Salónica", pertence á serie "El envés" e foi publicado en Faro de Vigo o 2 de decembro de 1970. A pesar da súa brevidade ten toda a maxia do gran mestre.

No centenario do nacemento de Álvaro Cunqueiro (22/12/1911 - 22/12/2011)

2011-12-25T05:46:00.003+02:00

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan

2011-12-24T07:25:00.002+02:00

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan

De Wolfgang Koeppen
Tradución do alemán de Eva Almazán
126 páxinas
ISBN 978-84-92866-23-6
Prezo: 14 € / Idioma: galego

Wolfgang Koeppen (1905-1996) é unha figura clave da literatura alemá da posguerra. Na súa accidentada traxectoria vital foi crítico cultural, xornalista, actor afeccionado, aspirante a libreiro, novelista, guionista de cine e autor de libros de viaxes, mais na historia da literatura recordarase pola súa maxistral Trilogie des Scheiterns (Triloxía do fracaso), unha análise crítica da Alemaña que xurdía das cinsas da guerra. Dan fe da súa calidade artística unha ducia de premios literarios –entre eles o Georg Büchner, o máis prestixioso ao que pode aspirar un autor xermanófono, recibido en 1962–, a unánime estimanza da crítica –Reich-Ranicki considera Tauben im Gras (Pombas na herba) a mellor novela alemá da xeración literaria da posguerra– e a admiración do estamento literario –Günter Grass identificouno no seu día como o mellor autor alemán vivo–.
Os Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan viron a luz en 1948, o que fai da obra unha das primeiras memorias literarias do Holocausto. Tamén resultou ser unha das máis polémicas: orixinalmente presentouse como un texto orixinal de Koeppen, baseado nas reminiscencias que o protagonista, Jakob Littner, supostamente compartira en conversa co editor; anos despois, a raíz da reedición da obra (para entón esquecida), quedou demostrado que Koeppen traballara sobre un manuscrito do propio Littner, que o editor xulgara interesante no contido e deficiente na forma. Sexa como for, os Apuntamentos constitúen un relato poderosísimo da desgraza e salvación dun home que na noite do 9 de novembro de 1938 deixa de ser un reputado filatelista muniqués de vida acomodada para se converter nun xudeu polaco deportado e perseguido pola que sempre considerou a súa patria. Cun estilo sobrio e enganosamente obxectivo nárrase a espiral de horror que conclúe con Littner agochado nun burato no chan grazas á intervención dun aristócrata polaco máis premido pola falta de diñeiro ca polas conviccións nazis.

http://www.rinoceronte.es/catalogo/contemporanea/cont032.htm

Álvaro Cunqueiro e os xudeus galegos.

2011-12-24T04:46:00.000+02:00

A historia máis grande xamais contada

2011-12-24T03:42:00.001+02:00

Oito días de Janucá en Israel

2011-12-22T22:17:00.000+02:00

Xerusalén celebra a Janucá

2011-12-22T05:58:00.000+02:00

Destinada al crematorio

2011-12-21T05:36:00.004+02:00

Destinada al crematorio
Autor : Mercedes Núñez Targa
Editorial : Editorial Renacimiento
Código: 978-84-8472-660-9
Ano de publicación: 2011
Nº de páxinas: 216
Idioma : Español
Encadernación : Rústica
Medidas: 21.00 x 15.00 x 1.00 cm

Prezo: 16,00
.

Son as primeiras memorias publicadas por unha muller galega que estivo en campos de concentración nazi. Difícil será atopar unha vida española do século XX tan novelesca, tan rica en aventura e dramatismo, tanto que entra case no inverosímil, e, á vez, tan certa e verídica, tan chea de verdade, como a desta catalana de nacemento mais galega de opción chamada Mercedes Núñez Targa (Barcelona, 1911 - Vigo, 1986), que foi secretaria do poeta Pablo Neruda durante a República. Mercedes cóntanos nestas memorias, que lense contendo o alento, como tras loitar na guerra civil e ser detida e condenada a 12 anos de cárcere en 1939 puido, grazas a un erro xudicial, escapar a Francia e seguir alí loitando na resistencia contra o nazismo, como foi detida en 1944 pola Gestapo e levada ao campo de concentración de Ravensbrück e como sobreviviu, con valentía e dignidade, no medio do horror brutal, até ser finalmente liberada cando xa non era, pola súa falta de saúde, senón unha «destinada ao crematorio».

Xerusalén, Xerusalén

2011-12-20T03:36:00.000+02:00

Por Xoán Bernárdez Vilar*

No ano 1947, cando os medios informativos nos abraiaban co relato das matanzas que os árabes estaban a cometer entre a poboación hebrea do Oriente medio, eu tiña nada máis que once anos. Pero entendín, ou polo menos crín ter entendido naquel intre, a transcendencia que a aprobación pola ONU da división do territorio de Palestina entre xudeus e árabes, o 29 de novembro daquel mesmo ano, podía representar. Non entendín, porén, porque tales matanzas non se detiveron naquel mesmo intre, xa que mentres que os xudeus aceptaron a partición, a pesar de que ésta non lles concedía algunhas das terras que entendían que debían de lles corresponder, os árabes amosáronse abertamente contrarios a ela. Un profesor meu, tirándoo de non sei onde, tratou de me convencer entón de que aquilo era de esperar pois os hebreos estaban condenados a non crear nunca máis un estado, posto que ninguén estaba disposto a recoñecerllo.

Non me sorprendeu, pois, que o 15 de maio do ano 1948, ao día seguinte da marcha dos británicos de Terra Santa, e da proclamación do Estado de Israel, éste fora invadido polas forzas de todos países árabes veciños. Foi aquela unha loita dura, que puido ser seguida en xornais e emisoras de radio con grande profusión de datos, e que, varios meses despois, remataba co sorprendente trunfo de Israel, e a inmediata firma, na illa de Rodas, de tratados de paz entre cantos nela perticiparon, a non ser o Irak, que se negou a facelo. Inmediatamente, o 11 de maio de 1949, Israel foi recoñecido de iure e de facto na ONU por 95 dos 121 estados que entón integraban dito Organísmo.

Coma reacción, os países árabes expulsaron dos seus territorios a máis de 600.000 xudeus, gran parte dos cales tiveron que seren acollidos polo novo estado.

Cantos vivimos aquela xeira puidemos seguir entón feitos tan pouco aleccionadores como os de que, os árabes que daquela firmaran o referido desarme con Israel, comprometéndose a manter a paz, non preparar agresións contra as forzas armadas nin a poboación civil da outra parte, así como a non violar as novas fronteiras, deron pé inmediato aos defrontamentos de 1956, 1967,1973, e outros, que se desenrolaron no sur do Líbano, ou en Gaza, lugares dende onde eran disparados mísiles contra a poboación civil do estado hebreo.

Tamén fumos testemuñas da conferencia dos Xefes de Estado árabes en Khartum, a capital do Sudán, que tivo lugar apenas rematada a guerra de 1967, conferencia na que decidiron “non negociar, non acordar a paz, e non recoñecer a Israel”.

Lembro estes feitos porque agora está de moda contar unha historia diametralmente distinta da que veño de expoñer, na que priman outros bos e outros malos.

Mais quen se queira enteirar do que entón aconteceu ten á súa disposición libros e informacións dabondo documentados que lle poden axudar a reconstruir o dilatado proceso que nos ocupa.
Lembremoslle a todos eles que dende antes do século XVI o Oriente Medio formaba parte do Imperio Turco –os turcos non son árabes-, e que a mediados do século XIX a comunidade xudía de Xerusalem mercou algunhas terras para principiar a facelas fructificar. Tres anos despois (1860) o pròcer británico Sir Moses Montefiore construía na parte occidental da mesma cidade o seu primeiro barrio extramuros e realizaba plantacións de laranxeiras nas inmediacións de Yaffo.
Temos tamén relatos de xentes que visitaron personalmente o país, que dan conta da situación das súas árdigas terras e dos seus escasos habitantes ao longo dese século XIX. Así, o francés René de Chateaubriand recolleu cara a 1807 detallados informes sobre os mesmos, o norteamericano Mark Twain imitouno arredor de 1867, e o francés Pierre Loti deixounos o relato do seu percorrido por aquelas terras en 1895. Influíu tamén moito no desenvolvemento de quenes vivían naquela insegura Palestina a familia xudía Rosthschild, que mercou terras para convertelas en asentamentos e proxectos empresariais.

Os xudeus fixéronse, a finais do século XIX e principios do XX, con cantos terreos estaban entón á venda, a pesar de que o Sultán de Constantinopla recomendou non facilitarlles o acceso aos que se atopaban nas marxes do río Xordán. Unha circunstancia que se repetiu máis tarde, despois de que, a partir de 1917, os británicos pasaron a ser os novos donos do Territorio.

En 1909, a adquisición duns improductivos areais costeiros situados ao sur da chaira de Sharon, permitíu a construcción neles dunha cidade nidiamente hebrea, Tel Aviv, feito que cadrou co xurdimento entón dos primeiros kibbuttzim. Hoxe Tel Aviv é a cidade máis poboada de Israel.
E despois da Independencia -1948-49- seguíu a ser información diaria a dos grupos de felahin que cruzaban a fronteira para asasinar a cantos atopaban diante. Ao mesmo tempo, fíxonos tamén sabedores do sorprendente progreso agrícola, industrial, económico e social do novo estado.

Para quen, coma min, medrou contemplando a precariedade e as carencias coas que se vivíu en Galicia, coñecendo de perto as lacras da falta de medios e da emigración, saber que noutra terra, noutro país, outras xentes eran capaces de facer rexurdir das súas cinzas a súa vella patria, representou un auténtico estímulo, aínda sabedor de que elas o tiñan máis difícil que nós. Porque Israel atopábase nun medio hostil, capaz de atacar, matar, ou falsear os feitos. Eu estaba presente cando o día 15 de novembro pasado, un grupo de exaltados –algúns deles mesmo profesores- boicoteou e impedíu, no medio de berros, insultos e agresións, que Lior Haiat, Portavoz da Embaixada de Israel en España, poidese impartir na Universidade de Vigo unha conferencia-coloquio acerca dos “25 anos de Relacións entre España e Israel”. Entre as moitas “razóns” por aqueles esgrimidas para xustificar a súa postura estaba a auténticamente sorprendente de culpar ao estado hebreo da morte de Gadaffi.

Para min, Israel non só é un exemplo a imitar, senón tamén o derradeiro baluarte fronte á irracionalidade e a barbarie.

*Texto incluído no libro colectivo "Que representa Israel para min"(2011) editado pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI

España e os xudeus durante o Holocausto

2011-12-18T06:37:00.000+02:00

A casa que Josué construiu

2011-12-18T03:32:00.000+02:00

Por Júlio Béjar*

“Na Europa emergente o judeu será coisa do passado. O rasto deste povo infeliz desaparecerá bem cedo. E pergunto-me quem será eligido como chivo expiatório quando já não quedem judeus.” (Douglas Miller, “Não fagas negócios com Hitler”, 1941)

Desde bem novo sentim uma extranha fascinação por Israel, pelo extraordinário feixe de logros em todas as ordes que os seus cidadãos desenvolveram, para além da sua surprendente insignificância territorial e numérica, e pelo rechaço que, incomprensivelmente, provocavam fóra das suas fronteiras sendo culpabilizados de todos os males do mundo. Essa fascinação acrescentou-se quando me aproximei à sua história e, sobretudo, quando me inteirei de que o meu próprio apelido era de procedência hebraica. E o que resulta mais importante: quando observei que habitualmente era odiada e despreçada por aqueles que, assimesmo, contavam com a minha recíproca animadversão e despreço.

A saga de Israel constitui um relato fascinante onde o heroísmo e a capazidade de padecimento e sacrifício correm parelhos pelas veias dum povo humilhado e maltratado como nenhum outro na História.

Israel não é uma nação normal. Carece no seu pulo fundacional do odioso narcisismo colectivo que adorna sempre os baratos e falazes discursos patrioteiros. Não existe paralelismo algum com este povo que arrasta mais de quatro mil anos de continuidade histórica, que tem protagonizado o insólito fenômeno da sua reunificação e do renascimento mais vigoroso da sua língua e cultura após tantos séculos. Nem sequer a sua religião é uma religião normal. Não acharedes nada semelhante à indestrutível ligação entre o credo e a nacionalidade judia. Nem sequer o sionismo tem nada a ver com qualquer outro movimento de libertação de qualquer tempo ou lugar. Os povos que têm lutado pela sua emancipação sempre têm seguido o esquema de expulsar o invasor e declarar a independência. No caso de Israel a tarefa foi avondo mais titânica: convocar um povo disperso na diáspora e libertar a sua terra de virreis estrangeiros. Porque Israel, desde a destrucção do Segundo Templo e o começo do exílio no 70 a.n.e., nunca foi até os nossos dias pátria de nenhum outro povo, senão apenas o território submetido por diferentes administrações, desde os romanos, passando pelo Turco até o protectorado britânico. Mas sempre houvo lá presença documentada de judeus que a tinham por pátria de seu..Não, o sionismo também não é um movimento de libertação nacional ao uso..

Dois mil anos de perseguição, conversões forçosas, destrucção, exílio e holocausto, não bastaram para rematar com o sonho de volver algum dia à Terra de Israel, o Estado soberano e seguro para os judeus perseguidos e massacrados ao longo da Terra, e que Herzl entendera como única vía garante para a supervivência dos judeus no exílio. Um Estado onde puidessem viver livremente e serem donos do seu próprio destino; desde onde combater e derrotar aos seus inimigos jurados. Onde deixar de ser a escória sobre a que cuspir e à que cumpre erradicar.
Israel não é só uma minúscula extensão territorial perdida no Meio Leste, cujo tamanho apenas abrangue o 10% de Síria, o 4% de Marrocos, o 2% de Egito ou o 1% de Líbia. Não. Israel é a prova inquestionável de que o Povo Judeu tem logrado sobreviver a um exílio milenário que rematou há pouco mais de meio século com a fundação do Estado Judeu. Quer dizer, com a implementação do programa sionista, que a judeofóbia nas suas distintas variantes, a cada qual mais disparatada, não é quem de suportar. A ideia tolerável contemporaneamente do judeu, no melhor dos casos, é a de Ana Frank: a ideia duma judía morta –e que se tiver ousado sobreviver teria sido automaticamente considerada culpável de “crimes contra a humanidade”.

Para os que nascimos a partir da segunda metade do século XX não é possível entender racionalmente a nossa época sem a clarividência funesta da Shoá, do extermínio na sua variante mais definitiva e hipertrofiada nos lager concentracionários. E isso é o que dota plenamente de sentido a data refundacional de 1948 e a defesa do Estado de Israel como baluarte contra o escurantismo e as formas de barbárie todas.

Israel significa para mim um miragroso anacronismo, uma comunidade nómada que se resistiu a desaparecer na conjura genocida dos séculos e no vértigo do consumo imediato dos nossos dias. É por isso que quando em Shabat uma jovem de Hebron ou Jerusalém prende o azeite na ponla duma menorá à caída da tarde, não faz senão rememorar a fascinação que sentiu Moisés aos pés do monte Horeb diante daquela silveira ardendo, no assombro reinventado numa rara elipse detida e imóvel.

Como uma frecha projectada num profundo sono de mais de quatro milênios.

*Texto incluído no libro colectivo "Que representa Israel para min"(2011) editado pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI

A resurección da lingua hebrea

2011-12-15T03:53:00.004+02:00

Por Breogán Cohen

Nos comezos da nosa era a lingua máis falada no actual Israel era o arameo, lingua que partilla co hebreo a súa adscrición semítica, a lingua de cultura era o grego, a lingua do imperio e dos exércitos de ocupación era o latín e o hebreo era xa unicamente, desde había polo menos un século, a lingua litúrxica e dos libros sagrados do xudaísmo. Só as elites relixiosas, rabínicas, lían, escribían e falaban o hebreo.

O arameo foi a lingua falada polo pobo xudeu ate que foi substiuído paulatinamente polo árabe a raíz da invasión árabe do século VI. Entre os anos 70 e 135 d.C. produciuse un éxodo masivo de xudeus para outras terras, a coñecida diáspora xudea. Neste exilio cada comunidade xudea adoptou a lingua do país de acollida, en Europa, en Asia e no norte de África, esquecendo o arameo e conservando o hebreo, coma sempre, como lingua litúrxica.

O hebreo litúrxico empregado na relixión polos xudeus xerou unha serie de “linguas mixtas” caracterizadas polo uso dunha mínima porcentaxe de termos xudeus incrustados nas linguas de acollida. Así, podemos falar hoxe do xudeu-tamazight, do xudeu-turco, do xudeu-xeorxiano etc. Os “xudeus” máis falados foron o xídix (yiddish, do alemán jüdisch, xudeu) e o djudezmo.

O xídix é a lingua dos xudeus ashkenazes de toda a Europa central. Ten estrutura xermánica e un 70% de léxico alemán, 15% eslavo e só un 5% de léxico hebreo. Antes da II Guerra Mundial falaban xídix en Europa central unhas once millóns de persoas. O djudezmo é o xudeu dos sefarditas casteláns, que chegou a ser falado a comezos do século XX por dous millóns de persoas en países das ribeiras mediterráneas. Hoxe calcúlase que terá 150.000 usuarios.

En Palestina árabe e restos de arameo (aínda hoxe se fala arameo nalgunhas vilas dos arredores de Damasco. Na diáspora cada unha das linguas de acollida con incrustacións léxicas hebreas. O pobo xudeu non falou o hebreu durante case dous milenios. O hebreo non estaba vivo, sen embargo tampouco se podería dicir que estaba morto xa que seguía sendo lingua litúrxica e forzada lingua vehicular entre rabinos e comerciantes.

A finais do séc.XVIII en Alemaña houbo intentos de restaurar o hebreo, pero este tiña un léxico moi limitado, arcaico e circunscrito á vida relixiosa, nada apto para a vida moderna e as ciencias. Se o soño era ter unha patria en Palestina, esa patria non sería viable se cada grupo de xudeus falaba a lingua do seu país de acollida, cumpría unha lingua e a única lingua de todos os xudeus fora o hebreo.

En 1880 un grupo de idealistas xudeus volve a súa patria ancestral na Palestina. Entre eles vai o lituano Eliezer Ben Iehudá, quen acomete o labor de reelaborar o hebreo modernizando a gramática, simplificándoa, dotándoa de maior versatilidade e adaptabilidade para a súa utilización en novos usos, collendo préstamos do árabe, do arameo e das “linguas xudeas”, creando neoloxismos etc. En 1890 Ben Iehudá creou o embrión do que cos anos sería, en 1940, a Academia da Lingua Hebrea. Ben Iehudá inventou unha lingua falada, o neohebreo, a partir dunha lingua unicamente escrita, o hebreo dos libros sagrados.

Entre 1891 e 1903 chegaron a Israel uns 30.000 xudeus de diversas orixes e linguas. En 1898 Ben Iehudá funda unha rede de escolas destinadas a ensinar hebreo aos recén chegados, e así, por volta de 1915 naceron os primeiros xudeus criados desde o berce en hebreo desde había 2.000 anos. Como a maioría dos xudeus retornados eran ashkenazis, o neohebreo tivo unha forte competencia co alemán e co xídix neste primeiro terzo do século XX, pois se a maioría dos inmigrantes falaban estas variedades xermánicas era innecesario “forzar” a aprendizaxe dunha nova lingua.

Ben Iehudá conseguíu en 1918 que os británicos declarasen o (neo)hebreo terceira lingua oficial de Palestina acarón do árabe e do inglés, de maneira que o hebreo se introduciu nas escolas, na administración e no poder político. Despois da II Guerra Mundial os propios xudeus xermanófonos ou xidixófonos aprenderon voluntariamente o hebreo e renunciaron a unhas linguas “ligadas” á barbarie nazi.

Para obter a nacionalidade israelí cómpre demostrar coñecemento do hebreo. O estado de Israel inviste enormes cantidades de diñeiro en “hebraizar” lingüisticamente toda esa marea de xudeus da diáspora que veñen falando inglés, ruso, polaco, húngaro, djudezmo, árabe, tamazight, turco, farsi, amárico, tigriña, italiano, serbocroata, grego etc.

A resistencia á integración lingüística provén fundamentalmente de falantes de linguas “superiores”, entendamos inglés e ruso. Dado que o inglés é, de facto, non de iure, lingua cooficial en Israel e unha alta porcentaxe de israelís tamén fala inglés, hai moitos xudeus ianquis que poden prescindir de aprender hebreo a non ser que vivan en comunidades ou vilas con xudeus doutras orixes. Cos rusófonos (rusos, ucraínos e belarrusos) pasa algo semellente, de maneira que por exemplo en moitas canles de televisión subtitulan en ruso o emitido en hebreo. Os rusófonos andan perto do millón de persoas, viven en comunidades illadas, son pouco ou nada relixiosos e teñen unha cultura bastante afastada da poboación media.

Aínda sendo de feito a única lingua oficial, o neohebreo está obrigado a competir constantemente na casa con estas dúas linguas citadas, pero isto forma parte da propia dinámica interna da sociedade israelí, coas súas fobias, filias, contradicións e pluraridades.

O sensacional exemplo do hebreo é o exemplo de como con vontade e estado propios unha lingua pode resucitar: de apenas un cento de neofalantes a máis de seis millóns de persoas, e só en cen anos.

O desafío comunicativo

2011-12-15T03:28:00.000+02:00

Por Afonso Vázquez-Monxardín*

De Galicia a Israel hai catro mil quilómetros. E como nunca os galegos emigramos alá e como tampoco foi destino turístico habitual, o noso coñecemento daquela realidade, e polo tanto a formación da nosa opinión sobre ese país, non adoita contar cos comentarios ou sensacións persoais que nos proporcionaría xente amiga ou coñecida que alí vivise ou que alá viaxase. En puridade, son, pois só o resultado da combinación da información que imos adquirindo ao longo da vida (académica, lecturas, cine, medios de comunicación) co xeito de integrala sobre a nosa bagaxe cultural e actitude humana en cada momento.

Por iso, unha realidade dominada na proxección pública por un conflito, e na que non temos intereses nin referencias persoais directas, convértese nunha pura cuestión ética, da forma en como entendemos o noso ideal do funcionamento do mundo.

E esa percepción, esa posición non só está condicionada pola información recibida, senón por ese cúmulo de ideas previas que nos axudan a simplificar o mundo de xeito automático, non racional; ou sexa, por eses “prexuízos” colectivos cos que tratamos de evitar a tarefa de facer “xuízos” propios constantemente. Por iso, canto menor é a formación da persoa, máis tendencia hai á interiorización deses sumarísimos e desinformados xuízos previos como verdades absolutas, e menos interese hai en afrontar o reto íntimo de enxuizar algo persoalmente. Para iso, cómpre realizar o esforzo intelectual de adquirir, valorar, procesar e decidir sobre un conxunto de informacións, pero tamén sabemos que moitos non están dispostos a emprender ese difícil camiño liberador ante a comodidade simple duns prexuízos inerciais, máxime se son social e comunicativamente, dominantes.

Así pois, para min Israel significa hoxe, principalmente, ese desafío na promoción da apertura comunicativa, do espallamento da necesidade de emprender ese camiño de reflexión liberador. A asunción de posturas minoritarias, sabémolo, é sempre un reto difícil e estimulante, mais é moi difícil tratar de comunicalas e difundilas contra os prexuízos dominantes. ¿Pero como permanencer indiferentes á sorte dun país que recolle a herdanza dun colectivo tan transcendente para a formación material e intelectual do noso mundo, do mundo occidental, como o pobo xudeu? ¿Como ser pasivos ante a apatía duns formadores de opinión que se veñen deixando levar polas posicións maniqueas dos máis extremistas axentes do conflito sen acometer o esforzo de valorar e repensar continuamente a información recibida? En Israel, cremos algúns, non só se decide o destino de oito ou dez millóns de seres humanos. Decídese, o destino da humanidade tal e como a entendemos en occidente.

Israel significa para min, insisto, ese desafío de comunicar que aquel é un país “dos nosos”, con vontade de vivir normalizadamente, con vontade de arranxar os seus problemas, na seguridade de que a única solución ao conflito é a mesma que tentou a ONU no momento de nacemento de Israel. Ou sexa dous estados, un de maioría xudía e outro de maioría árabe e con liberdades públicas universais. As opcións violencia e guerra, a opción de “varrer do mapa”, non poden ser máis que rexeitadas por todos aqueles que compartimos os valores democráticos e occidentais e temos voz pública nos medios. Debemos facer reflexionar aos formadores de opinión españois, de que na solución dese conflito só debemos apoiar opcións que garantan o respecto pola liberdade de opción intrínseca ao ser humano, sexa esta liberdade aplicada a cuestións relixiosas, políticas, sexuais, opcións que supoñan o respecto pola razón, pola igualdade da muller, pola triunfo da ciencia sobre a superstición, en definitiva pola democracia e liberdades do mundo contemporáneo.

Israel para min supón a difícil tarefa de combater estereo-tipos sobre os xudeus nunha terra que nin sequera hai estes tipos para comparar. Supón o reto de facer visible unha voz alternativa, e que esa voz sexa tamén a voz de paz e de esperanza nunha solución que xa estivo preto varias veces, pero que sempre se acabou malogrando. Se Israel fixo a paz con Xordania, con Exipto, con Líbano... se Israel se retirou do Sinai, do Líbano, de Gaza... seguro que tamén será posible a paz cos palestinianos baixo premisas de respecto e fronteiras seguras.

En Europa, ninguén crería en 1946 que menos de cincuenta anos despois, as xuventudes de Francia, Ingalerra, Alemaña, de todos os que combateran naquela Europa esgazada, ía estar fundidas, polas viaxes, polos intercambios, polas tecnoloxías, nunha soa mocidade cos mesmos intereses, os mesmos gustos, a mesma formación, e os mesmos desacougos ante o futuro.

Israel, en fin, para min son as cervexas Goldstar frías que tomei nas noites do verán de 2009 escoitando jazz na rúa, nas animadas terrazas de Ben Yehuda de Xerusalen. Porque as saboreei irmás das Quilmes da Praza Dorrego de Buenos Aires, das Antárcticas do Pelourinho baiano, das Guinness de Temple Bar, das Budweiser de Praga, das London Pride de Convent Garden, das Kronenbourg de Praza dos Vosgos, das Estrella Galicia da Quintana... E seguro, tamén, aquelas Goldstar israelís son irmás desa cervexa palestiniana que aínda non probei, Taybeh. O seu creador, Nadim Khoury, un emigrante en USA retornado para contribuír a construír Palestina desde as bases da modernización económica ironiza que aínda non teñen un país, pero xa teñen unha cervexa. O desexo é que familia Khoury poida ter axiña un estado, producir nel a súa cervexa en paz e liberdade, e que o único ruído de golpes que se oia sexa o brinde da Goldstar coa Taybeh. Israel, para min, é promover camiños informativos que contribúan a coñecer mellor aquela zona, máis alá dos tópicos, e promover así, unha cultura da paz. E nesas andamos.

*Texto incluído no libro colectivo "Que representa Israel para min" (2011) editado pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI

Sucot nas rúas de Jerusalem

2011-12-13T17:52:00.000+02:00

O que Israel non é

2011-12-13T03:23:00.000+02:00

Por Carlos Penela*

Se tiver que dar resposta ao que a pequena nación de Israel me suxire, o que para min significa, os afectos que en min esperta (a pesar dos seus conflitos, das súas dificultades, dos seus desafíos...), tentaría facelo á contra, dando a volta á cuestión.

E faríao así porque o grao de parcialidade informativa e de odio visceral e pertinaz sobre esa nación é tan clamorosamente elevado se o compararmos, especialmente, co silencio cómplice e inmoral en relación a todo o que acontece, por exemplo, nos seus países viciños, que algo parece indicar que con Israel se aplica unha excepcionalidade máis que sospeitosa e inxusta.

Por tanto, tentarei dar razón diso, rascuñando, de maneira breve, xustamente o que Israel non é e que, por iso mesmo, o fai ao meu ver, cando menos, merecente dun xuízo moitísimo máis xusto e positivo do que habitualmente é obxecto.

De certo, non é Israel ese país onde os seus nenos son empregados como carne de canón en accións suicidas e onde as nais se congratulan porque os seus fillos serán supostos mártires dunha causa teocrática e totalitaria.

Non é ese país onde alguén, por ter unha crenza relixiosa diferente á maioritaria e mostrar publicamente a súa fe, será despoxado da súa dignidade como cidadán, sendo levado a prisión, azoutado perante a masa ou mesmo executado de maneira bárbara.

Non é ese país onde as mulleres son subxugadas e reducidas a pouco menos que mercadoría, desprovistas de calquera seguranza xurídica e impedidas de poder desenvolver unha vida normal e digna como persoas.

Non é ese país onde, pola cor da súa pel, o seu xeito de vida ou a súa condición sexual, alguén será perseguido, confinado, sen posibilidade de vivir en paz, empurrado ao exilio ou levado ao patíbulo.

Non é ese país onde as linguas das súas minorías son perseguidas e proscritas, onde esas linguas non poden ser aprendidas nin cultivadas polos seus falantes ou onde as manifestacións culturais das mesmas deben ser desenvolvidas no anonimato e na precariedade.

Non é ese país onde a educación, os progresos da técnica e da ciencia e o acceso á cultura fiquen reservados soamente para uns privilexiados, manténdose a grandes grupos da súa poboación na ignorancia, na demagoxia e no atraso.

Non é ese país onde, polas grandes desigualdades sociais, pola pobreza extrema, pola corrupción sen control ou pola ausencia de asistencia sanitaria, os seus cidadáns se verán abocados á miseria permanente, á fame, ao desamparo ou á morte indigna.

Non é ese país onde os disidentes non poden expresar a súa voz, editar con liberdade os seus xornais ou manifestar nas rúas o seu descontento baixo o temor de que as súas protestas serán reprimidas de maneira brutal e desproporcionada.

Non é ese país onde non existe un parlamento elixido de maneira democrática, dereito á reunión, liberdade de prensa e de opinión, eleccións libres, organizacións de traballadores, asociacións civís ou presenza de organismos internacionais.

Non é ese país onde o poder xudicial está en mans dunha casta ou un tirano, onde non existe unha lei que se aplique con independencia ou onde os seus cidadáns son xulgados de maneira arbitraria sen dereito a defender en condicións a súa inocencia.

Pero, tristemente, tampouco é Israel ese país ao que non se pregunta de maneira insistente e insidiosa os motivos polos cales debe existir, nin é ese país que non terá que render, case a diario, contas polo simple feito de defender o dereito á súa propia existencia.

Así pois, a pouco que se exercite un mínimo de honestidade intelectual, de obxectividade e de rigor á verdade, non será moi difícil achar todo iso que Israel non é, precisamente, en moitos deses outros países que o rodean (e nin só). Eses países, eses réximes, eses gobernos que nunca son, nin sequera, amoestados por eses mesmos que elaboran un xuízo tan parcial, tan estrito e tan letal contra Israel. E só contra Israel.

Curioso e vergoñento paradoxo de quen se ergue tan a miúdo alporizado como detentor dunha suposta superioridade moral que só aplicará se for para se referir a esa pequena nación.

*Texto incluido no libro colectivo "Que representa Israel para min" (2011) editado pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI

Que representa Israel para min

2011-12-09T04:22:00.003+02:00

http://www.megaupload.com/?d=2OODC3VQ

As fronteiras de Israel: máis alá do plan de partición

2011-12-08T17:17:00.001+02:00

A viúva de Mighniyeh e o libro que enfureceu a Nasrallah

2011-12-08T03:12:00.005+02:00

Un enconado conflito, entre o lider de Hezbollah e a viúva de Imad Mughniyeh, levou ao boicot esta pasada semana do libro "Mulleres líderes no mundo árabe" e a prohibición da súa distribución en Líbano por orde directa de Nasrallah. O motivo: a descrición da imaxe de Wafa Mughniyeh unha das dúas mulleres do dirixente da organización, eliminado en Damasco polo Mossad, por "atacar a imaxe de Hezbollah, a reputación heroica de Mughniyeh e a imaxe das mulleres combatentes na loita contra Israel". O capítulo, enfocado na actividade da bela Wafa, enfureceu a Nasrallah. É descrita coma unha valiosa muller empresaria, dona de compañías de construción en Costa do Marfil, outra de fabricación de mobles, de alimentos, de roupa de muller en Turquía e Rusia; unha rede de locais de roupa de muller en Dubai e Beirut e unha empresa de perforacións de petróleo e metais en América Latina. Cando Nasrallah soubo que o editor do libro, o cristiano libanés Emad Shahin, programaba unha fabulosa festa de presentación no Hotel Phoenicia en Beirut, envioulle a un dos dirixentes de Hezbollah e, con el, un ultimato: ou suspendía o fabuloso evento ou censuraban o capítulo enfocado en Wafa Mughniyeh que dana a imaxe do "heroe da jihad", Imad Mughniyeh. No medio da encendida discusión entre os representantes de Nasrallah e o editor Shahin, chegaron enviados de Hezbollah até a editorial e pegaron as páxinas do capítulo sinalado. Trátase dun novo apartado do conflito iniciado cando Waffa acusara a Siria de non defender ao seu marido. "Imad Mughniyed dedicou a súa vida á loita contra a entidade sionista", explicou esta semana Nasrallah mentres "A súa muller dana a imaxe decente das combatentes de Hezbollah revelando o espectro dos seus negocios comerciais e exhibindo a fortuna como obxectivo da súa vida. A ela, a loita contra a ocupación sionista non lle interesa".

Beautiful days in Israel

2011-12-07T05:16:00.001+02:00

O Kibbutz aos 100 anos

2011-12-04T06:37:00.006+02:00

O Kibbutz aos 100 anos[1]
Por Schlomo Maital[2])

Centos de membros do movemento kibbutz reuníronse o 31 de Marzo na “Sala dos Fundadores” do Kibbutz Degania para celebrar o seu 100° aniversario. Degania, situado no extremo meridional do Mar de Galilea, foi o primeiro dos kibbutzim.

A Organización Sionista Mundial comprou a terra para o Degania en 1909 a unha familia persa que vivía en Beirut e logo cedeullo a unha comuna de traballadores. Entre os que viviron daquela no Degania achábanse o poeta Rachel, o “profeta do traballo” A.D. Gordon e o heroe militar do Tel Hai[3], o manco Yoseph Trumpeldor. Moshe Dayan naceu no Degania, sendo o segundo neno en nacer nun kibbutz.

Entre os participantes estaba o Presidente Shimon Peres, el mesmo un dos fundadores do Kibbutz Alumot, situado no alto dunha cuíña desde a que se enxergaba o Degania. Peres manifestou que botaba de menos a vida no kibbutz –“as camiñadas antes do solpor, a roupa caqui enrugada, os macizos de flores, os currais e galiñeiros, as estrelas nacendo ao caer a noite...”

A celebración do centenario é un fito desde o cal botar unha ollada cara atrás sobre os éxitos e fallos do movemento kibbutz e unha ollada cara ao seu futuro.

No seu libro do ano 1945 Vieiros na utopía[4], o filósofo Martin Buber indicou acertadamente que o kibbutz era un experimento que “non fracasara”. O que el pensaba era que, ao contrario do “socialismo” utópico que fracasara miserabelmente (p.ex. a URSS), o kibbutz non o fixera. Sempre cauteloso, Buber non dixo que triunfara.

O kibbutz triunfou e fracasou, ambas as cousas. Triunfou porque xogou un papel crucial na construción do Estado de Israel. Degania detivo o ataque sirio en maio de 1948; un vello tanque sirio queda, a modo de monumento, nas portas do kibbutz. Aproximadamente 200 das 800 baixas do exército na Guerra dos Seis Días eran soldados dos kibbutzim.

Pero o kibbutz fracasou cando o seu sistema de valores colectivistas foi atrapado baixo as rodas dese capitalismo global do “todo se trata de min”. Hoxe, hai 262 kibbutzim cunha poboación de soamente 106.000 persoas, incluíndo 20.000 nenos. Deles, quedan 65 colectivizados ao xeito tradicional, mentres que 188 (o 72%) foron totalmente privatizados. Nove foron parcialmente privatizados.

Eu penso que hai dúas causas separadas para explicar o declive do kibbutz, un interno, o outro, externo. Internamente, o movemento kibbutz decidiu tratar a educación universitaria como un inimigo, levando a súa mocidade a que se afastara del. Isto foi un erro enorme. Significou que moita xente nova que quería facer estudos superiores tivera que abandonar o kibbutz a fin de irse a estudar.

Externamente, nos anos 70 e nos inicios dos 80, os bancos levaron aos kibbutzim a tomar préstamos enormes que non foron capaces de pagar. A inflación atinxiu o 1.000 % no ano 1984-85. As débedas dos kibbutzim estaban todas elas ligadas ao Índice de Prezos ao Consumo, polo que se dispararon sen activos subxacentes para axudar a pagalas. Para o ano 1988 os kibbutzim debían 3.1 billóns de dólares. As débedas indicadas duplicáronse e triplicáronse. Para o ano 2000 preto da metade dos kibbutzim fracasaran; aínda cargan coas débedas que non puideron devolver. Entre o 1976 e o 1983, case ningún dos seus membros abandonara os kibbutzim; pero nos anos da crise, de 1984 a 1986, case a metade da xente moza non volvería a eles despois de cumprir co servizo militar.

Imri Ron, un líder do movemento kibbutz do Kibbutz Mishmar Ha’emek, indica que os bancos, finalmente, cancelaron 20 billóns de shekels (5,4 billóns de dólares) das débedas dos kibbutzim – pero observa, na revista online Ynet, que a carga da débeda impediu aos kibbutzim “investir, innovarse e desenvolverse” durante 15 anos (porque non tiñan acceso a novos créditos) e lamenta que a cancelación non chegara unha década antes.

Moitos kibbutzim reinventáronse a si mesmos. Aproveitaron o desexo de moitos habitantes das cidades por ter unha mellor calidade de vida, ofrecendo parcelas para barrios de luxo. Cerca da metade dos kibbutzim puxeron en marcha “ampliacións” dese tipo. Os propietarios dunha casa, xeralmente, non se unen ao kibbutz, pero pagan polos servizos do kibbutz, como o coidado dos nenos.

Degania tamén evolucionou. Ten unha cabana leiteira de 350 vacas, ao lado de hortas de améndoas, bananas, dátiles e aguacates. Pero tamén ten industria – Degania Sprayers e Degania Silicone. Conta tamén cunha casa para hóspedes e ofrece viaxes en bicicleta.

O antigo líder do Likud e Primeiro Ministro, Menachem Begin, chamou daquela aos membros dos kibbutzim “millonarios de piscina”. Se vivira, podería sorprenderse ao saber que algúns dos kibbutzim solucionaron o enigma do “capitalismo socialista”, facendo a cada membro, literalmente, millonario, por medio de compañías altamente exitosas (véxase o artigo de setembro de 2009 en The Jerusalem Report: “The Little Kibbutz that Could”).

Seis deses kibbutzim “capitalistas” teñen ingresos anuais de 550 millóns de shekels (150 millóns de dólares) ou máis: Sasa (blindaxes para vehículos militares), Gan Schmuel (alimentos, zumes), Maagan Michael (equipamentos sanitarios), Mishmar Ha’ emek (plásticos), Shamir (óptica, téxtiles do tipo nonwoven) e Ma’ abarot (alimentos para bebés). Soamente un deles, Shamir, privatizouse. O resto son socialistas, distribuíndo por igual a riqueza entre os seus membros. E, segundo o diario financeiro The Marker, catro kibbutzim fixeron unha “saída” rendíbel, vendendo as súas compañías por enormes sumas e distribuíndo decenas ou centos de milleiros de dólares a cada membro: Shefayim, Givat Haim, Lochmei Hageta’ot e Netiv Halamed Hei.

Un número crecente de mozos israelís urbanos están procurando a calidade de vida que lles ofrecen os kibbutzim. E un número crecente de fillos dos antigos membros dos kibbutzim están retornado a eles. Botando unha ollada á terra queimada deixada polo capitalismo egoísta ao estilo americano do ano 2007 ao 2009, os ideais kibbutziáns de cooperación, axuda entre veciños, responsabilidade mutua, reparto, patriotismo e traballo semellan cada vez máis atractivos.

O autor Norman Mailer dixo dos kibbutzim, “a función do socialismo é levar os padecementos a un nivel maior”. E o autor capitalista George Gilder escribiu, “se o goberno puidera crear postos de traballo e criar os nenos, o socialismo tería funcionado.”

Pero ao final, o centenario Degania e outros kibbutzim poderían ser, a pesar de todo, os últimos a rir. O experimento do kibbutz aínda non fracasou.

(Tradución e notas por Carlos Penela & Ilana Steiner)

[1] Artigo aparecido no número correspondente ao mes de maio do 2010 da publicación The Jerusalem Report, Xerusalén.
[2] O autor é investigador asociado do Instituto S.Neaman, Technion (Instituto Tecnolóxico de Israel).
[3] Literalmente "A cuíña da vida“, antigo asentamento xudeu na Alta Galilea e posto fronteirizo. Logo do tratado Sykes-Picot entre ingleses e franceses, o reparto sobre a Alta Galilea non foi aceptado por parte dos franceses, os cales se serviron de tropas árabes para atacar certas áreas que desexaban manter baixo o seu dominio. En marzo de 1920, os resistentes xudeus, liderados polo comandante Yoseph Trumpeldor, defenderon Tal Hai ata a morte. Sen embargo, coa súa defensa conseguiuse adiar o avance árabe e acabar finalmente coas pretensións francesas sobre a Alta Galilea, xa que no 1921 Tal Hai foi liberado de xeito definitivo e incorporado a partir do 1926 ao kibbutz Kfar Giladi.
Mais.información: http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Society_&_Culture/geo/Tel_Hai.html
[4] No seu orixinal en alemán, Pfade in Utopia.

Cita coa paz de Israel e Palestina

2011-12-04T05:35:00.003+02:00

Por Bernard Henri-Lévy

El País - 04/12/2011
Aquí foi onde, hai agora oito anos, lanzouse o famoso Plan de Xenebra, elaborado e asinado, co apoio de suízos e franceses, por distintas personalidades das sociedades civís palestina e israelí. E aquí, na mesma universidade e, talvez, ante as mesmas persoas, volven atoparse o 22 de novembro os principais protagonistas de entón; diríase que a conxelación de toda negociación mantívoos alleos a calquera cambio, tamén a eles.
Discurso da presidenta da Confederación Helvética, Micheline Calmy-Rei, aclarando por que quixo este acto de conmemoración e reactivación a só unhas semanas da súa partida.
Intervención de Yossi Beilin, padriño israelí da iniciativa, explicando unha vez máis que, para saír da espiral do fanatismo e do odio, non hai outro camiño que a aceptación, por ambos os bandos, do doloroso sacrificio dunha parte do seu soño.
Reforzo do rabino Yitzhak Vaknin, responsábel do partido relixioso Shas e vicepresidente da Knesset, lembrando que a única alternativa á paz sería a transformación de Israel nun Estado binacional e que iso implicaría renunciar a ese carácter xudeu que é o eixo do seu proxecto.
Fermosa réplica de Yasser Abed Rabbo, partenaire palestino de Beilin, a unha estudante que lle reprocha abandonar o "dereito ao retorno" dos refuxiados de 1948, dos seus fillos, dos seus netos e, ao facelo, ter malvendido os intereses sacros do seu pobo: "Todo o contrario", exclama. "É todo o contrario. Esa renuncia a un dereito irreal era e segue sendo a única forma de evitar unha nova Nakba ou, noutras palabras, unha nova catástrofe".
Pola miña banda, tento albiscar os diferentes medios, non só para conmemorar, senón para continuar, enriquecer e mesmo culminar un día a fermosa iniciativa de 2003.
Cando se fai o que vostedes fixeron, dígolles, en sustancia, a Beilin e Rabbo, cando estase detrás de semellante trazo de coraxe e talento político, cando se é autor de semellante plan, o único que se concibiu para testemuñar que a coexistencia entre os dous pobos é non só desexable, senón posíbel, en resumo, cando se ten entre mans a idea dun acordo do que se deseñaron até os máis mínimos contornos, hai tres maneiras de proceder; e non catro, tres.
Está a vía kantiana ou, talvez, profética: unha Idea, si; unha gran e magnífica idea que domina desde a súa magnificencia as confusas e incertas tentativas de darlle unha saída; unha referencia; un patrón; unha idea petrificada, ou unha idea do Comendador das ideas que permite xulgar, calibrar, case diría avaliar, os esforzos dos políticos, os seus paus de cego máis ou menos sinceros, as súas aproximacións.
Está a vía apostólica ou, se se prefire, democrática: facer que a Idea saia do seu mausoleo; propagala; difundila; querer que un máximo de xente, en Israel, en Palestina, no mundo, sexa consciente dun proxecto no que non hai nin un recuncho de deserto, nin un bosquecillo de oliveirais, nin un guijarro, que non fosen obxecto dunha áspera negociación; noutros termos: obrigala a descender do ceo á terra e a converter, co tempo, a un número crecente de homes e mulleres de boa vontade.
E, finalmente, está a vía pola que vós nos levariades, amigos autores do plan, se escollésedes porvos en mans dos reis, é dicir, no papel daqueles aos que a historia das ideas chama saint-simonianos: en busca do rei da Idea; en busca daquel ou aquela que será o seu portavoz máis iluminado; confiándolla; deixándolla en herdanza e en depósito; contando con el, ou con ela, para encarnala e, ao encarnala, facela entrar, un día, no corpo dun tratado.
É necesario precisar que eu me inclino pola combinación do tres opcións e que iso é o que recomendo?
Opción número 1: outras reunións como esta, nas que nos contentaremos con manter viva a chama (e xa será moito -e máxime se teñen lugar en Tel-Aviv ou Ramallah).
Opción número 2: difundir a palabra, cara a cara, por suposto, pero tamén a través dos medios de comunicación, as redes sociais, a Rede (todas esas ferramentas de propagación cuxa prodixiosa eficacia vimos nos primeiros momentos das revolucións árabes), para axudar a que sopre o bo vento dunha primavera da Paz.
Solución número 3, finalmente: buscar, convencer e, talvez, acicatear ao Gedeón, ao Saúl, ao novo Sadat ou ao novo Begin, ao responsábel norteamericano, europeo, árabe ou da ONU, capaz de adoptar a idea (e, ao adoptala, ao apropiarlla, ao facela súa, de facela triunfar un día).
Hai que tentalo todo. Probalo todo. Pois na encrucillada desas tres vías temos, fieis ao espírito de Xenebra, unha cita coa paz.

El ángel de Budapest

2011-12-01T05:28:00.000+02:00

Trailer de El Ángel de Budapest. Película baseada no libro "Un español frente al Holocausto", de Diego Carcedo. Producida por TVE. Dirixida por Luis Oliveros e protagonizada polo actor galego Francis Lorenzo quen da vida ao protagonista da historia, Ángel Sanz Briz.

Entrevista na TVG con Lior Haiat

2011-11-27T06:05:00.000+02:00

Islamismo e democracia. Entrevista con Serafín Fanjul

2011-11-27T02:48:00.000+02:00

Unha "indignada" con metas claras

2011-11-26T03:24:00.000+02:00

Unha entrevista de Jana Beris

20 de Novembro de 2011

A súa característica máis notoria, antes de que comece a falar, é o seu longo cabelo pelirroxo, que destaca a súa presenza a pesar do miúdo da súa figura. Pero cando Stav Shafir comeza a falar, o evidente é a claridade das súas ideas, a forza do seu pensamento e a enorme forza emocional que ten esta moza israelí de 26 anos, decidida a levarse o mundo por diante, se é necesario, para cambiar o que considera urxente na sociedade israelí. Reunímonos con Stav nun café de Tel Aviv. Viña dunha noite sen durmir; o cal non é moi raro desde que comezou en xullo a protesta social en Israel, da que é considerada unha das figuras principais. Adoita non durmir máis de catro horas por noite, no mellor dos casos, pola simple razón de que o día segue tendo 24 horas e ela sente que hai demasiado por facer. Este é un resumo da conversa cunha moza decidida a cambiar para ben a súa sociedade.

- Estou sentada agora xunto a unha Stav diferente da que eras até hai catro meses?

- (Sorrí) Non; son a mesma, aínda que con menos horas de sono. Sigo sendo Stav a xornalista, música, activista social, que tivo a sorte de que ao fin unha manifestación importante que axudei a organizar, tivo éxito. Agora estudo segundo de Filosofía e Historia das Ideas e Ciencia.
- Como avalías a protesta social dos últimos meses? É que aínda que todo parece tranquilo agora, aquí sucedeu algo grande...

- O que está a pasar agora é un fito na historia de Israel e a verdade é que non estou segura aínda de ter dixerido o que está a suceder. Parece incrible. É tan difícil lograr cambios aquí; a sensación é de tantas cousas que requiren arranxo; moitas divisións internas aínda antes de chegar ao tema das ameazas de fóra; do feito que todos vivimos aquí con medo aos palestinos, a Irán, nun gran trauma; que non é fácil. Cando parece que o central é a seguridade, é moi difícil crear unha protesta social. Cando en Tel Aviv escoitamos que empezaron a caer mísiles no sur, sentínme moi mal. Pero ao mesmo tempo creo que é unha especie de ilusión, de engano; porque non se pode separar as cousas en forma absoluta. Ao meu criterio, se o sistema de saúde pública non funciona debidamente, se hai fallas no sistema educativo e non podo ter a miña vivenda, non teño seguridade. Hai que mirar cara a fóra e cara a dentro e creo que durante moitos anos miramos só cara fóra. Creo que se a sociedade se desmorona, se aumentan as diferenzas sociais, iso tamén é unha ameaza existencial, aínda que no día a día non o percibamos porque é lenta, todo un proceso. Creo que en 2011 a sociedade israelí xa debería estar noutro lado e que é urxente, realmente urxente, lograr os cambios para ben.
- Paréceche que é relevante ser consciente de que a pesar dos problemas, en Israel a situación é incomparablemente mellor que noutros países?

- Xa o sei, pero o que outros estean peor non e consolo e non quere dicir nada. Hai moitas diferenzas na sociedade israelí e non teño que chegar a situación de fame noutros países para empezar a traballar aquí a fin de mellorar as cousas.
- E non dependerá só da vosa protesta senón da disposición do goberno a facer cambios...

- Indubidablemente, o que debe cambiar a política é o primeiro ministro. El deberá dar un paso valente e facer un xiro. Pero o problema é que iso vai totalmente contra a súa ideoloxía. O problema é que aquí os xefes de goberno non son electos pola súa ideoloxía social ou socio-económica, senón pola parte política e de seguridade. Poida que moitos estean de acordo con el en temas políticos, pero a súa política en asuntos socio-económicos é terrible; toda a súa énfase nas privatizacións. El ten a culpa. Pero en realidade, os verdadeiros culpables somos nós, que non saímos antes a protestar hai 30 anos; que non estamos unidos; que hai demasiadas fragmentacions internas; tanta desconfianza mutua. Temos a culpa de ter medo. É que o primeiro ministro non está no seu lugar porque o puxo alí a esposa, senón nós. Ou sexa que somos nós os que temos que cambiar.
- E iso é posíbel, mentres se manteñen os grandes problemas de seguridade?

- Creo que a xente comeza a entender. Creo que a xente comprende que a nosa seguridade non depende só da situación relacionada coa defensa senón tamén coa sociedade.
- E como atopar o equilibrio entre cambios que permitan que quen realmente necesita axuda poida subsistir e a necesidade de manter ao mesmo tempo unha economía que permita libre mercado para que haxa competencia e desenvolvemento? Ao socialismo puro está claro que xa non se vai a volver.

- Non pretendemos o socialismo. Non queremos volver a ideas vellas do pasado. Tampouco queremos comunismo. Moitas cousas foron probadas e non tiveron éxito. Se o kibbutz tampouco é o que era antes, por algo será.
- O ser humano cambia, o individuo na sociedade...

- Así é. Hoxe vívese nunha sociedade abundante e a xente quere outra cousa. Por tanto, tamén os métodos deben ser outros. É difícil describir o que non existe, pero supoño que sería unha combinación entre unha economía libre e o aumento do gasto público. Hoxe en día o gasto público reduciuse tanto que hai zonas na periferia que dependen, na educación, de filantropía. Iso é intolerábel. Tamén en temas de saúde. A situación deteriorouse bastante.
- Cales son os obxectivos da protesta?

- O primeiro é o aumento do gasto público para dedicar máis a educación, saúde pública. Hoxe en día, por exemplo, hai unha gran diferenza entre a educación no centro e na periferia e iso hai que reducilo. Todos deben recibir unha base digna, unha educación moderna. Douche un exemplo: Antes de facer o servizo militar traballei como mestra en forma voluntaria, en Tiberíades. Tiña mozos que xa en 6º de primaria decidiran por eles que irían a escola de barbaría, porque non eran suficientemente bos nos estudos e consideraban que terminara o seu período na educación formal. E non é que barbaría teña algo de malo, pero que en 6º grao xa decidan iso por eles, é un crime cruel; é fixar o seu destino que quizais podería ser moito máis destacado. O que eu espero do sistema educativo é que aproveite o máximo potencial do neno, pero non só en Tel Aviv, Xerusalén e Haifa senón en todo o país. Hai que pór fin ás privatizacións. Tamén hai que permitir empregos directos en institucións públicas, non a través de contratistas en malas condicións. Iso é irrespetuoso para co traballador. O sistema de vivenda pública estase desmoronando e debe arranxarse. Hai xente que queda na rúa. E hai que fortalecer á periferia, por exemplo desenvolvendo un sistema de transporte público rápido, que permita realmente unha comunicación fluída.
- É a protesta da clase media tal cal lla presentou?

- Non; ou mellor dito, non só da clase media. Novamente divídese, sepárase, fragmentase. Creo que ten ser da clase media, pero tamén das clases populares. Dos xudeus e dos árabes.
- Como ves a combinación entre xudeus e árabes nesta protesta?

- Ultimamente fun moito a aldeas e localidades árabes, cos expertos, para elaborar propostas, e pásame moito que os árabes me din "é unha protesta dos xudeus"; ao cal eu respondo que non, que é de todos, que os xudeus non terán éxito aquí sen os árabes e os árabes tampouco o terán sen os xudeus. Temos que traballar xuntos.
- E pode funcionar?

- Por suposto que si. Están a pasar cousas impresionantes. En Yaffo por exemplo, as tendas de campaña, as carpas son de xudeus e árabes que viven nos barrios. Entre os xudeus hai inclusive moita xente que vota Likud, de posicións políticas moi de dereita, pero que están alí cos árabes e pensan xuntos como se pode conseguir vivendas públicas para todos.
- Cres realmente que as cousas poden cambiar de fondo?

- Creo que a proba está en non rendernos á desesperación. Antes do comezo da protesta había aquí unha gran desesperación. E chegou a euforia, a alegría. Nas manifestacións vimos xente cos ollos brillantes de esperanza e alegría.
- O participar no esforzo fai algo; xa axuda.

- Claro; pero é que aquí o tema non é só os resultados prácticos, senón que logremos cambiar a conciencia da xente, a mentalidade. Se a xente está concienzada doutra forma, tamén o sistema cambiará.

A propósito do libro: The Pasdaran: Inside Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps

2011-11-25T03:02:00.006+02:00

Conferencia en Viena do Prof. Dr. Emanuele Ottolenghi e presentación da súa obra The Pasdaran: Inside Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps [1]. Algunhas notas.

Por Harry Line

O pasado día 17 de novembro, o profesor italiano Emanuele Ottolenghi, politólogo, doutor en filosofía e director do Transatlantic Institut [2]con sede en Bruxelas, estivo na Universidade de Viena para pronunciar unha conferencia e presentar o seu último libro, The Pasdaran: Inside Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps. O acto foi organizado polo foro cidadán Stop the Bomb (grupo formado por profesores, estudantes, traballadores, profesionais de orixe diversa), que leva xa varios anos informando e organizando diferentes actividades e palestras en Alemaña e Austria acerca das ameazas de exterminio nuclear por parte da República Islámica do Irán contra Israel.

O foco desta investigación do profesor Ottolenghi fíxase nas actividades do réxime iraniano no estranxeiro, aínda que cunha advertencia preliminar en relación ao tema “a República Islámica do Irán e o seu programa nuclear”.

O tema é xa ben coñecido desde hai case unha década; o 14 de agosto do 2002 tivo lugar en Washington D.C. un encontro informativo dun grupo da oposición iraniana, no marco do cal se falou sobre o programa nuclear oculto do réxime iraniano.

Sen embargo, sería necesario destacar que a tan traída comparación co conflito Irán-Iraq é incorrecta para aplicala a esta situación; e isto, por diferentes motivos, entre outros, porque os elementos clave para o armamento atómico no caso de Irán xa existen: o programa de mísiles do Irán é propagado de maneira ostentosa por parte do réxime e a procura por parte do Irán de material fisible por medio do enriquecemento de uranio é o punto principal de discusión entre o IRI e a comunidade internacional.

O nivel de coñecemento acerca do programa nuclear iraniano é bastante substancial; entre outros, hai numeroso material procedente de diversas fontes, como, por exemplo, as imaxes de satélite. Estes datos son evidentes, segundo se desprenden do novo informe da IAEA (International Atomic Energy Agency).

Un elemento do réxime iraniano que xoga tamén un papel moi relevante a respecto do programa nuclear son os “Gardiáns da Revolución” (IRGC[3]). As IRGC son un actor económico importante e impulsan ademais a extensa axenda política do Irán, sendo as actividades económicas un factor integral para as súas actividades militares e políticas. Neste sentido, pódense citar algún exemplos sobre a presenza económica das IRGC no estranxeiro:

- Con motivo do recente casamento real en Londres, moitos locais con vistas a Victoria Street foron alugados a prezos altísimos (100.000 libras de aluguer por andar). No enderezo Victoria St. Número 4 atópase a NIOC House[4], cuxo xerente é un antigo comandante das IRGC. Este tipo de ingresos son un exemplo para actividades económicas, en principio, legais, que sosteñen o financiamento das actividades das IRGC.

- Dubai, onde existía unha importante comunidade iraniana, serviu durante un longo período de tempo como porto e nó de comunicacións e transportes para as IRGC. O goberno de Dubai, debido á presión internacional e polo seus propios intereses políticos, tomou medidas estritas contra as actividades iranianas nese país, as cales se desprazaron a outro lugares como, por exemplo, Macau. Alí as IRGC están implicadas no negocio dos casinos e os bordeis (ambos orientadas ás transaccións en efectivo, o cal resulta óptimo para o lavado de diñeiro), moi frecuentados por funcionarios chineses. Segundo a oposición iraniana este tipo de prácticas corruptas é totalmente habitual (por exemplo, membros das autoridades portuarias chinesas que, intencionadamente, non examinan o contido de certos containers, tal e como correspondería segundo a normativa internacional de seguranza.)

- Implicación das IRCG en laboratorios de opio en Tabriz, segundo fontes de Wikileaks, por informacións procedentes da embaixada dos EEUU en Baku.

De feito, as IRCG actúan, na prosecución dos seus obxectivos, como o propio crime organizado. Os desafíos na loita contra elas son comparables ás que se levan a cabo contra ese crime organizado convencional; a diferenza estriba en que a Mafia ou outras organizacións criminais non teñen o apoio explícito por parte dun Estado, como acontece co Irán.

Acerca da política da UE perante ao Irán no contexto da crise financeira actual e, de acordo co informe da IAEA, pódese afirmar que soamente dúas cousas separan xa a Irán da posesión de armamento nuclear:

- A decisión do seus mandatarios políticos.
- O tempo (non demasiado, en realidade)

Polo tanto, segundo Ottolengui, é esencial pór enriba da mesa a opción militar para unha correspondente e efectiva credibilidade no camiño diplomático. O réxime iraniano é máis feble do que semella e debe ser isolado por parte da comunidade internacional. O feito de que Ahmadinejad sexa agasallado con ocasión de diversas visitas ao estranxeiro (por exemplo, diferentes convites a charlas ou palestras cando está presente na asemblea xeral da ONU en Nova York), indica que o rexime disfruta aínda dun certo apoio internacional abondo evidente.

No entanto, doutra banda, un caso que testemuña que o medo e a debilidade do rexime iraniano son maiores do que aparenta, é, por exemplo, o que aconteceu no último Festival de Cinema de Cannes. A cadeira que debería ocupar o cineasta iraniano Jafar Panahi ficou baleira, xa que o réxime non lle permitiu saír do país para participar nese acto. Neste sentido, tamén é un feito o silenciamento que sofren moitos cidadáns iranianos que renegan do Islam xiíta, o cal enfraquecería aínda máis as bases ideolóxicas dese sistema.

Para Ottolengui, o problema coa oposición iraniana reside en que esta aínda no se animou a tomar unha decisión unánime co fin de propiciar unha mudanza clara de réxime (a diferenza do que está acontecendo en Siria, por exemplo).

A parte da oposición iraniana no exilio sobre a que se deben de concentrar os esforzos dos apoios, está composta, fundamentalmente, de persoas que emigraron no 2009 (nin monárquicos, nin muxahidíns). Neste sentido, non só a aplicación dunha única medida podería levar ao éxito do proceso, senón a dun feixe delas; precisamente foi con esta cuestión coa que o prof. Ottolengui concluiu unha moi lúcida e completa conferencia. Así, habería que ter en conta que esa serie de sancións está vinculada a catro tipo de problemas. A saber:

- A aplicación completa das sancións (rachar con elas sería moi rendible para os implicados).

- As sancións poderían prexudicar a economía (neste sentido, especialmente nos tempos de crise actual, non resultan fáciles de argumentar).

- Falta de apoio e de vontade política a nivel internacional (China, Rusia, Turquía e diversos Estados Sudamericanos).

- As sancións que deberían ser aplicadas darían resultado apenas a medio e longo prazo.

[1]http://www.amazon.co.uk/Pasdaran-Inside-Irans-Islamic-Revolutionary/dp/0981971296/ref=sr_1_7?ie=UTF8&qid=1321617709&sr=8-7
[2] http://www.transatlanticinstitute.org/html/
[3] Abreviatura do ingles de "Islamic Revolutionary Guard Corps“
[4] http://de.wikipedia.org/wiki/National_Iranian_Oil_Company ;

Novos mozos bárbaros

2011-11-24T03:42:00.001+02:00

Por Pilar Rahola
La Vanguardia - 24.11.2011
Vellos estalinistas que continúan nas súas cátedras apolilladas tentando comer o tarro aos novos
"A cita plantaxábase como un coloquio pero terminou en pelexa", empeza o artigo do Faro de Vigo. E a partir de aquí, o relato clásico da violencia intolerante, con puñadas incluídas, para impedir o dereito á palabra. Persoalmente repúgnanme estes mozos bárbaros que, en nome da liberdade, pisan a palabra dos outros. Escribín a favor de todos os que non puideron facer un acto na universidade, mesmo cando as súas formulacións estaban nas miñas antípodas, porque se a universidade é o templo da intelixencia, os bárbaros son a súa negación, e sen debate nin intelixencia non hai civilización."Mozos bárbaros de hoxe, entrade a saco na civilización decadente", dicía o verbo violento de Lerroux, e a saco entran estes mozos de Vigo en nome de calquera extremo, sexa do extremo dereita ou o esquerda, que tanto monta na gramática da intolerancia. Non son liberadores, son opresores. Non son demócratas, son intolerantes. Non queren saber, queren impor.

Esta vez tocoulle, como non!, a Lior Haiat, un israelí que participaba no coloquio "25 anos de relacións diplomáticas España-Israel", organizado pola boa xente da Asociación Galega de Amizade con Israel. Por suposto, os gurús da esquerda máis tola puxéronse histéricos e pediron o boicot. É de nota ler algúns dos comentarios que enviaron aos seus colegas, conspicuos catedráticos cuxa cátedra debe ser de xornalismo pravdiano. Certamente a universidade é o refuxio de moitas cousas boas, pero tamén dalgúns vellos estalinistas que perderon todas as batallas pero que continúan nas súas cátedras apolilladas tentando comer o tarro aos mozos. E estes foron os que quentaron o ambiente. O resto foi fácil, quince bárbaros berrando a súa intolerancia, violencia a doquier, un reitor desaparecido e que non chamou á policía (como si fixo pola contra o decano de Xornalismo, Xosé Pereira Fariña, que non permitiu que se boicotease a charla programada na Universidade de Santiago) e un debate sobre un conflito quente que non se puido realizar porque algúns prefiren que unha dialéctica intelixente non lles amole a imposición dos seus prexuízos.

Xavier Rius, no seu libro "Contra a Barcelona progre", relata con precisión a decadencia desta esquerda dogmática que, en casos como o relatado, convértese en puro barriobajerismo. Imaxínanse que dirían estes mesmos se un grupo de extrema dereita boicotease a charla dun comunista, ou dun palestino, ou dun gaiteiro? Montasen a de San Quintín, apelando á liberdade de expresión e bla, bla, sen saber que eles son a outra cara da moeda. Non os unifica o que din, pero unifícaos o seu gusto pola violencia, a súa intolerancia e o seu medo á palabra. No fondo odian a liberdade. Por iso úsana como bandeira cando queren pisala.
http://www.lavanguardia.com/opinion/articulos/20111124/54238502522/pilar-rahola-nuevos-jovenes-barbaros.html

Entrevista con Xulio Touza

2011-11-20T14:58:00.004+02:00

"A miña avoa axudou a máis de 500 persoas durante a guerra a fuxir dos nazis"
Unha entrevista de Héctor Díaz - La Región - 20-11-2011

Xulio Touza é un recoñecido arquitecto de prestixio internacional cun estudo situado entre os grandes de Europa e con edificios que debuxan o novo panorama urbano de cidades de Marrocos, Brasil ou Vietnam. E con todo os seus edificios fanse pequenos en comparación coa xesta (que xa relatou La Región) da súa avoa Lola e as súas tías Amparo e Julia. Estas tres mulleres axudaron a salvar centos de vidas de xudeus que fuxían dos nazis desde Ribadavia até Portugal. Xulio Touza coñeceu a historia hai só seis anos e desde entón segue a sorprenderse do valor daquelas mulleres.

Cando descobre a historia da súa avoa Lola e as súas tías Amparo e Julia?
Foi no ano 2005 cando se publica o libro 'Camiños de ferro' de Antón Patiño, que falaba da súa xesta. Eu descoñecía todos os detalles e por iso o primeiro que fixen foi tentar porme en contacto co editor e autor da obra, pero xa morrera. A pesar de que coñecía a historia desde o ano 1964 fixera un xuramento coa miña avoa e as miñas tías para non publicala ate que todos morresen.

Na súa familia nunca chegaron a sospeitar desta actividade da súa avoa?
Nunca soubemos nada. Nin sequera sei se o meu pai chegou a estar ao tanto daquilo. Os meus irmáns e eu sempre vivimos coa miña avoa e as miñas tías. Viviamos alí porque as adorabamos e elas a nós. Pola noite durmían nunha habitación moi grande duns 200 metros cadrados á que chamabamos A Timba, porque fora o salón de xogos do Casino antes de que o pechasen. Cando eramos pequenos ás veces púñannos unha cama nesa habitación. Elas falaban en voz alta, pero ás veces baixaban a voz para que non as escoitasemos. Pero claro, non podiamos imaxinar o tipo de actividades que realizaban, como tampouco soubemos até anos despois que debaixo da cantina tiñan un zulo no que escondían aos xudeus antes de sacalos do país, ou unha habitación oculta no fallado da casa onde se que tiveron moita xente escondida dun e outro bando durante a Guerra Civil.

A cantas persoas cre que puideron axudar a escapar?
Non o sabemos, pero como me dixo nunha ocasión o presidente de Israel, aínda que fora unha soa persoa sería unha xesta heroica. O nivel de recoñecemento máis alto de Israel, similar á santidade na relixión católica, é nomear a alguén Xusto entre as Nacións e cónstame que iniciaron o proceso para darlle ese recoñecemento á miña avoa. Algunhas persoas que estudaron este caso cren que foron máis de 500. Polo que eu fun descubrindo sei que foron moitos. Teño un testemuño dunha persoa de 90 anos, que aínda vive e que reside en Venezuela, que me contou como unha noite axudou á miña avoa a sacar a dous xudeus desde Ribadavia a Portugal.

Cantas persoas poderían estar implicadas nesa rede de fuxidos do nazismo?
Polo que puidemos saber a miña avoa e as súas dúas irmás foron as que decidiron que ían axudar aos fuxidos do nazismo. Para iso contaron coa axuda dun emigrante que estivera en Estados Unidos e aprendera algo de polaco. Moitos dos xudeus eran de orixe polaca e esta persoa, que traballaba como toneleiro en Ribadavia, actuaba como tradutor. Tamén estaban implicadas dúas persoas con coche, que eran taxistas, José Rocha e José Míguez. E nalgunhas ocasións, cando todos eles estaban moi vixiados pola Gestapo, participaban un barqueiro e o seu fillo, dúas persoas que eran de absoluta confianza para a miña avoa.

Atopou documentos que poidan achegar algunha luz a aquela actividade?
Si, nos arquivos británicos do MI5 e o MI6 gárdanse documentos, porque os británicos tamén traballaban de forma activa na evacuación dos fuxidos do réxime nazi. Tamén teño o testemuño oral deste barqueiro e do seu fillo, que nunha desas fuxidas puido ver claramente a numeración marcada a lume no seu corpo do campo de concentración do que escapara. A miña avoa, ademais de salvarlles a vida, dáballes tres duros de prata. E un deses fuxidos deulle un dos duros de prata ao fillo do barqueiro. Esa persoa emigrou a Venezuela e puiden coñecer o seu testemuño hai uns anos. Cando nos vimos devolveume ese duro, que conservara sempre, porque cría que os seus herdeiros eramos quen debiamos telo.

Chegaron a recibir algún tipo de comunicación ou agradecemento dalgún dos posibles rescatados?
Recibín moitos correos electrónicos desde Israel, desde Nova York e desde outros lugares do mundo no que me confirman que xa sabían da existencia da rede que creara a miña avoa en Ribadavia. Son testemuños illados e nalgúns casos confírmanme que eles mesmos están a promover o título de Xusto entre as Nacións para a miña avoa.

Cre que a súa avoa e as súas tías tiveron un recoñecemento polo seu comportamento?
Ribadavia rendeulles unha pequena homenaxe no ano 2008, moi sinxela, pero moi emotiva, pondo unha placa na casa onde viviron e cunha inscrición na que se destacaba que foran 'loitadoras pola libertade'. O pobo de Israel é moito máis impetuoso. Recibín o agradecemento persoal de Shimón Peres, teño copia do certificado da árbore que plantaron nos outeiros de Xerusalén en memoria da miña avoa e sei que agora queren plantar unha alameda no seu recordo. A próxima semana visítanme Luís Tosar e unha representación de Ribadavia porque queren preparar unha película. A súa xesta merece ser lembrada.

Música de Israel: Hadorbanim, Lo Pogea

2011-11-19T14:25:00.001+02:00

Hadorbanim, Lo Pogea

A Casa de Galicia organizou a Mesa Redonda "A diáspora de galegos e xudeus"

2011-11-19T11:08:00.006+02:00

No acto interviñeron, Santiago Camba, José Ramón Ónega, Francisco R. García Fernández, Samuel Bengio, e Julio Touza

Madrid, 15 de novembro de 2011

A embaixada da Xunta en Madrid acolleu a Mesa Redonda co título "A diáspora de galegos e xudeus". No acto, presidido polo secretario xeral de Emigración da Xunta de Galiza, Santiago Camba, interviñeron: o delegado da Xunta en España e director da Casa de Galiza, José Ramón Ónega López, autor do libro "Os xudeus no Reino de Galicia"; o presidente da Comunidade Xudía de Madrid, Samuel Bengio; o presidente da Asociación de Médicos Galegos en Madrid (ASOMEGA), Francisco R. García Fernández; e o arquitecto Julio Touza, familiar das irmás Touza, cuxo comportamento humanitario foi recoñecido pola comunidade xudía.

José Ramón Ónega, que na súa calidade de anfitrión deu a benvida aos intervenientes na mesa e tamén a cantas persoas asistiron ao acto, citando entre outros, ao presidente do centro Peres para a Paz, Isaac Siboni; ao director do Correo Galego, Feliciano Barrera; ao empresario Enrique Santín; e aos representantes das Asociacións Galegas en Madrid, como Carlos de Blas, activo colaborador da Casa.

Nas súas palabras, Ónega fixo un pequeno repaso pola historia dos xudeus no Reino de Galicia. "Resumo nun folio as máis de 700 páxinas do meu libro e polo tanto é o mínimo". Entre as cuestións máis rechamantes comentou as grandes pegadas que persisten en Galicia como os apelidos, Pereira, Cerdeira..; os oficios, ferreiro, canteiro..; os nomes de animais, como coello ou galo... ou os múltiples topónimos que seguen denominando moitas vilas e lugares galaicos. "O Camiño de Santiago é a presenza xudea por antonomasia", dixo Ónega noutro momento, antes de ceder a palabra ao arquitecto Julio Touza, neto e sobriño das irmás Touza, cuxa historia saíu á luz, nun libro hai só 6 anos, pola promesa do autor Antón Patiño a Lola Touza, -a súa avoa-, que só o faría público pouco antes da súa morte. E así foi. A obra narra como un ancián xudeu en Nova York pide a un galego que retornaba, que viaxase ata Ribadavia para agradecer a Lola Touza que o tivese salvado. As tres irmás, Lola, Amparo e Julia rexentaban a cantina da estación do tren e xunto con dous taxistas, o Rocha e o Calavera formaron un segredo equipo que abeirou e trasladou á fronteira con Portugal nos anos corenta os xudeus que fuxían a América ou África en tempos moi difíciles. Touza mostrouse moi orgulloso da xesta realizada por estas valentes mulleres que nunca recoñeceron nada publicamente e agora pode evocar algúns dos moitos ocos que el coñece da casa herdada, que sen dúbida terían servido para ocultar os perseguidos.

Pola súa banda, o presidente de ASOMEGA, Francisco R. García enumerou unha ampla bibliografía de títulos desta temática, dedicando especial atención ao médico vigués Eduardo Martínez Alonso, cuxa vida recolle a súa filla Patricia Martínez Vicente en dous libros. Francisco comentou que hai aspectos destas obras que poden ser cuestionables, sobre todo a idea de que fosen tantos xudeus os salvados, "porque nada era tan doado, empezando polas comunicacións,". Aínda que concluíu dicindo que "o número é o de menos, fosen 300.000 ou 300. Se tivesen sido só dous para min xa tería sido un heroe".

Para o presidente da Comunidade Xudía de Madrid, Samuel Bengio, o seu pobo leva 57 séculos de historia e deles os 35 xa na diáspora, cando os asirios os expulsaron da Terra Prometida e os levaron a Babilonia. Dende entón. O acto pechouno o tamén médico e secretario xeral de Emigración, Santiago Camba, quen encontrou algúns paralelismos entre as diásporas de ambos os dous pobos. "O fenómeno migratorio sempre é un drama", asegurou, "e tanto xudeus coma galegos mantiveron a súa identidade como pobo". É verdade que o fenómeno galego é moi recente pois data dos séculos XIX e XX. De feito, as grandes ondadas de emigración de galegos foron nos cen anos que van dende 1860 a 1960, cara a América primeiro e a Europa despois. "Galicia tampouco se pode entender sen a súa diáspora, verdadeiro motor que a impulsou durante décadas dende o exterior", dixo Camba, algo que se notou especialmente na construción de escolas e hospitais.

Amigos da paz, amigos da guerra

2011-11-18T19:30:00.002+02:00

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región de Ourense - 18.11.2011

A cousa é simple dentro dunha complexidade enorme. Ou ao revés, complexa dentro da simplicidade. El calquera caso, como saben, o conflito territorial no Medio Oriente é un dos temas máis recorrentes do mundo. De máis. Ás veces parece que Xerusalén é o couzón –esa pedra cunha concavidade sobre a que xiran as cancelas- do mundo. E historia non lle falta.

Ese conflito, como saben, leva producido moitas guerras, moitos desprazamentos, moito sangue, moito sufrimento e pode ser visto desde moitos puntos de vista porque non todo é branco ou negro. Uns poden falar de desprazados das súas casas árabes na zona e outros dos expulsados xudeus das súas casas de todo o mundo árabe. Uns poden falar dos atentados suicidas nos autobuses israelís, outros das bombas sobre Gaza e outros do Setembro negro en Xordania. A cousa, desenganémonos, non se vai dar arranxado polas malas. Os dous pobos, israelí e palestino, están condenados a vivir un á par do outro, pois a ninguén cordo se lle pasa pola cabeza “exterminar” ao contrario. Iso que non sei se se pode considerar un valor universal o da cordura.

En calquera caso, os amigos duns e os amigos doutros teñen un mesmo deber moral: esforzarse en promover a cultura do diálogo; contribuír a que a palabra venza á espada, como fixo exemplarmente España coa organización da Conferencia de Madrid, hai vinte anos.

Non é un tema transparente como foi noutrora para os demócratas mundiais a Guerra Civil española. Este conflicto, non hai outra, só se solucionará polas conversas directas entre cúpulas dirixentes de ambas partes. Pero como ocupa ese “couzón” do mundo, as influencias, os intereses, os xogos de estratexia dos poderes mundiais son tan enormes que pexan decisivamente as negociacións. Irán, por exemplo, país musulmán non árabe, tráta de erexirse en líder do mundo islámico e Al Qaeda, outro tanto. E agora as primaveras árabes. Siria, o vello aliado palestino, arestora é o demo que masacra ao seu pobo. Pero as manifestacións de mulleres fardadas de negro e separadas dos homes, en Iemen creo, non nos acaban de encher o ollo. Como o asasinato de Gadaffi. E Obama, con máis retórica que implicación, tampoco favorece a solución.

En fin, as néboas son mestas e creo que os amigos de ambas partes deben apostar porque saia o sol para ambos. Apostar pola paz. Non se trata de que gañen a guerra “os meus” ou os “teus”. É imposible. Non debemos encirrarlos como cans nin meternos nós tamén nunha pelexa sen gañadores. Despois de tantos anos sabemos que non hai vitoria militar. A chegada á paz, faise polo camiño da paz que é un vial distinto ao da guerra. Einstein dicía, se queres resultados distintos, fai cousas distintas. Por iso cómpre deixar os camiños vellos. Os amigos de Israel recoñecense como amigos dos valores occidentais e democráticos, da igualdade de homes e mulleres, da igualdade dos homosexuais, do respecto á diversidade cultural e relixiosa, da liberdade de opinión e prensa... Non podemos defender é a ninguén desde posturas totalitarias e tratar de impedir a palabra do outro, porque é, simplemente, o camiño contrario á paz e á liberdade.

Technion. 100 anos construindo a Nación

2011-11-18T19:22:00.003+02:00

Comunicado de AGAI

2011-11-18T11:16:00.000+02:00

A ASOCIACION GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL (AGAI) quere expresar a súa máis enérxica condena das actitudes totalitarias, fascistas e fanáticas que un pequeno pero violento grupo emprendeu para impedir a celebración dun encontro-coloquio na Universidade de Vigo no que tiña previsto participar o portavoz da Embaixada de Israel en España.

Que un fato marxinal de estalinistas frustrados e racistas poidan impor a súa vontade censora é inadmisíbel e intolerábel en calquera foro, especialmente nunha universidade pública. E moito mais se entre os implicados figuran profesores da universidade, mesmo catedráticos.

Impedir o exercicio da palabra a alguén, pola súa procedencia nacional (israelí nesta caso), ten un nome, e este non é outro que o de discriminación por razón de orixe nacional, é dicir, racismo. E presionar as Facultades de Económicas en Vigo e de Xornalismo en Santiago, para tentar amordazar a liberdade de expresión, fala ben ás claras dos seus protagonistas. Alguén –nomeadamente cando se trata dun docente e, máis ainda, dun catedrático- que non é quen de defender as súas ideas con argumentos e, pola contra, precisa da censura, do boicot, do insulto e da violencia, só pode ser considerado como un fascista.

Que xentes que din ser defensoras dos dereitos humanos empreguen a chantaxe e a violencia para impor as súas ideas e as súas vontades e impropio dunha sociedade democrática e como tal debe ser combatido e neutralizado, e os seus actores desenmascarados, por pura hixiene democrática.

Neste sentidodefender as súas ideas con argumentos, e precisa da censura, do boicot, do insulto e da violencia para impoñer o seu criterio, só pode ser considerado como un fascista. desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL (AGAI) queremos denunciar diante da opinión pública galega que o seu presidente e diversas persoas do público que pretendían asistir con normalidade ao acto, foron obxecto de insultos, ameazas e agresións por parte dos organizadores do boicot contra a conferencia do voceiro da Embaixada israelí, instigadores que se identificaron, mediante convocatoria por internet, como BDS-Galiza. Os agresores, persoas algunhas xa de idade, mesmo secuestraron a cámara fotográfica de AGAI que finalmente devolverían.

Os mesmos convocantes tamén fixeron un chamado para “rebentar”, igualmente o propio martes, unha segunda conferencia a celebrar na galeria Sargadelos, e outra intervención fixada para onte mércores na Facultade de Xornalismo de Santiago. En ambos casos fracasaron no seu intento antidemocrático, habida conta de que AGAI decidira trasladar o primeiro deles a un céntrico hotel vigués, onde finalmente se celebraría ante numeroso publico. O acto de Compostela tamén teria lugar sen incidentes.

Desde AGAI entendemos que non se pode baixo ningún concepto permitir nin tolerar que actitudes violentamente antidemocráticas impoñan a súa lei nun recinto como é a nosa Universidade que debe ser foro e faro de cultura, de saber e de tolerancia.

Desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL (AGAI) queremos agradecer publicamente a Universidade de Vigo e a Universidade de Santiago de Compostela, nomeadamente aos decanos da Facultade de Económicas de UVIGO e de Xornalismo na USC o seu convite e colaboración para a celebración dos actos. O seu louvábel interese na celebración de debates democráticos na Universidade, e o feito de que aproveitaran –probabelmente por vez primeira na súa existencia como institucions- a presenza dun diplomático xudeu para coñecer de primeira man unha informacion lexítima que diverxe do pensamento único e unidireccional que a sociedade galega percibe e padece desde hai décadas en torno ao conflito de Oriente Próximo.

Vigo, 17 de Novembro de 2011

www.amizadeconisrael.org

Visita de AGAI a Mauthausen

2011-11-12T12:43:00.000+02:00

Visita de AGAI a Mauthausen

Entendendo a predisposición da ONU contra Israel

2011-11-09T17:30:00.000+02:00

A diáspora de galegos e xudeus

2011-11-08T18:45:00.002+02:00

O Muro da Mentira Palestino

2011-11-08T17:29:00.001+02:00

O Muro da Mentira Palestino. Por David Horowitz

Jorge Semprún fala dos campos nazis

2011-11-06T01:57:00.001+02:00

Diana Golbi & Idan Amedi, "Haderech shelach"

2011-11-05T12:53:00.000+02:00

Diana Golbi & Idan Amedi, Haderech shelach

Golda Meir e a UNESCO

2011-11-05T12:44:00.003+02:00

Cando Golda Meir visitou Princeton en 1978, nunha sesión de preguntas e respostas no auditorio principal da universidade, un dos estudantes preguntoulle: "Por que a UNESCO rexeitou a Israel e pola contra aceptou á Organización de Liberación Palestina (OLP) como membro asociado?".

Golda respondeu que se trataba dunha cuestión que debía se dirixida á UNESCO, non a ela.

O estudante respondeu: "Certo, iso é correcto, por suposto, pero sería moi interesante saber a súa opinión, sobre por que a UNESCO tomou esta decisión".

Golda respondeu: "Como vostedes saben, a UNESCO está para difundir a Educación das Nacións Unidas, a Ciencia e a Cultura. Debemos asumir que estes señores, tras a debida consideración, chegarían á conclusión de que a OLP ten máis que contribuír á educación, a ciencia e a cultura que o Estado de Israel".

O público universitario estalou en gargalladas e aplausos...

(Tirado da biografía de Avi Abelow sobre Golda Meir)

Hezbollah discute o seu plan operativo para a guerra con Israel

2011-11-04T04:51:00.003+02:00

Hezbollah discute o seu plan operativo para a guerra con Israel: disparo masivo de mísiles sobre Tel Aviv e a Conquista de Galilea

Por Shimon Shapira - 02.11.2011

Nas últimas semanas, o líder de Hezbollah Hasan Nasrallah, mantivo unha serie de encontros co seu Alto comando militar, así como cos comandantes de campo responsábeis de preparar a posíbel guerra contra Israel. De acordo cunha fonte próxima a intelixencia israelí, Hezbollah e a directiva operativa de Nasrallah foi que, no próximo conflito militar con Israel, ao comezo da guerra, Hezbollah impacte sobre Tel Aviv con mísiles, mentres enviaría forzas para tentar conquistar Galilea. As forzas de Hezbollah están a ser adestradas para disparar, ao principio da guerra, polo menos dez mil mísiles, cara a obxectivos militares e estratéxicos tales como campos de aviación, campos militares e instalacións vitais que inclúen ás marítimas, seguido por disparo de mísiles desde sitios de lanzamento cuxa localización chegará, por sorpresa, a Israel.

O plano operativo foi formulado, en conxunto, con expertos estratéxicos iranianos e incluirá unha forza de cinco mil combatentes que foron adestrados en Irán, a quen se lles encomendou apoderarse de zonas designadas no norte de Israel incluíndo Nahariya, Shlomi e Carmel.

Según estas fontes de intelixencia militar, as unidades de enxeñaría da armada iraniana minaron zonas ao leste do Val do Beka`a consideradas como posibles lugares clave de defensa para as forzas especiais israelís e que, Hezbollah, está equipada con mísiles anti-tanques iranianos (intelixentes) que presumiblemente poden alterar os sistemas defensivos dos tanques Merkava israelís.

En diversar declaracións públicas, a recente escalada de Nasrallah xorde do temor intensificado de Hezbollah que, un ataque israelí e/ou americano sobre Irán, estea próximo. Como brazo estratéxico de Irán, Hezbollah considérase, a si mesmo, como a primeira liña de defensa da república islámica de Irán contra Israel.

Auschwitz e a importancia dos zapatos

2011-11-04T04:06:00.001+02:00

1948. Nace un conflito. Por Edwin Yabo

2011-11-03T04:05:00.000+02:00

Brasileiros no kibbutz

2011-11-03T03:20:00.000+02:00

Espaço Comunitário - último da série na TVE, em 14-02-1987 from ECOmunitario on Vimeo.

A lóxica interna dos complots na política exterior de Irán

2011-11-02T05:14:00.005+02:00

Por Mehdi Khalaji,

Investigador superior no Instituto Washington de Estudos de Política de Oriente Medio.

The New York Times - 01/11/11

Aínda que o embaixador saudita, Adel Al Jubeir, está vivo e salvo en Washington, o complot para asasinalo pode ter dado resultado, no caso de que o seu fin non fose matar á Al Jubeir, senón desbaratar a política exterior do Presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad.
A historia da República Islámica está infestada de casos de faccións que explotan a política exterior para lograr poder fronte a rivais internos. É habitual que os grupos que compiten entre si sacrifiquen os intereses nacionais -como, por exemplo, a credibilidade internacional- para lograr os seus fins.
Durante a guerra irano-iraquí, o asesor de seguridade nacional de Ronald Reagan, Robert McFarlane, fixo unha visita clandestina ao Irán coa aprobación das máis altas autoridades do país para concertar un trato que sería vantaxoso para o Irán, pero elementos antiamericanos do Goberno filtraron a noticia a un xornal árabe, co que desbarataron o trato e puxeron ao goberno de Reagan e ao do Irán nun gran aperto.
Mir Hosein Mousavi, o ex primeiro ministro que agora encabeza a oposición, explicou claramente o problema hai máis de vinte anos. O 5 de setembro de 1988, dimitiu para protestar pola intromisión do presidente Ali Jamenei nas súas funcións. Na súa carta de dimisión, Mousavi queixábase de que "Estase a privar ao Goberno da súa competencia en materia de política exterior". Fixo esta acusación: "están a levarse a cabo operacións [militares e de intelixencia] fora do país sen o coñecemento nin as ordes do Goberno. (?) Só despois de que se secuestre un avión, esterámonos. Só despois de que unha metralleta abra fogo nunha das rúas do Líbano e os seus ecos resoen por todas as partes, esterámonos. Só despois de que a policía saudita atope material explosivo na equipaxe de peregrinos iranianos, infórmaseme ao respecto".
Os servizos de intelixencia iranianas asasinaron a máis de 400 disidentes iranianos fora do Irán, incluído o último Primeiro Ministro do Shah, Shapour Bajtiar, e catro kurdos no restaurante Mikonos de Berlín en 1992 (máis adiante un xuíz alemán nomeou oficialmente ao Dirixente Supremo do Irán como un dos funcionarios superiores implicados no ataque terrorista). Así mesmo, a unidade Quds da Garda Revolucionaria do Irán levou a cabo centenares de operacións no Iraq, o Afganistán, o Líbano e outros países.
En cambio, o complot contra Al Jubeir parece ser moi pouco profesional, case despreocupado respecto do seu resultado. Tan inverosímiles son os detalles, que só unha loita polo poder no Irán podería xustificarlo. De ser así, é probábel que o obxectivo do complot non fose o propio Al Jabeir, senón os elementos do réxime que desexan unha apertura diplomática aos Estados Unidos: a saber, Ahmadinejad e o seu círculo.
Cando apareceu por primeira vez a noticia do complot para o asasinato, o Dirixente Supremo, Ali Jamenei, ía camiño da provincia occidental de Kermanshah. Na súa primeira declaración despois de que coñecese a noticia, non se referiu a el, pois moi probablemente esperaba que o Presidente fixese unha declaración. Despois de dous días dun significativo silencio por parte de Ahmadinejad, Jameini viuse obrigado a rexeitar publicamente as acusacións procedentes de EE.UU. Até cinco días despois non fixo pública Ahmadinejad unha declaración na que negaba as acusacións, e non con tanta firmeza como Jamenei.
Resulta irónico que o Presidente islamita radical do Irán se presente como disposto a renovar as relacions EE.UU-Irán e sufrir as consecuencias diso a mans dun Dirixente Supremo supostamente pragmático, pero Ahmadinejad non é unha excepción da regra histórica no Irán: toda facción que perde fronte a rivais internos busca fóra do país unha alianza con poderes exteriores.
Na República Islámica, os interesados nunha apertura a Occidente son sempre os que teñen pouca autoridade. Ahmadinejad e a súa facción afrontan un dobre problema: Jamenei deixoulles poucas saídas politicamente, á vez que a corrupción económica rampante e os fracasados intentos de reforma decepcionaron a moitos dos partidarios do Presidente.
A consecuencia diso, Ahmadinejad, con outro xiro irónico, está a tentar enxalzar a historia preislámica do Irán para pór o sentimento nacionalista ao seu favor e facer o que non cabe a menor dúbida de que Jamenei non desexa: unha maior apertura a Occidente, en particular á EE.UU. Expresou repetidas veces a súa disposición a reunirse co Presidente da EE.UU., Barack Obama, -incluso enviándolle unha carta de felicitación con motivo da súa toma de posesión- e trasladouse a Nova York para ser entrevistado os medios americanos de comunicación con moita maior frecuencia que os seus predecesores.
Ahmadinejad sabe perfectamente que, se logra presentarse como alguén que quere resolver -contra a vontade do Lider Supremo- cuestións importantes entre o Irán e a EE.UU, podería compensar con iso os seus fracasos económicos e granxearse novos partidarios. Para que ese plan dea resultado, Ahmadinejad necesita sobrevivir nas próximas eleccións lexislativas de marzo de 2012 e nas eleccións presidenciais de xuño de 2013, a pesar da determinación de Jamenei de marxinalo.
Independentemente de se Jamenei estaba ao corrente do complot contra Al Jubeir, o seu obxectivo era o de deslexitimar o programa de política exterior de Ahmadinejad. Así, pois, se de verdade Jamenei non estaba ao corrente, significa que algúns elementos do Goberno ou dos Gardas Revolucionarios están a actuar pola súa conta, cousa que por si soa resulta profundamente preocupante. Se hai elementos o suficientemente poderosos para planear semellante complot -aínda fracasado-, poderían volver a facelo no futuro.
A ese respecto hai que facerse unha pregunta aínda máis preocupante: se existen semellantes autoridades "independentes", poderían influír tamén na política nuclear do Irán?

Amos Oz e a mirada do "outro"

2011-11-02T04:03:00.001+02:00

E agora a UNESCO

2011-11-02T03:37:00.003+02:00

Por Pilar Rahola

La Vanguardia - 02.11.2011

Isto escribía un lector da miña web chamado Josefus hai dous días: "O venres caeron 2 mísiles Grad en Ber Tuvia e hoxe, despois de que un helicóptero abatira a 5 terroristas que preparaban lanzamentos contra Israel, caeron máis de 20. Revisando a prensa internacional vexo que ninguén informa desta travesura, esperando a reacción de Israel para cualificala entón de esaxerada". E Josefus tiña, como sempre, razón. A información sobre os foguetes, que volveron caer en Israel ao día seguinte da liberación de máis de mil prisioneiros palestinos, non interesou a ninguén. En cambio, a reacción israelí alimentou os titulares que conforman a imparable demonización dese país. É o proceso de sempre: Israel debe aguantalo todo. E que é todo?

Vexamos: Israel ten que aguantar que países poderosos como Irán financien un exército de miles de islamitas radicais, cuxo único obxectivo é destruír ao seu país. Se non fai nada, Hezbollah vai crecendo como ameaza imparábel, e xa é máis grande que o exército de Líbano. Se fai algo, Israel é un país bélico, imperialista e asasino. Tamén ten que aguantar que todos os acordos para distensionar a situación acaben con caídas de mísiles por parte das organizacións yihadistas de Gaza. Se non responde, caen mísiles. Se responde, é un país bélico, imperialista e asasino. E por suposto, por moitos acordos de paz expostos e por moitos Camp David abortados, ninguén culpará aos palestinos dos fracasos, porque a condición de vítimas eternas os inmuniza contra as súas propias irresponsabilidades.

Israel tamén ten que aguantar que países teoricamente amigos como Turquía ou Exipto lle fustiguen con flotillas ou con entradas de armas por calquera recuncho vulnerable ou con desprezos diplomáticos. E se responde, é un país bélico, imperialista e asasino. E a pesar dos seus esforzos nos campos científicos, da dotación de recursos para a investigación, a pesar de dedicar a maioría do seu orzamento a defensa, e a pesar de dar ao mundo algúns premios Nobel, ten que aguantar ser demonizado e odiado. Como me dixo un intelectual israelí, "sabemos que estamos sós, pero en que momento histórico non estivemos sós?". E agora vén o da ONU, a Unesco e o tutti quanti que se engadirá. Pouco importa que nun conflito as dúas partes deben atopar o seu camiño, pouco importa a inxerencia bélica de países da zona, o desprezo ás vítimas israelís, a culpa árabe nas décadas de guerras e terrorismo, pouco importa todo, porque os organismos internacionais non están para promocionar a paz, senón para levantar a bandeira do activismo ideolóxico. Agora só quedar pedir á Unesco que o diñeiro que non lle dará EE.UU. llo déan as ditaduras islámicas, esas que tanto fan por promocionar a ciencia, a cultura e a democracia.

http://www.lavanguardia.com/opinion/articulos/20111102/54236684789/y-ahora-la-unesco.html

O kibbutz cumpre 100 anos

2011-11-01T04:01:00.001+02:00